ความลับของเลเวลอัป

เสียงกระดาษการ์ดเวทมนตร์กรีดกระทบกับพื้นโต๊ะไม้สนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่ามกลางความเงียบสงบยามดึกในห้องพักแรมเมืองหน้าด่าน "เอลาร่า... เธอคิดว่าอะไรคือความแตกต่างระหว่างฮันเตอร์เลเวลสิบกับเลเวลสามสิบกันแน่?" เรย์เอ่ยถามขึ้นโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากกองการ์ดระดับต่ำที่กระจัดกระจายเต็มโต๊ะ ดวงตาสีเข้มใต้แสงเทียนหรี่ลงเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวกำลังคีบการ์ดใบหนึ่งขึ้นพิจารณาอย่างถี่ถ้วน การ์ดใบนั้นคือ [ศรเวทมนตร์ (Standard Magic Arrow)] การ์ดเวทสามัญที่สุดที่ใครๆ ก็มองข้ามเพราะมีค่าพลังโจมตีเพียงเลขหลักหน่วย เอลาร่าที่กำลังนั่งลับคมดาบอยู่มุมห้องชะงักมือเล็กน้อย หญิงสาวปรายตามองแผ่นหลังของเด็กหนุ่มผู้เป็นนายกอง เธอถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มตามแบบฉบับอดีตองครักษ์ "พลังมานาไงคะ เรย์... ยิ่งเลเวลสูง ปริมาณมานาในแก่นวิญญาณก็ยิ่งมหาศาล การปล่อยพลังโจมตีครั้งหนึ่งจึงรุนแรงและทำลายล้างกว่าเด็กใหม่หลายเท่าตัว นั่นคือสัจธรรมของโลกใบนี้ไม่ใช่หรือคะ" เรย์ส่ายหัวช้าๆ รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก "นั่นคือสิ่งที่ระบบพยายาม 'หลอก' ให้ทุกคนเข้าใจต่างหากค่ะ..." เขาพลิกการ์ดในมือให้เอลาร่าดู หน้าการ์ดไม่ได้เปล่งแสงเจิดจ้า หรือมีอักษรเรืองรองแสดงระดับความหายากอะไรเลย มันเก่าและขอบเยินเสียด้วยซ้ำ แต่หากมองด้วยทักษะการคำนวณความน่าจะเป็นของเรย์แล้ว เส้นสายพลังงานเวทที่สลักอยู่ด้านหลังกลับมีความซับซ้อนราวกับแผนผังเขาวงกต "ตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา ตั้งแต่เราก้าวเข้าสู่ดันเจี้ยนระดับ E ฉันสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง..." เรย์ลุกขึ้นยืน ช้าๆ ก้าวเข้าไปใกล้เอลาร่าที่เงยหน้าขึ้นสบตาด้วยความฉงน "ฮันเตอร์กิลด์มักจะบอกว่า ยิ่งเลเวลอัปสูงเท่าไหร่ เด็คการ์ดก็จะยิ่งทรงพลังมากขึ้นเท่านั้น แต่พวกเขา 'ลืม' มองสิ่งสำคัญที่สุดไปอย่างหนึ่ง" "อะไรหรือคะ?" เอลาร่าวางหินลับดาบลง ความจริงจังฉายชัดในดวงตาคู่สวย "ความเข้ากันได้ และจังหวะเวลาค่ะ" เรย์วางการ์ด [ศรเวทมนตร์] ลงบนโต๊ะทับซ้อนกับ [โล่ไม้ผุๆ] "เธอจำตอนที่เราสู้กับ [ออร์คลาดตระเวน] ในชั้นที่สามได้ไหมคะ? ตอนนั้นพลังโจมตีของฉันมีค่าแค่ศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์เมื่อเทียบกับบอสตัวนั้น ฉันไม่ได้ใช้มานาที่เพิ่มขึ้นจากการเลเวลอัปเลยแม้แต่น้อย แต่ฉันใช้ 'มุมหักเห' ของศรเวทที่สะท้อนกับความชื้นในอากาศ บวกกับจังหวะที่เอลาร่ายกโล่ขึ้นรับพอดี... ทำให้การ์ดกระจอกๆ ใบนี้ เจาะทะลวงจุดอ่อนของมันได้ในดาบเดียว" เอลาร่านิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ สมองของอดีตองครักษ์กำลังประมวลผลตามคำพูดของเรย์ ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นไหลย้อนกลับมา ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ระบบเลเวลและค่าพลังดิบเริ่มกระจ่างชัดในหัว "คุณกำลังจะบอกว่า..." เอลาร่าสูดหายใจเข้าลึก L "ระบบเลเวลอัป ไม่ได้มีไว้เพื่อมอบพลังดิบให้เรา แต่มีไว้เพื่อ... 'เพิ่มขีดจำกัดในการรับ4ข้อมูล' ของสมองมนุษย์ ในการควบคุมการ์ดที่ซับซ้อนขึ้นต่างหาก" "ถูกต้องค่ะ!" แววตาของเรย์เป็นประกายวับวาย "ระบบไม่ได้เลือกคนที่แข็งแกร่งที่สุด แต่มันกำลังคัดกรองคนที่ 'เข้าใจกลไกการ์ด' มากที่สุดต่างหาก คนที่เลเวลร้อยแต่ใช้การ์ดแบบไร้สมอง ก็เป็นได้แค่หุ่นเชิดที่ถือกระดาษราคาแพงเท่านั้นเอง" ในขณะที่ทั้งสองกำลังจมอยู่กับบทสนทนาอันล้ำลึกนั้นเอง อากาศรอบตัวก็เกิดความผิดปกติขึ้นอย่างกะทันหัน! อุณหภูมิในห้องลดฮวบลดลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เปลวไฟจากเทียนไขที่เคยสว่างไสว กลับเปลี่ยนเป็นสีม่วงอมเขียวและดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ความมืดมิดเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าความมืดคือ เสียงกระซิบประหลาดที่ดังขึ้นจากความว่างเปล่า ราวกับมีคนนับร้อยกำลังท่องคาถาโบราณอยู่ข้างหู *ตึง... ตึง... ตึง...* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังสะเทือนมาจากเพดานห้อง ทั้งที่ห้องพักนี้อยู่ชั้นบนสุดและไม่มีทางที่ใครจะขึ้นมาได้ เอลาร่าผุดลุกขึ้นยืนพร้อมชักดาบออกจากฝักโดยสัญชาตญาณ ร่างกายแผ่รังสีนักสู้ปกป้องเรย์ไว้เบื้องหลังอย่างรวดเร็ว "เรย์... มีบางอย่างกำลังมา มันไม่ใช่สัตว์อสูรทั่วไปค่ะ" เอลาร่าเอ่ยเสียงเครียด เหงื่อกาฬผุดซึมตามขมับ ทันใดนั้น ผนังห้องไม้สนก็ถูกบิดเบี้ยวด้วยพลังงานบางอย่าง ลวดลายอักษรรูนสีทองแดงปรากฏขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะสลายกลายเป็นละอองแสง และสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าพวกเขา... ไม่ใช่ประตู ไม่ใช่หน้าต่าง แต่เป็น "หน้าต่างระบบโปร่งใส" ขนาดมหึมาที่กินพื้นที่เกือบครึ่งห้อง หน้าต่างบานนั้นไม่ได้เรืองแสงสีฟ้าอ่อนคุ้นตาเหมือนทุกครั้ง แต่มันอาบย้อมด้วยสีแดงเลือดนก และสลักอักษรภาษาโบราณที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อนในสารบบของฮันเตอร์กิลด์ [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบผู้ถือครอง 'เด็คการ์ดต้องสาหัส' ค้นพบความจริงเบื้องหลังระบบ] [เงื่อนไขลับถูกปลดล็อก: เริ่มต้นกระบวนการ 'ลืมตาตื่นของแท้ก' (True Awakening Process)] [คำเตือน: ท่านกำลังจะถูกดึงเข้าสู่ 'ดันเจี้ยนบททดสอบผู้สร้าง' โดยไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ... การนับถอยหลังเริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้] *ติ๊ก... ติ๊ก... ติ๊ก...* เสียงนาฬิกาดิจิทัลปริศนาดังขึ้นในหัวของเรย์ พร้อมกับเงาส้วมสีดำสนิทที่กำลังเอ่อล้นออกมาจากพื้นห้อง ร่างของสิ่งมีชีวิตสวมหน้ากากอนูบิส สลักลวดลายไพ่ทาโรต์ขยับลุกขึ้นยืนจากเงามืด มันก้าวเท้าช้าๆ ผ่านหน้าต่างระบบออกมา พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของเรย์เย็นเฉียบ *"ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบจริง... เจ้าหนูผู้กล้าผู้คิดจะล้มกระดานของพวกเรา"* --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เรย์กับเอลาร่ามาจนถึงตอนนี้นะคะ!