อย่าคิดว่าผมยอมง่ายๆ

"ถ้าคุณภีมยังคิดจะแก้แบบแปลนนี้ด้วยเหตุผลตื้นเขินแค่ 'มันดูโล่งเกินไป' ล่ะก็... เชิญเอาปากกาไปจิ้มตาตัวเองเล่นแก้เซ็งก่อนดีกว่าค่ะ จะได้ไม่ต้องมานั่งเพ่งเล็งงานชาวบ้านเขาukรึ่งค่อนวันแบบนี้" เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความกวนประสาทระดับสิบเอ็ดดังลั่นห้องประชุมโปรเจกต์เดอะริเวอร์ไซด์ กวินท์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สองมือเท้าลงบนขอบโต๊ะกระจกนิรلفة ขณะที่ดวงตากลมโตพราวระยับด้วยประกายความท้าทายจ้องมองร่างสูงใหญ่ของวิศวกรจอมเจ้าระเบียบที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ภีมขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาดุราวกับเสือจาตว์ที่กำลังจ้องจะตะครุบเหยื่อ ผู้ชายคนนี้ไม่เคยทำให้เขารู้สึกสงบสุขได้เลยสักวินาทีเดียวนับตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาเหยียบออฟฟิศแห่งนี้ ปากคอเราะร้าย หัวรั้น และที่สำคัญ... ชอบทำลายระเบียบวินัยทางวิศวกรรมที่เขาอุตส่าห์คำนวณมาอย่างดิบดีด้วยความอีโก้ล้นเหลือของความเป็นสถาปนิกหัวก้าวหน้า "คุณกวินท์" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาทีละคำอย่างสะกดกลั้นอารมณ์ "นี่คือโครงสร้างอาคารสูง ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะมานึกสนุกอยากเจาะช่องกระจกตรงไหนก็ได้ตามใจชอบ แรงลมปะทะด้านข้างกับน้ำหนักคานรับมันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะครับ!" "อ้าวเหรอคะ? นึกว่าสนามเด็กเล่นซะอีก เห็นคุณภีมทำหน้าเครียดเคร่งเครียดเป็นเด็กอมมือไม่ได้ของเล่นอยู่ทุกวัน" กวินท์ลอยหน้าลอยตาตอบ ยิ้มหวานหยดจนน่าหมั่นไส้ "อีกอย่าง... ที่ผมออกแบบให้มีช่องเปิดรับแสงแบบฟรีฟอร์มเนี่ย มันผ่านการคำนวณทางสถาปัตยกรรมศาสตร์มาแล้วค่ะ ไม่ใช่ใช้วิธีเดาเอาจากตำราขึ้นสนิมเล่มเก่าเมื่อสิบปีที่แล้วเหมือนที่คุณภีมใช้หรอกนะ" รอยยิ้มเยาะบนเรียวปากบางเฉียบนั้นทำเอาภีมเกือบจะเผลอปาแฟ้มเอกสารใส่หน้าคนกวนประสาทให้รู้แล้วรู้รอด แต่ติดที่ว่า... สายตาซนๆ คู่นั้นกับท่าทางเชิดรั้นที่เหมือนแมวป่าพยศ มันดันดึงดูดสายตาเขาให้ติดหนึบจนถอนตัวไม่ขึ้นทุกทีสิน่า ให้ตายเถอะ! นี่เขาเป็นวิศวกรควบคุมงานหรือเป็นพี่เลี้ยงเด็กอนุบาลกันแน่ "โอเค อยากได้ช่องเปิดนักใช่ไหมครับ?" ภีมแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มมุมปากที่ผุดขึ้นมานั้นช่างดูอันตรายเสียจนกวินท์เผลอชะงักไปนิด "ในเมื่อคุณมั่นใจนักว่ามันดีนักหนา งั้นผมจะอนุมัติแบบแปลนนี้ให้... แต่มีข้อแม้เดียว" "ข้อแม้อะไรคะ?" กวินท์หรี่ตามองอย่างระแวง "คุณต้องเป็นคนทด the system ฟังก์ชันสมาร์ทโฮมและระบบระบายอากาศอัจฉริยะในโซนนี้ด้วยตัวเองทั้งหมด... ผ่านแอปพลิเคชันที่ผม 'ออกแบบพิเศษ' ให้คุณโดยเฉพาะ" คำว่า 'ออกแบบพิเศษ' ของภีมมาพร้อมกับประกายตาวาววับที่ซ่อนเล่ห์กลบางอย่างไว้ ซึ่งถ้าเป็นคนอื่นคงถอยกรูดไปแล้ว แต่สำหรับกวินท์... ความท้าทายคือของโปรด "แค่แอปฯ ควบคุมบ้านอัจฉริยะ จิ้มๆ สไลด์ๆ บนไอפัดเนี่ยนะ? คิดว่าผมทำไม่เป็นหรือไงคะ เชิญส่งมาเลยค่ะ อย่าหาว่าผมไม่เตือนนะว่าถ้ามันหมูเกินไป เดี๋ยวผมจะเบื่อเอาซะเปล่าๆ" สถาปนิกหนุ่มรับคำท้าอย่างไม่เกรงกลัว โดยหารู้ไม่ว่า... นั่นคือจุดเริ่มต้นของมหกรรมความปั่นป่วนระดับสתือนโลกันตร์ที่ภีมตั้งใจจัดเตรียมไว้ทรมานหัวใจ (และสมอง) ของเขาโดยเฉพาะ! *** เที่ยงคืนตรง ณ คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง กวินท์ทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนโซฟานุ่มด้วยความเหนื่อยล้า วันนี้ทั้งวันเขาหมดพลังไปกับการตรวจหน้างานและเคลียร์เอกสารกับอีตา (ว่าที่) อดีตคู่กัด แต่ก่อนจะเคลิ้มหลับ เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดก็ดังขึ้นรัวๆ ติดต่อกันสามครั้ง *Ting! Ting! Ting!* กวินท์ขมวดคิ้วยุ่ง คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู ปรากฏว่าเป็นข้อความจากแอปพลิเคชันควบคุมระบบบ้านอัจฉริยะตัวใหม่ล่าสุดที่ภีมเพิ่งส่งลิงก์อัปเดตพิเศษมาให้สดๆ ร้อนๆ พร้อมข้อความแนบท้ายสั้นๆ แต่กวนบาทา *[ภีมวิศوกร์สุดโหด]: ระบบระบายอากาศโซนห้องนอนของคุณทำงานผิดปกติ กรุณาไปกดรีเซ็ตที่ตัวเซนเซอร์หลังตู้เสื้อผ้าบิวท์อินเดี๋ยวนี้ครับ* "อะไรฟะ? ดึกดื่นมืดค่ำป่านนี้เนี่ยนะ?" กวินท์บ่นอุบอิบอย่างหัวเสีย แต่ก็ยอมลุกขึ้นเดินงัวเงียไปที่ห้องนอน เปิดประตูตู้เสื้อผ้าแล้วเอื้อมมือไปคลำหาเซนเซอร์ตามคำสั่ง *แกร๊ก!* ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสโดนปุ่มโลหะเล็กๆ ด้านหลัง เสียงกลไกบางอย่างก็ดังขึ้นลั่นห้อง ตามด้วยลมเย็นยะเยือกที่พุ่งปะทะเข้าใส่ร่างของเขาอย่างจังจนสะดุ้งสุดตัว ไม่เพียงแค่นั้น... ไฟเพดานห้องนอนสีส้มอบอุ่นที่เขาชอบกลับเปลี่ยนเป็นสีชมพูบานเย็นกระพริบวิบวับราวกับผับใต้ดิน พร้อมกับเสียงเพลงบรรเลงคลาสสิกจังหวะแทงโก้ที่ดังกระหึ่มขึ้นมาจากลำโพงบิวท์อินโดยไม่มีปุ่มให้กดปิด! "ไอ้... ไอ้บ้าภีม!" กวินท์สบถลั่นห้องเมื่อตระหนักได้ทันทีว่าตัวเองโดนแกงหม้อใหญ่ ระบบบ้านอัจฉริยะที่อีกฝ่ายเขียนโค้ดให้นั้นไม่ได้รวน แต่มันถูกตั้งโปรแกรมความกวนประสาทไว้แบบสเปเชียลเพื่อแกล้งเขาโดยเฉพาะ! เขารีบคว้าโทรศัพท์มากดโทรหาต้นเรื่องทันที รอสายไม่ถึงสองวินาทีปลายสายก็กดรับด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มที่เจือความขบขันไว้อย่างปิดไม่มิด ("ว่าไงครับ สถาปนิกคนเก่ง ระบบระบายอากาศถูกใจไหมเอ่ย?") "ถูกใจบ้านคุณสิคะ! นี่คุณว่างมากเหรอถึงมานั่งเขียนโค้ดแกล้งคนอื่นตอนตีหนึ่งเนี่ย หายใจเข้าออกเป็นเรื่องกวนประสาทชาวบ้านหรือไงฮะ!" กวินท์แว้ดใส่ทันทีด้วยความโมโห ("เปล่าครับ ผมแค่กำลังตรวจเช็คประสิทธิภาพการทำงานของโครงสร้างจิตใจคุณอยู่... ว่ามันจะทนทานต่อแรงกดดันจากผมได้สักกี่น้ำ") ปลายสายหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเซ็กซี่เสียจนคนฟังเผลอใจเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง "อีกอย่าง... ผมบอกแล้วไงครับว่าอย่าคิดว่าคุณจะยอมผมฝ่ายเดียวได้ตลอด" "คุณภีม! ปลดล็อกระบบเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นพรุ่งนี้ที่ออฟฟิศผมจะรื้อแบบโครงสร้างของคุณทิ้งจริงๆ ด้วย!" ("ลองดูสิครับ ถ้าคุณกล้ารื้อ ผมก็จะตามไปแก้แบบห้องนอนคุณทุกวันจนกว่าคุณจะยอมแพ้... หรือจนกว่าคุณจะยอมมาดินเนอร์ไถ่โทษกับผมสักมื้อ") กวินท์ชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อได้ยินประโยคหลัง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่ในใจกำลังเดือดพล่านด้วยความโกรธ "ใครจะไปกินข้าวกับคุณ!" ("งั้นก็เชิญสนุกกับเสียงเพลงและไฟดิסโก้ในห้องนอนไปก็แล้วกันนะครับ ฝันดีนะ... คุณสถาปนิกตัวแสบ") *ติ๊ด!* สายถูกตัดไปดื้อๆ ทิ้งให้กวินท์ยืนเค่นเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่คนเดียวท่ามกลางแสงไฟสีชมพูหวานแหววและเสียงเพลงแทงโก้เร้าใจ ให้ตายเถอะ ผู้ชายอะไรทั้งเจ้าเล่ห์ ปากร้าย เอาแต่ใจ และ... อันตรายต่อหัวใจเป็นบ้า! กวินท์กำโทรศัพท์ในมือแน่น เม้มริมฝีปากเข้าหากันอย่างฮึดฮัด ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับด้วยความมุ่งมั่น *คิดเหรอว่าจะชนะคนอย่างกวินท์ได้ง่ายๆ น่ะหรอคะคุณภีม? ฝันไปเถอะ!* นิ้วเรียวรีบกดหน้าจอแท็บเล็ตยิกๆ เริ่มเขียนโค้ดเจาะระบบกลับเพื่อเตรียมตอบโต้ศึกครั้งนี้ให้สาสมในเช้าวันรุ่งขึ้น แต่ทว่า... ขณะที่เขากำลังพิมพ์โค้ดแก้เกมอย่างตั้งอกตั้งใจอยู่นั้น เสียงเคาะประตูก็จู่ๆ ก็ดังขึ้นสามครั้งที่หน้าห้องพักของเขา *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* กวินท์ขมวดคิ้วฉับ ดึกป่านนี้แล้วใครจะมาเคาะห้อง? หรือว่า... ร่างโปร่งชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นโครมครามด้วยความระแวงผสมความสงสัย เขาค่อยๆ เดินไปที่ประตูหน้าห้อง ชะโงกมองผ่านตาแมวออกไป... และวินาทีที่เห็นเงาสูงคุ้นเคยยืนถือแก้วกาแฟอุ่นๆ อยู่หน้าห้อง พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งตรงเข้ามาผ่านเลนส์ตาแมว... กวินท์ก็แทบอยากจะลมจับ ภีมมาทำอะไรที่นี่ตอนตีหนึ่งครึ่งกันล่ะเนี่ย! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาป่วนหัวใจไปด้วยกันนะคะ พุดดิ้งคาราเมลสัญญาว่าตอนหน้าแซ่บและฟินจิกหมอนกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!