ความจริงหลังม่านดันเจี้ยน

แรงกดดันระดับ SSS ไม่ได้เป็นเพียงแค่กระแสลมปราณที่กดทับลงบนผิวหนัง แต่มันคือ ‘น้ำหนัก’ ของกฎเกณฑ์แห่งฟากฟ้า ที่กำลังพยายามบดขยี้กระดูกทุกท่อนในร่างกายของเรย์ให้แหลกละเอียดเป็น1ในเศษธุลี “อึก...!” เรย์กัดฟันแน่นจนรสคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วโพรงปาก เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผากจนชุ่มโชก ดวงตาคมกริบกวาดมองไปเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลความน่าจะเป็นนับพันรูปแบบในเสี้ยววินาที ข้อมูลจากหน้าต่างสถานะสีฟ้าที่กะพริบเตือนถี่รัวไม่ได้ทำให้เขาตื่นตระหนก ตรงกันข้าม... มันกลับจุดประกายความสงสัยบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้รอยต่อของความจริงอันบิดเบี้ยวนี้ ในขณะเดียวกัน เอลาร่าก้าวขึ้นมาขวางหน้าเรย์ไว้ครึ่งก้าว ดาบใหญ่ในมือสั่นระริกด้วยแรงปะทะของจิตสังหารท่วมท้น กล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งแน่นจนขึ้นรูป ร่างเพรียวระหงของอดีตองครักษ์แผ่ไอสีเงินยวงออกมาเพื่อต้านทานแรงกดดันระดับมหาภัยนั้น แม้ลมหายใจจะเริ่มติดขัดและเม็ดเหงื่อจะไหลยดลงตามกรอบหน้า แต่แววตาของเธอยังคงเด็ดเดี่ยวไม่สั่นคลอน “เรย์... รอยแยกนั่น มันไม่ใช่ประตูมิติของดันเจี้ยนทั่วไปค่ะ” เสียงหอบหายใจของเอลาร่าดังแทรกเสียงคำรามก้องของมังกรโบราณ “พลังงานที่ไหลเวียนอยู่ข้างใน... มันเหมือนกับ... เหมือนกับรหัสคำสั่งที่ถูกเขียนขึ้นโดยมนุษย์ มากกว่าจะเป็นพลังงานธรรมชาติของสัตว์อสูรค่ะ!” “คุณพูดถูกครึ่งหนึ่งค่ะ เอลาร่า” เรย์เค้นเสียงตอบกลับด้วยน้ำพักน้ำแรงที่เหลืออยู่ มือเรียวยกขึ้นปาดคราบเลือดที่มุมปาก ดวงตาจับจ้องไปยังใจกลางรอยแยกสีทองอร่ามที่มีอักษรเวทมนตร์นับล้านตัวกำลังหมุนวนราวกับฟันเฟืองของนาฬิกาจักรกลขนาดยักษ์ “ถ้ามองผ่านเลนส์ของระบบฮันเตอร์ทั่วไป นี่คือบอสลับระดับความยาก SSS ที่พร้อมจะล้างบางพวกเราให้หายไปจากแผนที่... แต่ถ้าเราถอดรหัสรูปแบบการจัดวางมานาตรงนั้น ออกมาเป็น ‘ชุดคำสั่งควบคุม’ ล่ะก็...” นิ้วเรียวของเรย์กดลงกลางอากาศเบาๆ เรียกการ์ดกลยุทธ์สีเทาหม่นขึ้นมาสามใบ การ์ดเหล่านั้นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับจะแหลกสลาย แต่มันกลับสะท้อนแสงเรืองรองเป็นลวดลายเรขาคณิตที่สอดรับกับอักษรเวทมนตร์เบื้องหน้าอย่างน่าประหลาด ครืนนน—! เสียงกลไกขนาดยักษ์ดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงหินอัคนี แรงกดดันที่เคยบดขยี้ร่างกลับลดระดับความรุนแรงลงครึ่งหนึ่งในพริบตา เมื่อชุดคำสั่งจากการ์ดของเรย์เข้าไปแทรกแซงระบบการทำงานของรอยแยกมิติได้ทันท่วงที ทว่า สิ่งที่ปรากฏออกมาจากหลังม่านสีทองนั้น กลับไม่ใช่เงาร่างของมังกรโบราณตามที่เสียงคำรามได้ขู่ขวัญไว้ แต่มันคือ ‘แท่นบูชาผลึกคริสตัลสีคราม’ ที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ บนแท่นนั้นมีม้วนกระดาษโบราณเก่าคร่ำคร่าเปื้อนคราบสนิมเวทมนตร์ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... มีหน้าจอระบบโปร่งใสขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่สลักด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน [แจ้งเตือนระบบหลัก: ตรวจพบการเข้าถึง ‘พื้นที่ควบคุมส่วนกลาง’ (Core Control Room)] [รหัสผ่านยืนยันตัวตนถูกต้อง 43.5%] [คำเตือน: ท่านกำลังเข้าสู่เขตพื้นที่ทดลองลับของ ‘สถาปัตยกรรมวิศวกรรมเทวะ’ (Gods' Engineering Architecture) ดันเจี้ยนแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อจุดประสงค์ในการคัดกรอง ‘ภาชนะ’ มิใช่สถานที่ธรรมชาติ] เอลาร่าเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนเผลอปล่อยมือหลุดจากด้ามดาบไปชั่วขณะ “สะ... สถาปัตยกรรมวิศวกรรมเทวะงั้นหรือคะ? หมายความว่า... หอคอยมิติแห่งนี้ทั้งหมด... ไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติอย่างนั้นเหรอ?” “ถูกต้องค่ะ” เรย์ก้าวเท้าเดินผ่านแผ่นหลังของเอลาร่าเข้าไปใกล้แท่นบูชาผลึกคริสตัลช้าๆ ความเยือกเย็นในแววตานิ่งสนิทราวกับผิวน้ำในยามวิกาล แต่หัวใจกลับเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นของการค้นพบความจริง “ตั้งแต่ชั้นแรกจนถึงชั้นที่สิบเก้า... กฎเกณฑ์ของดันเจี้ยน มอนสเตอร์ที่ถูกเซ็ตค่าพลัง อัตราการดรอปไอเทม หรือแม้กระทั่งเรตติ้งแรงค์ของพวกเรา... ทุกอย่างถูกควบคุมด้วยระบบอัลกอริทึมชิ้นนี้ทั้งหมด” เรย์ยื่นมือออกไปสัมผัสกับผิวของผลึกคริสตัลสีครามเบาๆ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส กระแสข้อมูลมหาศาลก็ไหลทะลักเข้าสู่สมองของเขาผ่านการ์ดเชื่อมต่อวิญญาณ ภาพความทรงจำ ภาพเหตุการณ์ และผังโครงสร้างของหอคอยร้อยชั้นปรากฏขึ้นราวกับภาพฉายสามมิติ มันคือห้องปฏิบัติการขนาดยักษ์ มนุษย์และสิ่งมีชีวิตจากหลากหลายมิติถูกกักขังและถูกใช้เป็น ‘หนูทดลอง’ ในการประเมินศักยภาพการเติบโต เพื่อคัดเลือกผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดส่งขึ้นไปเป็น ‘แบตเตอรี่วิญญาณ’ ให้กับเหล่าทวยเทพที่หลับใหลอยู่บนจุด “พวกเราเป็นแค่ตัวหมากในกระดานทดลองของพวกมันตั้งแต่แรกแล้วสินะคะ...” เอลาร่ากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธแค้นและร่องรอยแห่งความเจ็บปวดในอดีตฉายชัดขึ้นมาในดวงคู่สวย “การต่อสู้ทั้งหมดที่ผ่านมา ความตายของเพื่อนร่วมทีม การดิ้นรนเพื่อไต่แรงค์... แท้จริงแล้วเป็นเพียงแค่การแสดงละครเพื่อให้เบื้องบนได้รับชมความบันเทิงอย่างนั้นหรือคะ เรย์?” “ไม่ใช่แค่ความบันเทิงหรอกค่ะ เอลาร่า” เรย์หันกลับมาสบตาด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยความท้าทาย แววตาคู่นั้นสะท้อนแสงสีฟ้าของหน้าจอระบบอย่างเด่นชัด “แต่มันคือความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดของพวกมัน... ที่ดันปล่อยให้ ‘เด็คการ์ดไร้แรงค์’ อย่างฉัน เข้ามาถึงห้องควบคุมระบบหลักได้ก่อนเวลาอันควร” นิ้วมือเรียวเลื่อนพิมพ์คำสั่งลงบนหน้าจอโฮโลแกรมอย่างรวดเร็ว เสียงแจ้งเตือนรัวระเบิดดังขึ้นต่อเนื่อง พร้อมกับสัญลักษณ์เตือนภัยสีแดงที่เปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตทีละดวงๆ [ระบบกำลังทำการแฮกข้ามชั้น... 10%... 45%... 80%...] [คำเตือน: ตรวจพบการพยายามเข้าแทรกแซงจาก ‘ผู้ดูแลระบบระดับสูง’ (Administrator) ทางทิศเหนือของหอคอย] [เวลาที่เหลือก่อนการรีเซ็ตระบบความปลอดภัย: 03 นาที 42 วินาที] “เรย์คะ! ทางทิศเหนือ... มีบางอย่างกำลังพุ่งตรงมาด้วยความเร็วสูงมาก แรงกดดันนั้น... มันเหนือกว่าระดับ SSS เสียอีกค่ะ!” เอลาร่าสะบัดหน้าขวับกลับไปมองทางประตูทางเข้าห้องโถงที่มืดมิด ไอหมอกสีดำทมิฬกำลังแผ่ขยายเข้ามากลืนกินแสงไฟจากคบเพลิงจนมอดดับลงทีละดวงๆ เรย์ไม่ได้หันกลับไปมองตามคำเตือนนั้น เขายังคงจดจ่ออยู่กับการป้อนคำสั่งบรรทัดสุดท้ายลงบนการ์ดกลยุทธ์ในมือ เสียงหัวใจเต้นโครมครามประสานกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กำลังย่างกรายเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ “ปล่อยให้มันมาเถอะค่ะ...” เรย์พึมพำเบาๆ พร้อมกับดีดการ์ดสีทองอร่ามใบสุดท้ายขึ้นสู่กลางอากาศ “ในเมื่อพวกมันเป็นคนสร้างกระดานนี้ขึ้นมา... งั้นก็ถึงเวลาที่พวกเราจะต้องเป็นคน ‘ล้มกระดาน’ นี้ทิ้งด้วยมือของเราเองแล้วล่ะค่ะ” ฉับพลันนั้น ประตูหินยักษ์เบื้องหลังเอลาร่าก็พังทลายลงเป็นจุล พร้อมกับเงาร่างของสิ่งมีชีวิตสวมเกราะสีดำทมิฬที่ก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับประกายตาสสีแดงฉานจ้องมองตรงมาที่พวกเขาทั้งสองคนอย่างเหี้ยมเกรียม และในวินาทีที่แสงสุดท้ายจากหน้าจอระบบดับวูบลง— [แจ้งเตือนด่วน: ยูนิตพิเศษ ‘ผู้กล้าแห่งการล้างบาง’ (The Purger) ได้เข้าสู่พื้นที่ และเป้าหมายแรกคือการกำจัดผู้เล่นรหัส ‘เรย์’ ทันที] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับเรย์และเอลาร่านะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!