ภารกิจคุ้มกันขบวนสินค้า

“สามร้อยปี... ข้าคิดว่าท่านน่าจะจำกลิ่นอายความเน่าเฟะของตระกูลเราได้เสียอีก ท่านพี่” เรย์เอ่ยทวนคำ เสียงของเขาไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม แววตาสีเข้มกลับฉายแววเยือกเย็นราวกับผิวน้ำในฤดูหนาว นิ้วเรียวบาวยังคงเคาะเบาๆ บนโต๊ะไม้เก่าแก่ภายในฐานลับใต้ดิน ฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างท่ามกลางแสงสว่างอันน้อยนิดจากคบเพลิงดูราวกับหยุดนิ่ง เมื่อเผชิญหน้ากับบุคคลปริศนาภายใต้ฮู้ดสีดำสนิท ผู้ซึ่งอ้างสายสัมพันธ์ร่วมสายเลือดที่ฟังดูน่าขันสิ้นดี ร่างสูงใหญ่ภายใต้ผ้าคลุมหัวเราະในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและบาดลึกราวกับเศษเหล็กเสียดสีกัน ชายลึกลับค่อยๆ เปิดฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าครึ่งซีกที่มีรอยแผลเป็นลากยาวตั้งแต่ขมับลงมาถึงกราม ดวงตาสสีอำพันคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งที่สำรับการ์ดสีดำขอบทองในมือของเรย์ “เจ้าเติบโตขึ้นมาก... เรย์ ตัวหมากที่ควรจะถูกทำลายไปตั้งแต่กระดานแรก กลับกลายเป็นผู้ถือครองการ์ดปฐมบทที่น่าสนใจเสียได้” ผู้เป็นพี่ชายเอ่ย พลางก้าวเข้ามาใกล้ ทว่าก่อนที่เท้าข้างนั้นจะเหยียบย่างพ้นเขตเงาดำ เอลาร่าก็ก้าวเข้ามาขวางไว้ ร่างเพรียวบางในชุดเกราะหนังกระชับดาบยาวในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด บรรยากาศรอบตัวนางแผ่รังสีการฆ่าฟันออกมาราวกับสัตว์ป่าที่กำลังปกป้องอาณาเขต “ถอยไป... เด็กน้อย” ชายปริศนาเหลือบสายตาคมกริบมองเอลาร่าเพียงนิดเดียว “ข้าไม่ได้มาเพื่อชำระบัญชีเลือดกับเจ้า แต่อย่างน้อย ข้าก็นับถือความจงรักภักดีที่เจ้ายอมลดตัวมาเป็นสุนัขรับใช้ให้ไอ้เด็กไร้แรงค์คนนี้” “ระวังปากหน่อยค่ะ” เอลาร่าเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสีฟ้าคู่สวยหรี่ลงอย่างอันตราย “คนที่ไม่มีแม้แต่เกียรติจะเหยียบย่างเข้ามาในฐานลับของเรา ไม่มีสิทธิ์มาตัดสินว่าใครคือสุนัขหรือนาย” เรย์ยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามปราม เขาส่งยิ้มบางๆ ที่ไม่ถึงดวงตาให้ผู้เป็นพี่ชาย ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ความสูงที่ต่างกันไม่ได้ทำให้เรย์ดูด้อยกว่าเลยแม้แต่น้อย ยิ่งเมื่อระบบการ์ดในหัวของเขาเริ่มคำนวณความน่าจะเป็นในการปะทะ ค่าพลังการต่อสู้ที่ประเมินออกมาเป็นสีแดงฉานเตือนภัยระดับอันตรายสูงสุด ยิ่งทำให้เขารู้สึกตื่นตัว “ถ้าท่านพี่ไม่ได้มาเพื่อดื่มชา... ก็คงรู้ใช่ไหมคะว่าค่าบริการในการบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวของเรามันแพงมาก” เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย “และบังเอิญว่าตอนนี้... พวกเรากำลังต้องการเงินทุนก้อนโตเพื่ออัปเกรดฐานลับพอดี” คำพูดหน้าตายของเรย์ทำเอาชายลึกลับชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่นออกมา “ฮ่าๆๆ! สมเป็นเจ้าจริงๆ เรย์ เจ้ายังคงมองทุกอย่างเป็นผลประโยชน์และการลงทุนเสมอ... ดี งั้นข้าจะซื้อเวลาของเจ้า สัญญาจ้างวานชิ้นหนึ่ง... งานคุ้มกันขบวนสินค้าที่จะออกเดินทางจากเขตแดนชั้นนอกสู่มหานครแห่งศรัทธาในอีกสามวัน” การ์ดภารกิจสีเงินยวดถูกโยนลงบนโต๊ะไม้ เสียงโลหะกระทบเนื้อไม้ดังขึ้นเบาๆ แต่กลับดึงดูดสายตาของทั้งเรย์และเอลาร่าให้มองตามทันที [ติ๊ง! ระบบตรวจพบภารกิจพิเศษ: ขบวนสินค้าแห่งพันธสัญญา (ระดับ: A)] [รายละเอียด: คุ้มกันหีบสมบัติปริศนาข้ามแดนมิคสัญญี ป้องกันการปล้นจากกลุ่มเงาท밀 และผู้เล่นฝ่ายตรงข้าม] [รางวัล: แต้มการ์ด 50,000 แต้ม, พิมpเขียวอัปเกรดฐานลับระดับตำนาน, และการปลดล็อกการ์ดผู้ติดตามระดับสูง 1 ใบ] เรย์ก้มมองการ์ดภารกิจนั้นด้วยแววตาพิจารณา สมองส่วนหน้าทำงานอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินความเสี่ยงและผลลัพธ์ การรับงานจากพี่ชายผู้ทรยศและเป็นเป้าหมายในอนาคต ย่อมไม่ต่างอะไรกับการเดินหมากบนปากเหว แต่ทว่า... รางวัลที่ได้รับมันช่างเย้ายวนใจเกินกว่าจะปฏิเสธ โดยเฉพาะพิมพ์เขียวอัปเกรดฐานลับที่เขาตามหามานาน “งานระดับ A ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของกับดัก...” เรย์พึมพำเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับพี่ชาย “เราตกลงรับงานนี้ค่ะ แต่มีข้อแม้... ค่าจ้างต้องจ่ายล่วงหน้าครึ่งหนึ่ง” ชายลึกลับยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ “เจ้าไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ เรย์... ขอให้โชคดีกับการเดินทางครั้งนี้ เพราะข้าเกรงว่า... เจ้าอาจจะไปไม่ถึงมหานครแห่งศรัทธาอย่างที่คิด” สิ้นร่างของชายลึกลับที่หายวับไปกับสายหมอกราตรี เอลาร่าก็ทรุดตัวลงเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยล้าจากการกดดันของออร่าอีกฝ่าย นางหันมามองเรย์ด้วยความกังวล “ท่านเรย์... นี่มันอันตรายเกินไปนะคะ ทำไมเราต้องยอมรับงานจากคนแปลกหน้าที่น่าสงสัยคนนั้นด้วย? หรือว่าเรากำลังเดินเข้าแผนของเขา?” “แน่นอนค่ะว่านี่คือกับดัก” เรย์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบขณะเก็บการ์ดภารกิจขึ้นมาถือไว้ พลางหันไปมองหน้าสหายคู่ใจด้วยรอยยิ้มมั่นใจ “แต่ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยความเสี่ยงนี้ คนที่ไม่กล้าเดิมพันต่างหากคือคนที่แพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม... เตรียมตัวให้พร้อมค่ะ เอลาร่า พรุ่งนี้เช้า เราจะไปซื้อเสบียงและอัปเกรดอุปกรณ์เสริมความแข็งแกร่ง ก่อนจะไปต้อนรับแขกไม่ ศึกษาเส้นทางขบวนสินค้ากัน” สามวันต่อมา ขบวนรถม้าหุ้มเกราะเหล็กกล้าสีดำสนิทเคลื่อนตัวผ่านประตูเมืองชั้นนอกออกสู่ผืนป่าหมอกทึบ บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัดจนน่ากลัว เรย์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเบาะที่นั่งด้านหน้าของรถม้า ดวงตากวาดมองแผนที่กระดาษหนังแกะในมือสลับกับสำรับการ์ดที่สับเปลี่ยนอย่างคล่องแคล่วในอุ้งมือ เอลาร่าทำหน้าที่บังคับบังเหียนม้าด้วยความระมัดระวัง สัญชาตญาณนักรบของนางเตือนภัยตลอดเวลาว่ามีบางอย่างผิดปกติ ผ่านไปครึ่งค่อนวัน ขบวนสินค้าก็เดินทางมาถึงหุบเขากิเลนดำ จุดอับสายตาที่เหมาะแก่การซุ่มโจมตีมากที่สุด ทันใดนั้นเอง เสียงคำรามกึกก้องก็ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับฝุ่นตลบอบولที่ปิดบังทัศนวิสัย ตู้ม! ต้นไม้ใหญ่ข้างทางหักโค่นลงมาขวางถนน ปิดตายเส้นทางหนีทั้งข้างหน้าและข้างหลัง เงาดำนับสิบร่างพุ่งทะยานออกมาจากพุ่มไม้หนาทึบ พร้อมกับประกายแสงเวทมนตร์สีเลือดที่พุ่งตรงเข้ามายังรถม้าหมายปลิดชีพ! “มาตามนัดสินะคะ” เรย์เอ่ยเบาๆ ริมฝีปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเย็นเยียบ ไม่มีความตื่นตระหนกอยู่ในแววตานั้นเลยแม้แต่น้อย เขากระดิกนิ้วเรียกการ์ดสามใบแรกขึ้นมาบนฝ่ามือ พร้อมกับเอ่ยคำสั่งเสียงเฉียบขาด “เอลาร่า... เปิดใช้งานบาตรคุ้มกัน! ได้เวลาเล่นเกมเปิดกระดานกันแล้วค่ะ” [ติ๊ง! เตือนภัยระดับวิกฤต: ผู้เล่นถูกซุ่มโจมตีโดย "กลุ่มมือสังหารไร้เงา" (เลเวล 45)] [คำเตือน: ตรวจพบตัวตนปริศนาที่สามกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในรัศมี 50 เมตร... บุคคลนั้นไม่ใช่ศัตรู แต่เป็น... อดีตสหายร่วมรบของเอลาร่าที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน] ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า" เสมอมานะคะ!