โลกภายนอกที่เริ่มเปลี่ยน

เสียงกระดาษปาร์ชมินต์แผ่นบางถูกฉีกขาดด้วยปลายนิ้วสั่นเทา ดังแหลมคมท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานคับแคบชั้นใต้ดิน กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและคราบหมึกราคาถูกลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นสนิมจางๆ ที่โชยมาจากโลหะชิ้นยักษ์บนโต๊ะ เรย์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเอกสารรายงานฉบับล่าสุดที่เอลาร่าวางกระแทกลงตรงหน้า ดวงตาสสีนิลภายใต้กรอบแว่นโลหะยังคงจดจ้องอยู่กับรอยสักรูปสำรับการ์ดประหลาดที่เพิ่งปรากฏขึ้นบนผิวเนื้อช่วงแขนขวา เส้นสายสีเงินยวงที่สลักลึกลงไปใต้ชั้นผิวหนังยังคงเปล่งประกายระิบระยับเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับมันกำลังสูบฉีดชีพจรอีกสายหนึ่งเข้าไปในร่างกายของเขา รอยสักนี้ไม่ใช่เวทมนตร์อัญเชิญทั่วไป และมันยิ่งไม่ใช่ระบบการ์ดไร้แรงค์ที่ทางการแห่งอาณาจักรรับรอง "อัตราการสั่นไหวของมานาในเขตวงแหวนรอบนอกพุ่งสูงขึ้นสามร้อยเปอร์เซ็นต์ภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วยาม" เอลาร่าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของอดีตองครักษ์สาวแหบพร่าเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบกวาดมองแผ่นหลังของเด็กหนุ่มผู้เป็นนายด้วยความกังวลที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งสงบ "ทหารยามที่ประจำการอยู่หน้าประตูหอคอยชั้นสี่บอกว่า… ผนึกศิลาเวทมนตร์เริ่มมีรอยร้าว" เรย์ค่อยๆ ลดแขนเสื้อลง ปล่อยให้ผ้าเนื้อหยาบกลบรอยประทับแห่งเทพเจ้าองค์นั้นไว้ ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างพวกเขาทั้งสองชั่วครู่ มีเพียงเสียงกSะซับของลมหายใจและเสียงเข็มนาฬิกากลไกบนผนังที่ดังแข่งกัน "ไม่ใช่แค่รอยร้าวหรอเอลาร่า" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แต่นั่นกลับทำให้บรรยากาศน่ากลัวยิ่งขึ้นไปอีก "มันคือการคลายล็อกเงื่อนไขต่างหาก" เขายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปลายเท้าก้าวไปยังแผนที่ขนาดใหญ่ที่กางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊ก ในโลกของ *เด็คการ์ดไร้แรงค์* หอคอยโบราณแห่งนี้ไม่เคยเป็นเพียงแค่ดันเจี้ยนสำหรับเก็บเลเวลหรือฟาร์มไอเทม แต่มันคือ "กระดานหมากรุก" ขนาดยักษ์ที่ถูกสร้างขึ้นโดยเหล่าทวยเทพผู้หลงลืม การที่มอนสเตอร์ระดับสูงเริ่มเล็ดลอดหลุดออกมาจากเขตแดนชั้นในได้ นั่นหมายความว่ากลไกการคุมขังกำลังเสื่อมสลาย และความสมดุลของโลกภายนอกกำลังพังทลายลงอย่างถาวร "ถ้ากำแพงเมืองแตกในคืนนี้ ประชาชนนับแสนในเขตการค้าจะกลายเป็นเหยื่อรายแรกของการ์ดเบี้ยล่าง" เอลาร่าก้าวเข้ามาประชิดเบื้องหลัง มือเรียวแตะลงบนด้ามดาบสั้นข้างเอวโดยสัญชาตญาณ กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งเครียดพร้อมปะทะ "เราต้องแจ้งสมาคมฮันเตอร์ทันที ให้พวกเขาส่งกองกำลังระดับสูงมารักษาการณ์" "สมาคมเหรอ?" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็วก่อนจะจางหายไป "สำหรับพวกมัน มอนสเตอร์ที่หลุดออกมาไม่ได้แปลว่าภัยพิบัติ แต่มันคือโอกาสทำกำไรจากซากไอเทมหายาก ถ้าเราไปพึ่งพาพวกนั้น มีหวังได้โดนตลบหลังเอาเด็คการ์ดในมือไปตรวจสอบจนหมดตัวแน่" เด็กหนุ่มหันกลับมาสบตา ประกายในนัยน์ตาคู่สีนิลคมปลาบ ชวนให้รู้สึกราวกับกำลังถูกต้อนจนมุมโดยนักคำนวณผู้ไร้ความปรานี "แล้วคุณจะทำยังไง? เรามีกันแค่สองคน เด็คการ์ดของคุณเพิ่งจะ..." เอลาร่าชะงักคำพูดเมื่อนึกถึงรอยสักลึกลับบนแขนนั้น เธอรู้ดีว่าเรย์ซ่อนไพ่ตายอะไรไว้ แต่มันก็แลกมาด้วยความเสี่ยงที่อาจทำให้ร่างแหลกสลายได้ในคราเดียว "ใครบอกว่าเรามีกันแค่สองคนกันล่ะ" เรย์หยิบสำรับการ์ดสีขาวสะอาดหมดจดขึ้นมาถือไว้ในมือ นิ้วเรียวกรีดไพ่อย่างคล่องแคล่ว เสียงสับการ์ดดัง *ชับ ชับ* ประสานกับเสียงฟ้าร้องคำรามต่ำๆ จากท้องฟ้ายามวิกาลภายนอกหน้าต่างบานแคบ วิ้ง! ทันใดนั้น แสงสีฟ้าสว่างวาบก็พุ่งทะยานขึ้นจากพื้นห้องใต้ดิน เกิดเป็นวงเวียนอักขระเวทมนตร์ซับซ้อนสลักลึกลงบนพื้นหิน กลิ่นอายอันทรงพลังกดทับลงจนเอลาร่าต้องหายใจติดขัด แรงกดดันระดับมหาอำนาจที่แม้แต่หัวหน้ากิลด์ชื่อดังยังต้องยอมสยบกำลังแผ่ขยายออกไปรอบทิศทาง ไม่ใช่เพราะเวทมนตร์ของเรย์ แต่เป็นเพราะ... มีบางสิ่งกำลังตอบรับสัญญาณจากรอยสักบนแขนของเขาจากระยะไกล พื้นห้องสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดาน เสียงคำรามกึกก้องที่สั่นประสาทของสิ่งมีชีวิตจากยุคโบราณดังสนั่นมาจากทิศทางของหอคอยร้างใจกลางเมือง—มันดังใกล้เข้ามาทุกที ประชิดเข้ามาจนน่ากลัว ตูーム! ผนังด้านทิศตะวันออกของห้องทำงานพังทลายลงมาเป็นจุล แรงระเบิดซัดเอาเศษปูนและฝุ่นควันตลบอบอวล เอลาร่าชักดาบออกพร้อมพุ่งตัวเข้าไปบังหน้าเรย์ตามสัญชาตญาณนักรบ แต่ภาพที่ปรากฏผ่านม่านควันสีเทาทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ดวงตาสีแดงฉานขนาดมหเท่ากงล้อเกวียนคู่หนึ่งกำลังจ้องมองทะลุความมืดเข้ามา มันคือ "อสูรพิทักษ์ประตู" มอนสเตอร์ระดับบอสที่ควรจะถูกผนึกไว้ในชั้นที่สิบสามของหอคอย แต่มันกลับมายืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาในเขตชุมชนเมืองแล้ว ทว่าสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าตัวมอนสเตอร์ตรงหน้า คือเงาร่างของใครบางคน—ชายสวมฮู้ดสีดำสนิทที่ยืนสงบนิ่งอยู่บนหัวของมัน มือข้างหนึ่งถือเคียวโบราณที่อาบย้อมไปด้วยเลือดสดๆ "ในที่สุดก็ตื่นจากการหลับใหลเสียทีนะ... ผู้ถือครองการ์ดแห่งปฐมบท" เสียงทุ้มต่ำลึกลับดังลอดมาจากใต้ฮู้ด พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ส่งตรงมายังเรย์ "ข้าตามหาเจ้ามาสามร้อยปีแล้ว... น้องชาย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและไขปริศนากลยุทธ์ไปพร้อมกับเรย์และเอลาร่านะคะ!