สถิติใหม่ที่ไม่มีใครเชื่อ

“ถ้าขยับอีกคืบเดียว หัวใจของเจ้าจะกลายเป็นหินทาสีทองคำทันทีค่ะ เรย์” เสียงกระซิบอันเย็นเยียบของเอลาร่าดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของดันเจี้ยนชั้นที่ 2 กลิ่นอายความกดดันระดับ A-Rank จาก “ผู้คุมกฎแห่งสวรรค์” ที่แผ่ซ่านลงมาจากรอยแยกบนท้องฟ้าตลาดมืดเมื่อครู่ ยังคงหลงเหลือแรงสะเทือนกดทับลงบนแผ่นหลังของพวกเขาจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าภายในห้องบอสรูปทรงอัฒจันทร์โบราณแห่งนี้ กลับไม่มีร่องรอยของความตื่นตระหนกบนใบหน้าของเด็กหนุ่มผู้ถือเด็คการ์ดไร้แรงค์เลยแม้แต่น้อย เรย์ยกปลายนิ้วขึ้นแตะขอบการ์ดเวทมนตร์สีเทาหมองในมือ สายตาสีรัตติกาลจดจ้องไปยังหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าของระบบที่กำลังกระพริบเตือนด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน *[คำเตือน: เวลามาตรฐานในการเคลียร์ดันเจี้ยนชั้นที่ 2 “เขาวงกตกระจกเงาโลหิต” คือ 3 ชั่วโมง 45 นาที]* *[เวลาที่ผ่านไปปัจจุบัน: 6 นาที 12 วินาที]* *[สถานะผู้เล่น: ฝ่าฝืนกฎฟิสิกส์การ์ด / ตรวจพบการใช้กลยุทธ์นอกตำรา]* “ระบบนี่น่ารำคาญเสียจริงนะคะ ว่าไหมเอลาร่า?” เรย์ส่งยิ้มบางๆ ให้กับคู่หูสาวที่กำลังยืนถือโล่ห์เหล็กกล้าค้ำยันแรงกดดันจากมิติเบื้องบนไว้ด้วยแขนทั้งสองข้าง เหงื่อเม็ดโตผุดพรายตามกรอบหน้าเรียวสวยของอดีตองครักษ์ผู้สูญเสียเกียรติยศ แต่ดวงตาสีมรกตของเธอกลับฉายแววเชื่อมั่นอย่าง100% เต็ม “ถ้าท่านเรย์บอกว่าเวลาแค่นี้เหลือเฟือสำหรับการล้มบอส ฉันก็มีหน้าที่แค่เป็นกำแพงกันกระแทกให้อีกสามสิบวินาทีค่ะ” เอลาร่าตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น เธอตวัดดาบสั้นในมือสวนกลับแรงกดดันที่แผ่พุ่งมาจากเงาร่างมหึมาตรงหน้า—สฟิงซ์กระจกเงาโลหิต บอสประจำชั้นที่ขึ้นชื่อเรื่องการสะท้อนการโจมตีทุกรูปแบบกลับคืนสู่ผู้เล่นเป็นร้อยเท่า ทว่า เรย์กลับไม่ได้คิดจะใช้ดาบ หรือแม้แต่เวทมนตร์โจมตีตรงๆ เลยด้วยซ้ำ เด็กหนุ่มก้าวเท้าออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว การ์ดสามใบในมือถูกสับเปลี่ยนอย่างรวดเร็วด้วยเทคนิคการคํานวณความน่าจะเป็นที่เขาฝึกฝนมานับพันครั้ง ในโลกแฟนตาซีที่ผู้คนต่างพึ่งพา “ค่าพลังสเตตัส” และ “การ์ดระดับ SSR” เรย์คือนอกคอกผู้มีค่าพลังเริ่มต้นเป็นศูนย์ แต่สมองของเขากลับเป็นอาวุธที่น่ากลัวที่สุดในดันเจี้ยนแห่งนี้ “กฎของสฟิงซ์ตัวนี้คือ ‘การสะท้อนความเสียหายตามธาตุของผู้โจมตี’ สินะคะ” เรย์พึมพำกับตัวเอง ดวงตาสีรัตติกาลกวาดมองลวดลายบนพื้นห้องอัฒจันทร์ที่มีรอยแตกเป็นรูปทรงเรขาคณิต “แต่พวกมันคงลืมคิดไปว่า… ถ้าเราไม่ได้ ‘โจมตี’ แต่มันเป็นฝ่าย ‘เดินเข้ามาพังทลายลงมาเอง’ ล่ะ?” *พรึบ!* เรย์สะบัดข้อมือ การ์ดระดับ Common ไร้ชื่อใบหนึ่งพุ่งปักลงบนจุดศูนย์กลางของลานประลอง แสงสีเทาอ่อนจางแผ่ขยายออกไปราวกับใยแมงมุม มันคือการ์ด “สลับขั้วแรงโน้มถ่วง” ที่ฮันเตอร์ทั่วไปมองว่าเป็นขยะไร้ค่า เพราะไม่สามารถสร้างความเสียหายใดๆ ได้เลย แถมยังกินมานาจนหมดหลอด แต่ในสายตาของนักวางแผนสมองไว การ์ดใบนี้คือ “คานงัด” ที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ *ครืนนนนน!* พื้นห้องสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แรงโน้มถ่วงรอบตัวสลับทิศทางในเสี้ยววินาที สฟิงซ์กระจกเงาโลหิตที่กำลังพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูงเพื่อขยี้พวกเขากลับสูญเสียการทรงตัว น้ำหนักมหาศาลของมันถูกแรงโน้มถ่วงที่กลับตาลปัตรดึงกระชากขึ้นไปกระแทกเข้ากับเพดานโดมกระจกเวทมนตร์ด้านบนอย่างจัง! *เพล้ง! เสียงกระจกนับล้านชิ้นแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ!* โครงสร้างทั้งหมดของดันเจี้ยนชั้นที่ 2 เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ แรงกดทับจากมิติเบื้องบนที่เคยปิดล้อมพวกเขาไว้เมื่อครู่ถูกแรงระเบิดจากโดมกระจกตีกลับจนเกิดเป็นช่องว่างขนาดใหญ่ และก่อนที่บอสยักษ์จะทันได้ตั้งตัว ซากปรักหักพังน้ำหนักหลายตันก็ร่วงหล่นลงมาทับร่างของมันจนจมหายไปกับพื้นดินในพริบตาเดียว! ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ… มีเพียงเสียงเศษกระจกที่ยังคงร่วงหล่นกราวรูดลงมากระทบพื้น [ติ๊ง!] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาทของเรย์และเอลาร่า หน้าจอโฮโลแกรมสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นมาใหม่ ทำให้ลมหายใจของเอลาร่าสะดุดกึกด้วยความตกตะลึง *[ประกาศจากระบบหลัก: ตรวจพบการเคลียร์ดันเจี้ยนชั้นที่ 2 “เขาวงกตกระจกเงาโลหิต” สำเร็จ!]* *[สถิติเวลาใหม่: 7 นาที 14 วินาที (ทำลายสถิติเก่าของกิลด์ “ราชันย์โลหิต” ที่ทำไว้ 3 ชั่วโมง 12 นาทีอย่างราบคาบ)]* *[ผู้เล่นเรย์ ได้รับฉายาใหม่: “ผู้ทำลายสถิติที่เป็นไปไม่ได้”]* *[คำเตือนระดับวิกฤต: เนื่องจากเวลาเคลียร์เร็วกว่ากำหนดการระบบโครงสร้างหลัก 97% ระบบได้กระตุ้น “เงื่อนไขลับสุดยอด” โดยอัตโนมัติ…]* เอลาร่าหันขวับมามองเด็กหนุ่มข้างกายทันที ดวงตาสีมรกตเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อสายตา “นะ… 7 นาที? เรย์ เราทำลายสถิติตลอดกาลของหอคอยคาร์เดียลงได้จริงๆ หรือนี่? แถมระบบยังแจ้งเตือนเงื่อนไขลับอะไรอีก…” เรย์ไม่ได้ตอบคำถามของคู่หู รอยยิ้มมุมปากของเขาหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาเคร่งขรึมจริงจังที่เอลาร่าไม่เคยเห็นมาก่อน เขากำการ์ดในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว เพราะในขณะที่หน้าจอระบบกำลังเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานอีกครั้ง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็ยุบตัวลงอย่างกะทันหัน พร้อมกับรอยแยกมิติสีดำสนิทที่ฉีกกระชากเปิดออกตรงหน้า และสิ่งแรกที่ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น… ไม่ใช่สัตว์อสูร หรือแม้แต่บอสในตำนาน แต่มันคือเงาร่างของหญิงสาวในชุดคลุมนักพยากรณ์สีขาวบริสุทธิ์ ผู้ถือครองคัมภีร์โบราณที่สลักชื่อของเรย์เอาไว้ด้วยตัวอักษรสีเลือดสดๆ! “ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบที่แท้จริงค่ะ… ผู้เล่นหมายเลขศูนย์ เจ้าของเด็คการ์ดต้องคำสาป” เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจดังขึ้น พร้อมกับเงาสีดำมืดที่พุ่งเข้าโอบล้อมทางออกสุดท้ายของพวกเขาก่อนที่แสงสว่างทั้งหมดจะดับวูบลงในพริบตา! — โปรดติดตามตอนต่อไป — *ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เรย์กับเอลาร่ามาจนถึงตอนนี้นะคะ!*