สนามรบขนาดย่อมในห้องประชุม

"ถ้าคุณแทนคุณยังยืนกรานจะเจาะผนังปูนเปลือยฝั่งทิศตะวันตกเพื่อทำช่องแสงทรงกลมแบบมินิมอลนั่นล่ะก็... พายขอประกาศตรงนี้เลยนะคะว่า งานนี้เราคงต้องแยกย้ายกันไปเติบโตค่ะ!" เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะประชุมไม้สักตัวยาวดังสนั่น จนแก้วกาแฟเซรามิกสีขาวบนโต๊ะถึงกับสั่นระริก กาแฟลาเต้ร้อนๆ กระฉอกออกมาเล็กน้อยเป็นหลักฐานยืนยันความเดือดดาลของเจ้าของไอเดีย พายอาร์ในชุดสูทเบลเซอร์สีครีมตัดกับเสื้อกล้ามไหมพรมด้านใน ยืนเท้าแขนโน้มตัวไปข้างหน้า ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทสถาปัตยกรรมชื่อดังเวลานี้ 3 นาทีที่ผ่านมาเหมือนสนามรบขนาดย่อมที่อบอวลไปด้วยรังสีอำมหิต แทนคุณ สถาปนิกหนุ่มมือหนึ่งผู้พ่วงตำแหน่งประธานโปรเจกต์รีโนเวตตึกร้างอายุกว่าห้าสิบปีให้กลายเป็นคอมมูนิตี้มอลล์สุดชิค นั่งไขว่ห้างพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายไร้ซึ่งความตื่นตระหนกใดๆ เขายกนิ้วเรียวยาวขึ้นดันแว่นสายตาเล็กน้อย ก่อนจะชายตามองกองกระดาษแบบแปลนที่ถูกพายอาร์เขวี้ยงมากองรวมกันเมื่อครู่ "คุณพายใจเย็นก่อนสิคะ หายใจเข้าลึกๆ เดี๋ยวตีนกาขึ้นหน้าผากไม่รู้ด้วยนะ" แทนคุณเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุบประสาท รอยยิ้มมุมปากที่จุดขึ้นมานิดๆ นั้นช่างกวนประสาทเสียจนคนมองอยากจะหยิบมีดคัตเตอร์มาปาดหน้ากระดาษตรงหน้าทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด "อีกอย่าง... ที่ผมจะเจาะช่องแสงทรงกลมตรงนั้น ก็เพราะมันเป็นหัวใจหลักของแนวคิด Brutalism ที่ผสมผสานความดิบของโครงสร้างเดิมเข้ากับความสว่างสมัยใหม่ คุณเป็นมัณฑนากร ก็น่าจะรู้เรื่องพื้นที่ใช้สอยและการไหลเวียนของแสงดีนี่นา หรือว่า... วิชาออกแบบภายในตอนปีสามอาจารย์ให้ตกมาคะ?" ให้ตายเถอะ! นี่เขาจงใจยั่วโมโหเธอย100% ใช่ไหมคะ! พายอาร์สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อนับหนึ่งถึงสิบในใจอย่างอดกลั้น ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนวานแวบเข้ามาในหัว สมองเธอดันไปนึกถึงประโยคบ้าๆ ในแชตที่ส่งมาว่า *'อ๋อ... ที่แท้ก็แอบซุ่มเก็บสะสมรูปผมไว้พิจารณาความหล่อส่วนตัวนี่เองสินะครับคุณมัณฑนากร'* แล้วยิ่งทำให้ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความโกรธผสมความอับอาย มันคนละเรื่องกันเลยนะคะไอ้คุณสถาปนิกหน้าตาย! รูปในมือถือเธอก็แค่แคปไว้ฟ้องมีนเพื่อนรักต่างหากเล่า! "นี่! อย่ามาเปลี่ยนเรื่องแล้วเอาทฤษฎีสถาปัตย์มาขู่พายนะคะ!" มัณฑนากรสาวเสียงใสแต่ดุดันก้าวเท้าเข้าไปประชิดโต๊ะประชุมมากขึ้น จนแทบจะข้ามฝั่งไปกระชากคอเสื้อคนกวนประสาท "ตึกนี้มันคือตึกเก่าแก่ที่มีจิตวิญญาณนะยะ! ถ้าคุณเจาะผนังปูนเปลือยตรงนั้นเพื่อทำช่องแสงกลมๆ งี่เง่าของคุณนะ งานอินทีเรียร์สไตล์วินเทจลอฟท์ที่พายวางคอนเซปต์ 'The Memory of Time' ไว้ มันจะพังพินาศไม่เป็นท่าเลยรู้ไหมคะ! แสงธรรมชาติมันจะสาดส่องเข้ามาทำลายโทนสีอบอุ่นของเฟอร์นิเจอร์ไม้สักทองที่พายเลือกมาอย่างพิถีพิถันหมดเลยนะ!" แทนคุณเงยหน้าขึ้นสบตากลมโตที่กำลังลุกโชนไปด้วยไฟโทสะ แววตาคู่คมของสถาปนิกหนุ่มไหววับชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความขบขันระคนเอ็นดูที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึม เขายอมรับเลยว่า... ยเวลาที่ผู้หญิงตรงหน้าโวยวายจนแก้มป่องเป็นปลาปักเป้าแบบนี้ มันดึงดูดสายตากว่าแบบแปลนตึกหลายเท่า "คุณพายกำลังใช้อารมณ์เหนือเหตุผลอยู่นะคะ" แทนคุณลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวมัณฑนากรสาวอย่างไม่ทันตั้งตัว จนพายอาร์ต้องผงะถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติเมื่อพบว่าระยะห่างระหว่างเขากับเธอมันใกล้เกินความจำเป็น "พื้นที่ตรงนั้นถ้าปล่อยทึบ มันจะอึดอัด ลูกค้าที่เข้ามาเดินในคอมมูนิตี้มอลล์จะรู้สึกเหมือนโดนกัก The Memory of Time อะไรนั่นของคุณ มันจะกลายเป็นสุสานโบราณแทนที่จะเป็นสถานที่ชิคๆ ไปซะเปล่าๆ" "นี่คุณว่าผลงานพายเหมือนสุสานเหรอคะ!" พายอาร์หน้าตื่นด้วยความตกใจ ปลายนี้วชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง "ปากเสียที่สุด! ถ้างานพายมันแย่ขนาดนั้น ทำไมคุณไม่เสนอหน้าไปออกแบบเองคนเดียวเลยล่ะคะ จะจ้างมัณฑนากรอย่างพายมาทำไมตั้งแต่แรก!" "ก็เพราะ..." แทนคุณโน้มใบหน้าลงมาใกล้ซอกคอระหงจนพายอาร์สะดุ้งสุดตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ เจือกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์จางๆ ลอยเข้าจมูกจนเธอเผลอกลั้นหายใจ "ผมอยากได้คนเก่งๆ มาช่วยเติมเต็มส่วนที่ผมขาด... และเผื่อว่า..." "เผื่ออะไรไม่ทราบคะ!" พายอาร์สวนกลับเสียงดังเพื่อกลบเกลื่อนความวูบวาบแปลกๆ ในช่องท้องที่จู่ๆ ก็ตีรวนขึ้นมา "...เผื่อว่าการทำงานร่วมกัน มันจะทำให้ผมได้เจออะไรที่น่ารักกว่าแบบแปลนตึกไงล่ะครับ" แทนคุณกระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงนุ่มทุบหัวใจคนฟัง แต่สายตาพราวระยับคู่นั้นทำเอาพายอาร์ไปต่อไม่ถูก สมองที่กำลังแล่นพล่านด้วยข้อโต้แย้งทางสถาปัตยกรรมเมื่อครู่หยุดทำงานลงดื้อๆ หน้าสวยเฉี่ยวแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ยัยพายแกตั้งสติหน่อยสิยะ! เขาหยอดมุกเสี่ยวใส่อีกแล้วนะ! "ฮ่าๆๆๆ โหยคุณพี่แทนครับ เบาได้เบา! เกรงใจวิศวกรตาดำๆ ที่นั่งหัวโด่อยู่หัวโต๊ะนี่บ้างเถอะครับ!" เสียงหัวเราะร่าเริงดังขึ้นขัดจังหวะ กรณ์ วิศวกรหนุ่มเพื่อนสนิทของพระเอกที่นั่งกอดอกดูมวยคู่นี้มาสักพักใหญ่แล้ว เอ่ยแซwขึ้นพร้อมกับปรบมือแปะๆ เป็นเชิงเชียร์มวยรอง "คุณพายครับ อย่าไปยอมมันครับ! เรื่องดีไซน์อินทีเรียร์เนี่ย ยกลอยให้อำนาจคุณพายเด็ดขาดเลยครับ ผมในฐานะวิศวกรโครงสร้าง ขอยืนยันด้วยเกียรติของลูกหม้อวิศวะเลยว่า ผนังฝั่งทิศตะวันตกน่ะ เจาะไม่ได้ครับ! ถ้าเจาะ... คานรับน้ำหนักด้านบนมีสิทธิ์ทรุดตัวลงมาทับหัวพวกเราตายคาตึกแน่ๆ ครับ!" พรึบ! พายอาร์หันขวับไปมองกรณ์ทันที ดวงตากลมโตเป็นประกายเจิดจ้าขึ้นมาทันทีราวกับเจอแนวร่วมชั้นยอด "จริงเหรอคะคุณกรณ์! ว้าว... สมแล้วที่เป็นวิศวกรมือหนึ่งของโปรเจกต์นี้ มีความรู้และเหตุผลสมกับเป็นมืออาชีพจริงๆ ค่ะ ต่างจากใครบางคนแถวนี้ ที่เอาแต่ใช้อารมณ์และความเอาแต่ใจเป็นใหญ่!" เธอยังไม่วายลอยหน้าลอยตาแขวะสถาปนิกหนุ่มที่ยืนหน้าตึงอยู่ข้างๆ แทนคุณตวัดสายตาดุๆ ไปมองเพื่อนสนิทที่กำลังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ กรณ์ยักไหล่อย่างไม่สะทกสะทองแถมยังส่งซิกขยิบตาให้พระเอกหนุ่มอีกต่างหาก "ผมไม่ได้ใช้อารมณ์นะครับคุณพาย ผมใช้หลักวิศวกรรมผสมผสานสถาปัตยกรรม..." แทนคุณพยายามจะเถียงต่อ แต่พายอาร์เชิดหน้าขึ้นอย่างผู้ชนะเรียบร้อยแล้ว "จบค่ะ! ในเมื่อคุณกรณ์วิศวกรผู้ควบคุมโครงสร้างยืนยันแล้วว่าเจาะไม่ได้ งั้นแปลนฝั่งทิศตะวันตกนี้ ให้เป็นไปตามแบบที่พายเสนอ ห้ามแก้ ห้ามเถียง และห้ามออกความเห็นใดๆ ทั้งสิ้นค่ะคุณสถาปนิก!" มัณฑนากรสาวรวบรวมเอกสารของตัวเองเข้าแฟ้มอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่ส่งให้พระเอกช่างกวนประสาทเสียจนแทนคุณอยากจะดึงตัวมากักบริเวณเสียให้เข็ด "ส่วนเรื่องงานเปิดตัวโปรเจกต์สัปดาห์หน้า..." พายอาร์สะพายกระเป๋าแบรนด์เนมคู่ใจขึ้นบ่า เตรียมจะเดินสะบัดก้นออกจากห้องประชุมเพื่อหนีความพ่ายแพ้ชั่วคราวของสถาปนิกหนุ่ม แต่ทว่า... กริ๊งงงง! เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากสมาร์ตโฟนในกระเป๋าเสื้อสูตรของแทนคุณดังขึ้นขัดจังหวะการหลบหนีของเธอเสียก่อน พายอาร์ชะงักเท้า หันกลับไปมองด้วยความสงสัย เมื่อเห็นแทนคุณหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่าน ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองข้อความบนหน้าจอแวบหนึ่ง ก่อนที่มุมปากหยักจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ เป็นรอยยิ้มแบบที่พายอาร์เห็นทีไรเป็นต้องขนลุกชันทุกที แทนคุณไม่ได้พูดอะไร เขากดพิมพ์ข้อความตอบกลับบางอย่างลงไปอย่างรวดเร็วด้วยมือเพียงข้างเดียว ติ๊ง! ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตก็ดังขึ้นจากสมาร์ตโฟนในกระเป๋าถือของพายอาร์เองเช่นกัน มัณฑนากรสาวขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดหน้าจอแชตสีเขียวอย่างระแวง และเมื่อเห็นชื่อผู้ส่ง... หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นโครมครามขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ *[แทนคุณ (สถาปนิกหน้าตาย)]: ชนะผมในห้องประชุมไปก่อนเถอะครับ... แต่คืนนี้ เตรียมตัวรับมือกับ 'บทเรียนส่วนตัว' เรื่องการบริหารพื้นที่หัวใจจากผมได้เลยนะครับคุณมัณฑนากร* พายอาร์เบิกตากว้าง อ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมาสามรอบจนแน่ใจว่าไม่ได้ตาฝาด ใบหน้าสวยเฉี่ยวร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนเธอต้องรีบกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์เก็บใส่กระเป๋าแทบไม่ทัน ตายแน่ๆ ยัยพาย! งานนี้หนีเสือปะจระเข้ของจริงแล้วค่ะ! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปกับคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!