ชัยชนะท่ามกลางความสงสัย

“ทิ้งไพ่ใบนั้นซะ เรย์... นายกำลังเล่นกับไฟที่เผาผลาญตัวเองอยู่” เสียงเย็นเยียบของหัวหน้ากิลด์ ‘ราชันย์โลหิต’ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในโถงรับรองของสมาคมฮันเตอร์ สายตาของชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพลจ้องเขม็งมาที่เรย์ ราวกับจะฉีกร่างเด็กหนุ่มผู้ไร้แรงค์ให้แหลกคามือ แต่เรย์กลับเพียงแค่ขยับยิ้มบางๆ มือเรียวหยิบการ์ดใบหนึ่งขึ้นมาคลึงเล่นอย่างใจเย็น “ไฟน่ะเหรอครับ?” เรย์เอ่ยเบาๆ ขณะที่เอลาร่าก้าวขึ้นมาขวางข้างหน้า สองมือของเธอวางบนด้ามดาบอย่างเตรียมพร้อม “ในเมื่อไฟมันต้องเผาผลาญ... ผมก็แค่เลือกที่จะเป็นคนคุมทิศทางลม เพื่อให้มันเผาไหม้ในจุดที่ควรจะเป็นเท่านั้นเอง” บรรยากาศในห้องหนักอึ้งราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ตลอดทั้งสัปดาห์ที่ผ่านมา ชื่อของ ‘เรย์’ กลายเป็นหนามยอกอกของเหล่ากิลด์ใหญ่ การเคลียร์ดันเจี้ยนระดับ B ที่ไร้รอยขีดข่วน พร้อมด้วยกลยุทธ์การวางการ์ดที่เหนือความคาดหมาย ทำให้สถาบันที่เคยหยิ่งผยองต้องเริ่มสั่นคลอน ความกลัวไม่ได้เกิดจากพลังทำลายล้างที่เรย์มี แต่มันคือ ‘ความไม่รู้’ ว่าเขากำลังถือไพ่ตายใบไหนอยู่ในมือกันแน่ “นายคิดว่าพวกเรามองไม่เห็นหรือไง?” หัวหน้ากิลด์คนเดิมลุกขึ้นยืน แรงกดดันมหาศาลจากคลาสระดับสูงแผ่กระจายออกมาจนพื้นหินรอบข้างเริ่มร้าว “การ์ด ‘ทูตสวรรค์ลวงตา’ ที่นายใช้เมื่อวาน... มันเป็นของต้องห้ามของอาณาจักรที่ล่มสลายไปแล้ว นายไปเอามันมาจากไหน? แล้วจะเอาไปทำอะไรกันแน่!” เรย์ไม่ได้สะทกสะท้าน เขาเลิกคิ้วมองอีกฝ่ายด้วยสายตาใสซื่อที่ซ่อนความคมกริบไว้ “ของต้องห้าม? ผมคงต้องขอโทษด้วยนะครับที่ไม่ได้เรียนรู้วิชาประวัติศาสตร์กิลด์มาดีพอ แต่ถ้าสิ่งที่ผมใช้มันทำให้ภารกิจสำเร็จลุล่วง... ผมว่ากิลด์น่าจะสนใจผลตอบแทน มากกว่าการตั้งคำถามถึงที่มาของความสามารถของฮันเตอร์อิสระนะครับ” “แกกำลังจะล้มกระดาน” คำพูดนั้นหลุดออกมาจากเงามืดด้านหลังของหัวหน้ากิลด์ ชายในชุดคลุมสีเทาผู้เป็นที่ปรึกษาของสมาคมก้าวออกมา “การเติบโตของแกมันเร็วเกินไป เรย์... เร็วเสียจนสมดุลของโลกใบนี้กำลังจะพังทลาย ถ้าแกยังไม่หยุด เราคงต้องเปลี่ยนจากมิตรเป็นอย่างอื่น” เอลาร่าแค่นหัวเราะในลำคอ “เปลี่ยนเป็นศัตรู? ก็ลองดูสิคะ ฉันเองก็เบื่อการเป็นองครักษ์ที่ต้องทำตามคำสั่งกิลด์น่ารำคาญพวกนี้มานานพอแล้ว” เรย์ยกมือขึ้นห้ามเอลาร่าเบาๆ เขาเดินไปที่หน้าต่างของห้องมองออกไปเห็นเหล่าฮันเตอร์จำนวนมากที่กำลังซุบซิบกันอยู่เบื้องล่าง ความกลัวที่เขาหว่านเมล็ดไว้เริ่มงอกงามเป็นความหวาดระแวงในหมู่ผู้มีอำนาจ การ์ดในมือของเขาไม่ได้มีไว้เพื่อทำลายล้างโลก แต่มีไว้เพื่อปลดแอกกฎเกณฑ์ที่ถูกตั้งขึ้นโดยพระเจ้าที่มองไม่เห็น เขารู้ดีว่าทุกย่างก้าวของเขากำลังถูกจ้องมองผ่านดวงตาเวทมนตร์จากชั้นบรรยากาศ ระบบที่เขาถือครองอยู่คือสิ่งที่พระเจ้าหวาดกลัวที่สุด—ระบบที่มีไว้เพื่อ ‘แก้ไข’ ความผิดพลาดของโลกใบนี้ “พวกคุณกลัวอะไรเหรอครับ?” เรย์หมุนตัวกลับมา เผชิญหน้ากับเหล่าผู้ทรงอิทธิพลด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยความมุ่งมั่น “กลัวว่าฮันเตอร์ที่ไร้ค่าในสายตาคุณ จะกลายเป็นผู้เล่นที่พลิกเกมกระดานนี้ได้จริงๆ ใช่ไหม?” ทันใดนั้น หน้าจอโปร่งแสงสีฟ้าใสก็เด้งขึ้นตรงหน้าเรย์โดยไม่มีใครอื่นมองเห็น [แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบแรงอาฆาตในรัศมี 10 เมตร ค่าความเสี่ยงเพิ่มขึ้น 85%] [เงื่อนไขการอัปเกรดการ์ด ‘กลยุทธ์ทลายเทพเจ้า’ ครบถ้วน] [คุณได้รับทักษะพิเศษ: ‘เนตรพยากรณ์ความน่าจะเป็นระดับ SSS’] [คำเตือน: บอสลับแห่งจุดเริ่มต้น... กำลังตื่นจากการหลับใหลที่แท้จริง] จังหวะหัวใจของเรย์เต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะเขารู้ว่าถึงเวลาที่ต้องวางไพ่ใบสุดท้ายลงบนโต๊ะนี้แล้ว เสียงคำรามต่ำๆ ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากใต้พื้นดินที่พวกเขายืนอยู่ ไม่ใช่เสียงแผ่นดินไหว แต่มันคือเสียงกรรเชียงของบางสิ่งที่เฝ้ามองดูเกมนี้มานานนับพันปี ประตูห้องโถงถูกกระแทกจนพังพินาศ ชายคนหนึ่งก้าวเข้ามาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับหุ่นเชิด ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ผิดเพี้ยนไปจากมนุษย์ “เรย์... แกคือตัวแปรที่พระเจ้าต้องการจะลบออกจากสารบบ และข้า... คือ ‘ผู้ลบ’ ที่ถูกส่งมาเพื่อเก็บกวาดกระดานนี้ในบัดนี้!” เขาสลัดผ้าคลุมออก เผยให้เห็นรอยสักรูปการ์ดที่สลักลึกลงไปบนเนื้อหนัง—การ์ดระดับพระเจ้าที่ไม่มีใครเคยรู้จักมาก่อน การ์ดมาสเตอร์ลิซ่าขอขอบคุณทุกแรงสนับสนุนจากรี้ดเดอร์ทุกคนนะคะ ที่ร่วมเดินทางผ่านเลเวลอัปไปพร้อมกับเรย์และเอลาร่าในตอนนี้นะคะ