แชตเดือดก่อนนอน

เสียงสั่นครืดคราดของโทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำอยู่บนฟูกนอนหนานุ่ม ดึงพายอาร์ให้หลุดออกจากห้วงนิทราในเวลาเกือบจะเที่ยงคืน ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ เพื่อปรับโฟกัสกับความมืดในห้องนอนที่มีเพียงแสงสีส้มอ่อนจากโคมไฟหัวเตียง *ตายแน่ๆ ยัยพาย! งานนี้หนีเสือปะจระเข้ของจริงแล้วค่ะ!* ความคิดนั้นวนเวียนอยู่ในหัวทันทีที่เห็นชื่อ "สถาปนิกหน้าตาย" ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ทำเอาหัวใจเต้นผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความโรแมนติกหรอกนะคะ แต่เป็นเพราะความสยองขวัญสั่นประสาทต่างหากล่ะ! **แทนคุณ:** *ไฟล์ดรอว์อิ้งตึก A ชั้นสามที่ส่งมาให้เมื่อเย็น... ตรงห้องประชุมใหญ่ ผนังโค้งฝั่งทิศตะวันออก คุณดึงเส้นผดส. (ผู้พิการ) ผิดสเกลไปสิบเซ็นต์นะครับ* พายอาร์ขยี้ตาแรงๆ หนึ่งที หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ตอบด้วยความหงุดหงิดระคนง่วงงุน นิ้วเรียวกดแป้นพิมพ์ยิกๆ อย่างรวดเร็วด้วยความหมั่นไส้ล้วนๆ **Piyar:** *สิบเซ็นต์เองนะคะคุณสถาปนิก! ไม่ใช่สิบเมตร! เดินชนผนังนิดๆ หน่อยๆ ถือเป็นการออกกำลังกายยามเช้าให้พนักงานบริษัทรึเปล่าคะ? 🙄* **แทนคุณ:** *สถาปัตยกรรมไม่ใช่สนามเด็กเล่น และมาตรฐานความปลอดภัยของผู้พิการไม่ใช่เรื่องล้อเล่นครับคุณมัณฑนากรสายครีเอท พรุ่งนี้ก่อนเก้าโมงเช้า ผมต้องการไฟล์ที่แก้สมบูรณ์แล้วในอีเมล* **Piyar:** *นี่คุณ! นี่มันเที่ยงคืนกว่าแล้วนะคะ! จะให้ฉันแก้ตอนนี้ ยัยมีนเพื่อนรักคงต้องหามฉันส่งโรงพยาบาลในข้อหาตาบอดก่อนส่งงานพอดี! ใจร้ายที่สุด! 😡* **แทนคุณ:** *ผมไม่ได้สั่งให้คุณทำตอนเช้า ผมบอกว่า 'ต้องการพรุ่งนี้ก่อนเก้าโมง' ถ้าคุณบริหารเวลาดีพอ คงไม่ต้องมานั่งพิมพ์ข้อความเถียงผมตอนนี้หรอกครับ* พายอาร์สูดหายใจเข้าลึกๆ นับหนึ่งถึงสิบในใจ เธออยากจะปาโทรศัพท์ทิ้งใส่กำแพงห้องเสียให้รู้แล้วรู้รอด ผู้ชายอะไร ปากคෝเราะร้ายยิ่งกว่ากรรไกรตัดผ้า แถมยังชอบพูดจาด้วยเหตุผลร้อยแปดมาอ้างความเผด็จการของตัวเองอีก! **Piyar:** *ก็คนมันยุ่งนี่คะ! ไหนจะเลือกสีม่าน ไหนจะเทสต์โทนไฟ ไหนจะต้องมานั่งแก้แบบให้ลูกค้าจอมเรื่องเยอะอีก... เอ๊ะ! หรือว่าคุณร้อนตัวคะ ถึงได้รีบตรวจงานดึกดื่นแบบนี้ หรือว่าแอบคิดถึงหน้าฉันเลยนอนไม่หลับล่ะคะคุณสถาปนิกขาาา 😏✨* พายอาร์ส่งสติกเกอร์หน้ากวนประสาทตามไปติดๆ เธอนั่งกอดหมอนข้างหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียวบนเตียง คิดว่างานนี้คงทำให้เจ้าพ่อระเบียบสะอึกไปได้บ้างล่ะน่า ผ่านไปเกือบสองนาที ไม่มีข้อความตอบกลับ... พายอาร์เลิกคิ้วเรียวขึ้นสูงด้วยความแปลกใจ ปกติไอ้คุณแทนคุณนี่ตอบแชตไวราวกับติดสปีดเร่งด่วน ยิ่งเป็นเรื่องงานด้วยแล้ว เขาไม่เคยปล่อยให้ข้าม 30 วินาทีด้วยซ้ำ หรือว่าเธอจะจี้ใจดำเข้าให้จริงๆ จนเขาไปไม่เป็นแล้วนะ? กำลังจะพิมพ์ข้อความไปแซوต่ออีกสักหน่อย จู่ๆ หน้าจอก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับข้อความยาวเหยียดที่ทำให้พายอาร์ถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง **แทนคุณ:** *เรื่องงานผมจริงจังเสมอ ไม่ได้ว่างมานั่งคิดเรื่องไร้สาระแบบที่คุณว่าหรอกครับ... แต่ถ้าถามว่าคิดถึงไหม...* ข้อความถูกพิมพ์ค้างไว้ที่คำว่า *'กำลังพิมพ์...'* อยู่ครู่ใหญ่ หัวใจดวงน้อยของมัณฑนากรสาวเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความง่วงงุนหายเป็นปลิดทิ้ง สมองตื่นตัวเต็มที่จนน่ากลัว บรรยากาศเงียบสงบในยามวิกาลทำให้เสียงหัวใจตัวเองดังชัดเจนเสียยิ่งกว่าเสียงแอร์ *นี่เขาจะเล่นมุกอะไรอีกเนี่ย! อย่าบอกนะว่าจะหยอด... ไม่จริงน่า! คนอย่างแทนคุณเนี่ยนะจะหยอดเธอ?* นิ้วมือของพายอาร์สั่นเทาเล็กน้อยขณะจ้องมองหน้าจอ ตาไม่กะพริบราวกับกลัวว่าข้อความนั้นจะหายวับไปกับตา **แทนคุณ:** *...ก็ยอมรับก็ได้ครับว่า เสียงโวยวายของคุณในหัวมันดังรบกวนสมาธิผมมากกว่าที่คิดจริงๆ นอนได้แล้วครับยัยตัวแสบ พรุ่งนี้เจอกันเก้าโมงเช้า ห้ามสายเด็ดขาด* พายอาร์อ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องยกมือขึ้นมาแตะแก้มตัวเองที่กำลังเห่อร้อน ไล่ไปจนถึงใบหูที่คงจะแดงแจ๋ไม่แพ้กัน *ยัยตัวแสบเหรอ? เขาเรียกเธอว่ายัยตัวแสบอย่างนั้นเหรอคะคุณผู้ชม! แถมประโยคเมื่อกี้มันคืออะไรกัน... ใจคอเขาจะไม่ให้เธอนอนหลับฝันดีเลยใช่ไหมเนี่ย!* มัณฑนากรสาวหน้าแดงก่ำทิ้งตัวลงนอนราบไปกับฟูก เอาหมอนใบโตมาปิดหน้าแล้วดิ้นเร่าๆ ไปมาด้วยความเขินอายที่พรั่งพรูเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว ปากก็พึมพำงึมงำอยู่คนเดียวในความมืด แต่ทว่า... ในจังหวะที่เธอกำลังจะพลิกตัวนอนด้วยความฟินปนหมั่นไส้ จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างขึ้นมาอีกครั้งพร้อมเสียงแจ้งเตือนสั้นๆ แทนคุณส่งรูปถ่ายบางอย่างมาให้... พายอาร์ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูรูปนั้นทันที ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอคือภาพเงาสะท้อนกระจกหน้าต่างตึกฝั่งตรงข้าม ซึ่งมองเห็นห้องทำงานของเขาลางๆ และที่สำคัญที่สุด... มันคือภาพของชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อเชิ้ตพับแขน กำลังยืนถือแก้วกาแฟมองตรงมาทางตึกฝั่งเธอ พร้อมกับข้อความกำกับสั้นๆ ที่ส่งตรงมาจากหน้าต่างห้องพักของเขา **แทนคุณ:** *ปิดไฟนอนได้แล้วครับ... ผมมองเห็นนะว่าคุณกำลังนอนดิ้นเป็นกุ้งโดนน้ำร้อนลวกอยู่ตรงนั้นน่ะ* พายอาร์เบิกตากว้างสุดขีด สะดุ้งโหยงจนเกือบตกเตียง รีบพุ่งตัวไปที่หน้าต่างห้องนอนของตัวเองแล้วแหวกผ้าม่านออกมองไปยังตึกฝั่งตรงข้ามทันที... และวินาทีนั้นเอง ที่เธอสบตากับร่างสูงของสถาปนิกหนุ่มที่ยืนพิงกรอบหน้าต่างอยู่ไกลๆ พร้อมกับแสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์ในมือเขาที่ชูขึ้นโบkทักทายมาให้เธออย่างหน้าตาเฉย! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความกวนปนน่ารักของเขากับเธอในตอนนี้นะคะ พีชชี่เบอร์รี่สัญญาว่าตอนหน้าจะฟินและจิกหมอนยิ่งกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!