ท่ามกลางพายุฝนและไซต์งาน

"วางสายเดี๋ยวนี้!" เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวลั่นห้องประชุมแคบ ๆ จนกวินท์ที่กำลังอ้าปากจะเอ่ยถามถึงสถานการณ์หน้าเครียดเมื่อครู่ ถึงกับสะดุ้งสุดตัว ภีมไม่ได้แค่ตะคอกปลายสาย แต่ปลายนิ้วแกร่งยังกดตัดสัญญาณอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะปัดสมาร์ตโฟนเครื่องหรูลงบนโต๊ะทำงานเสียงดัง *ปึก* ใบหน้าคมคายของวิศวกรหนุ่มจอมบงการตอนนี้มืดมนยิ่งกว่าเมฆฝนตั้งเค้าด้านนอก "เรื่องส่วนตัว... หรือว่าเรื่องงานที่กำลังจะพังคาตีนพวกเราล่ะครับคุณภีม?" กวินท์เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววรู้ทันและท้าทายในคราวเดียวกัน แม้ในใจจะแอบหวั่นกับบรรยากาศกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ที่ยืนค้ำหัวอยู่ก็ตาม "เสียงกรีดร้องเมื่อกี้... เหมือนคนกำลังสติแตกมากกว่ารายงานความคืบหน้าเรื่องฐานรากนะ หรือว่าโปรเจกต์นี้มันมีตัวถ่วงมากกว่าที่ผมคิดไว้?" "ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะต้องเอาสมองอันน้อยนิดมาใส่ใจ, สถาปนิกกวินท์" ภีมแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างโปร่งที่ยังนั่งไขว่ห้างกอดอกพิงพนักเก้าอี้อย่างไม่เกรงกลัว "ห่วงตัวเองก่อนเถอะ... พายุด้านนอกกำลังจะถล่มไซต์งาน และถ้าดูจากพยากรณ์อากาศในมือถือผมตอนนี้ เราสองคนน่าจะต้องติดแหง็กอยู่ที่นี่กันยาว ๆ จนถึงพรุ่งนี้เช้า" สิ้นคำพูดนั้น เสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงก็คำรามก้องจนกระจกใสของออฟฟิศชั่วคราวในไซต์งานสั่นสะเทือน ตามมาด้วยสายฝนเม็ดโตที่เทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่งราวกับฟ้าจะรั่ว ทัศนียภาพภายนอกมืดมัวลงในพริบตา แสงไฟนีออนในห้องกะพริบไหวสองสามทิก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดสลัวที่มีเพียงแสงจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือเป็นตัวนำทาง "ให้มันจริงเถอะ..." กวินท์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเกือบจะชนแผงอกกว้างของอีกฝ่ายที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ "ติดอยู่ที่นี่กับคุณ... ผมยอมไปนั่งตากฝนข้างนอกยังสบายใจกว่าร้อยเท่า" "ปากดีให้ได้ตลอดเถอะครับ" ภีมก้าวเข้าไปอีกก้าว บีบบังคับให้กวินท์ต้องถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ร่างสูงทาบทับลงมา กั้นอาณาเขตสถาปนิกปากเก่งไว้ด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้าง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นฝนจาง ๆ ลอยอบอวลอยู่ปลายจมูก ชวนให้หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติเริ่มรัวเร่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ในความมืดสลัวที่ถูกคั่นกลางด้วยเสียงสายฝนโหมกระหน่ำ บรรยากาศรอบตัวกลับร้อนรุ่มขึ้นอย่างประหลาด ภีมก้มมองคนตัวเล็กกว่าที่เงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาพอดี แววตาซึน ๆ ที่มักจะใช้มองเพื่อหาเรื่องกันเมื่อครู่ ตอนนี้กลับมีความลังเลไหวระริกซ่อนอยู่ลึก ๆ "ถอยไปเลยนะ... มืดแล้วจะมาฉวยโอกาสอะไรตรงนี้เล่า" กวินท์เอ่ยเสียงเบาลงกว่าเดิมเล็กน้อย มือเรียวยกขึ้นดันแผงอกหนาเอาไว้ แต่แทนที่อีกฝ่ายจะถอย ภีมกลับโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มเนียน "ใครกันแน่ที่ฉวยโอกาส..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ชิดริมหارقใบหู "คุณต่างหากที่ถอยหลังมาชนผมเอง... กวินท์" "ผมไม่ได้— อื้อ!" คำแก้ตัวถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อจังหวะนั้นฟ้าผ่าลงมาอย่างรุนแรงใกล้ไซต์งานจนไฟสำรองติดพรึบขึ้นมาสว่างจ้า เผยให้เห็นใบหน้าของคนทั้งคู่ที่อยู่ห่างกันแค่คืบเดียว ภีมไม่ได้ขยับหนี แถมสายตาที่มองมายังเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่หนักอึ้งเกินกว่าจะเรียกว่าความหงุดหงิดจากการทำงาน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งสองที่เต้นแข่งกับเสียงฝนด้านนอก กวินท์เม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลแทบไม่ทันเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของวิศวกรหนุ่มเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากให้อย่างเบามือ—สัมผัสที่อ่อนโยนจนน่าใจหายและไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน "ถ้ากลัวความมืด... ก็เกาะผมไว้" ภีมเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมจนน่าแปลกใจ "ใครกลัวกัน... ผมไม่ใช่เด็กส—" *กริ๊ก!* เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นเบา ๆ จากประตูทางเข้าออฟฟิศด้านนอก ขัดจังหวะความเงียบงันและระยะห่างที่อันตรายเกินไปของคนทั้งคู่ กวินท์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบผลักอกภีมให้ออกห่างทันที ขณะที่ภีมขมวดคิ้วมุ่น หันขวับไปมองยังประตูบานทึบที่ถูกผลักเปิดออกช้า ๆ เงาร่างของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับหยดน้ำฝนที่เปียกโชก และก่อนที่ภีมจะได้เอ่ยปากไล่ เสียงหอบสะท้านของผู้มาใหม่ก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางเสียงฝน "คุณภีมคะ... ฉันหนีพวกมันมาแล้ว..." ร่างชุ่มโชกของหญิงสาวคนหนึ่งทรุดฮวบลงตรงหน้าประตู พร้อมกับเอกสารในมือที่หล่นกระจายเกลื่อนพื้น กวินท์จำได้ทันทีว่าเธอคือเลขานุการส่วนตัวของภีมคนเดียวกับที่เพิ่งกรีดร้องใส่โทรศัพท์ไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดฝนและลุ้นไปกับโมเมนต์ใจสั่นนี้ด้วยกันนะคะ!