เจอกันวันแรกก็แจกโชคเลยนะคุณสถาปนิก

"ถ้าอีกสามนาทีแกยังไมโผล่หัวมาที่หน้าห้องประชุมใหญ่ เตรียมตัวไปเป็นมัณฑนากรเร่ร่อนตกงานได้เลยค่ะคุณพายอาร์!" เสียงปลายสายของมีนแว้ดทะลุผ่านหูฟังบลูทูธราคาแพงจนแก้วหูแทบสะเทือน พายอาร์ที่กำลังวิ่งสี่คูณร้อยอยู่บนส้นสูงสามนิ้วในสนามรบซีรีส์ออฟฟิศถึงกับต้องเบ้หน้าด้วยความทรมาน มือข้างหนึ่งหอบม้วนกระดาษพิมพ์เขียวพะรุงพะรัง อีกข้างก็ต้องพยายามควatกระเป๋าถือที่ส่ายไปมาเหมือนหางลูกสุนัขตื่นเต้น "รู้แล้วน่ามีน! ทางสะดวกป่ะเนี่ย ทำไมลิฟต์ตึกนี้มันเต่าคลานแบบนี้วะ ฮือ... ชั้นเพิ่งสมัครสมาชิกฟิตเนสไม่ทันไร ทำไมต้องมาวิ่งมาราธອນในออฟฟิศตั้งแต่เช้าวันจันทร์ด้วยเล่า!" พายอาร์บ่นงصงึดงำ พยายามสาวเท้ายาวๆ ให้ทันเวลาเก้าโมงตรง ซึ่งเป็นเวลาตายตัวของการประชุมบรีฟโปรเจกต์ใหญ่ระหว่างทีมสถาปนิกและทีมอินทีเรียร์ที่เธอใฝ่ฝันอยากทำมานานนม และแล้ว ความซุ่มซ่ามระดับไอคอนิกประจำตัวก็ทำงานอย่างไร้รอยต่อ เมื่อรองเท้าส้นสูงข้างขวาเจ้ากรรมดันไปเกี่ยวกับขอบพรมต้อนรับหน้าห้องประชุมเข้าอย่างจัง! *ตุ้บ!* ร่างบางเซถลาไปข้างหน้าเหมือนนกปีกหัก สิ่งของในมือกระจัดกระจายหลุดล่อน แต่ที่แย่ที่สุดคือแก้วกาแฟลาเต้เย็นเจี๊ยบที่เพิ่งดูดไปได้แค่ครึ่งออฟฟิศ หลุดจากมือลอยเคว้งคว้างกลางอากาศราวกับสโลว์โมชันในหนังฮอลลีวูด ก่อนจะ... *แปะ!* สาดกระเซ็นเข้าเต็มๆ หน้าอกเสื้อเชิ้ตสีขาวโอโมของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ยืนหันหลังคุยโทรศัพท์อยู่ตรงนั้นพอดีเป๊ะ! ความเงียบสงบราวกับป่าช้าเข้าปกคลุมพื้นที่หน้าห้องประชุมทันที พายอาร์ที่ล้มก้นจ้ำเบ้าอยู่กับพื้น ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองผลงานชิ้นเอกของตัวเองด้วยดวงตาที่เบิกกว้างเท่าไข่ห่าน คราบกาแฟสีน้ำตาลเข้มและฟองนมฟูฟ่องกำลังซึมซาบขยายวงกว้างลงบนเนื้อผ้าสีขาวสะอาดตา เผยให้เห็นสัดส่วนแผ่นอกกว้างและกล้ามเนื้อรำไรภายใต้เนื้อผ้าที่เปียกชุ่ม "อุ๊ย..." เสียงอุทานเบาหวิวดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบาง พายอาร์อยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด เจ้าของเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปอะเปื้อนค่อยๆ ลดโทรศัพท์มือถือแนบหูลงช้าๆ เขาไม่ได้สบถ ไม่ได้โวยวายเสียงดังเหมือนที่มนุษย์ทั่วไปควรจะเป็น แต่นั่นแหละน่ากลัวที่สุด! แทนคุณ สถาปนิกหนุ่มไฟแรงผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและระเบียบวินัยขั้นสุด หันขวับกลับมามองสภาพตัวเอง แล้วก้มลงมองยัยตัวแสบที่นั่งแปะอยู่บนพื้นพรมด้วยสายตานิ่งสนิท เยียบเย็น และพร้อมจะฆ่าคนได้ด้วยมือเปล่า แววตาคู่คมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสมาร์ทๆ จ้องมองเธอราวกับพายอาร์เป็นสิ่งมีชีวิตพันธุ์ประหลาดที่เพิ่งตกลงมาจากดาวอังคาร "เอ่อ... คือว่า..." พายอาร์อ้าปากพะงาบๆ สมองอันชาญฉลาดที่เคยคิดแพทเทิร์นห้องหรูหราอลังการกลับว่างเปล่าสนิท เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "คือพายไม่ได้ตั้งใจนะคะคุณ... คุณแทนคุณ!" แทนคุณถอนหายใจยาวเหยียดออกมาเฮือกใหญ่ เป็นการถอนหายใจที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายและระAอาขั้นสุด เขายกมือขึ้นปัดฟองนมที่ติดอยู่บนหน้าอกเสื้อเบาๆ ก่อนจะปรายตามองเอกสารและเศษซากอารยธรรมที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น แล้วค่อยๆ ก้มตัวลงมาสบตากับเธอในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟอ่อนๆ ลอยเข้าจมูกพายอาร์จนหัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบไปหนึ่งจังหวะ แม้จะโกรธจนควันออกหู แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าผู้ชายคนนี้... งานดีชิบหาย! "คิดว่าตัวเองเป็นพรีเซนเตอร์กาแฟยี่ห้อดัง หรือว่าซุ่มซ่ามเป็นอาชีพอยู่แล้วครับคุณมัณฑนากร" น้ำเสียงทุ้มต่ำ นิ่งสนิท แต่แฝงไปด้วยความกวนประสาทแบบเจ็บแสบถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูป แทนคุณเหยียดยิ้มมุมปากนิดๆ ชนิดที่เรียกว่ารอยยิ้มพิฆาตแต่ชวนให้หมั่นไส้ที่สุดในสามโลก "เพิ่งมาวันแรกก็มอบ 'โชคก้อนใหญ่' ให้ผมเลยนะ... ประทับใจจนน้ำตาจะไหลเลยล่ะครับ" พายอาร์ที่ตอนแรกสำนึกผิดแทบไม่ทัน พอโดนประโยคกวนประสาทเข้าไส้แบบนั้นปุ๊บ สัญชาตญาณความขี้โวยวายก็ทำงานปั๊บ เลือดในกายพุ่งพล่านขึ้นมาบนใบหน้าทันทีจากความอายผสมความโมโห "นี่คุณ! ชั้นบอกว่าไม่ได้ตั้งใจไงคะ ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไงเล่า!" พายอาร์ดีดตัวลุกขึ้นยืนปัดกระโปรงปุๆ เชิดหน้าใส่ความสูงของเขาอย่างไม่ยอมแพ้ ถึงตัวจะเตี้ยกว่าแต่ใจสู้เว้ย! "ก็รองเท้ามันทรยศ เดินอยู่ดีๆ ก็สะดุดขอบพรม แล้วคุณจะมายืนขวางทางทำไมเล่าคะเนี่ย! เป็นสถาปนิกซะเปล่า ทำไมไม่ออกแบบวิศวกรรมการยืนของตัวเองให้มั่นคงกว่านี้ห๊ะ!" แทนคุณเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างแปลกใจที่เห็นยัยตัวแสบเปลี่ยนโหมดจากลูกแมวหงิมๆ กลายเป็นแม่เสือสาวแยกเขี้ยวใส่เขาได้ภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที ดวงตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าของเธอด้วยความขบขันระคนหมั่นไส้ "อ๋อ นี่คือกลยุทธ์การทักทายลูกค้าและทีมงานในวันแรกสินะครับ แปลกใหม่ดี... ไว้คราวหลังถ้าอยากกอดผม บอกกันดีๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องลงทุนสาดกาแฟใส่เสื้อราคาแพงลิบลิ่วตัวนี้เลย" เขาพูดหน้าตาย พร้อมกับใช้นิ้วเคาะเบาๆ ที่รอยเปื้อนบนอกเสื้อ "อีตาบ้า! ใครอยากกอดคุณฟะ หลงตัวเองชะมัด!" พายอาร์หน้าแดงแจ๋ด้วยความโกรธและเขินปะปนกันจนแยกไม่ออก เธอยกมือขึ้นกอดอก เชิดหน้าหนีไม่อยากมองรอยยิ้มกวนประสาทนั่น "เสื้อเปื้อแค่นี้ทำเป็นบ่น เดี๋ยวชั้นออกค่าซักรีดให้ก็สิ้นเรื่อง!" "ค่าซักรีดเหรอครับ?" แทนคุณก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธออีกก้าวโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้พายอาร์ต้องผถะถอยหลังโดยอัตโนมัติจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องประชุมเย็นเฉียบ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นๆ "เสื้อตัวนี้สั่งตัดพิเศษจากอิตาลี ซักธรรมดาไม่ได้หรอกนะ... หรือว่าคุณจะรับผิดชอบด้วยการ... มาเป็นทาสรับใช้ชงกาแฟให้ผมดื่มฟรีตลอดโปรเจกต์นี้ดีล่ะ?" พายอาร์เบิกตากว้าง อ้าปากค้างกับข้อเสนอสุดหน้าไม่อายนั้น ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตาถ่านมาจ่อใกล้ๆ หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน *ก๊อกๆๆ* "เอ่อ... ขอโทษนะครับ ขัดจังหวะความหวานเอ้ย ความบาดหมางกันหรือเปล่าพอดีท่านประธานเดินมาทางนี้แล้ว..." เสียงทุ้มคุ้นเคยของกรณ์ วิศวกรหนุ่มเพื่อนสนิทพระเอกโผล่พรวดพ่นออกมาจากมุมทางเดิน พร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่พยายามกลั้นขำสุดฤทธิ์ แต่ยังไม่ทันที่พายอาร์จะได้อ้าปากด่าเพื่อนตัวดีที่ดันมาเห็นช็อตน่าอายนี้ หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อคลุมของเธอก็สั่นครืดคราดขึ้นมาเสียก่อน พายอาร์ก้มลงมองหน้าจอด้วยความหงุดหงิด ปรากฏว่าเป็นข้อความแชตจาก 'มีน' เพื่อนสนิทที่ส่งเข้ามาจี้ก้นออฟฟิศ *[มีน]: แกรรร! ท่านประธานเดินเข้าห้องประชุมไปแล้วนะเว้ย! อยู่ไหนกันเนี่ย! ส่งรูปเซลฟี่หน้าห้องให้ดูหน่อยดิ๊!* ด้วยความรีบร้อนและลนลานเพราะกลัวโดนเฉ่งรอบสอง พายอาร์ตั้งใจจะกดเปิดกล้องเพื่อถ่ายรูปสภาพตัวเองส่งไปให้มีนดู แต่ปลายนิ้วเจ้ากรรมดันกดสลับโหมดส่งรูปผิดพลาด ไปกดโดนอัลบั้มภาพแอบถ่าย 'มีมหน้าตลกๆ ของแทนคุณ' ที่เธอบังเอิญแคปไว้ตอนประชุมออนไลน์ครั้งก่อน และที่เลวร้ายยิ่งกว่าคือ... *นิ้วเจ้ากรรมดันกดส่งไปยังห้องแชตกลุ่มใหญ่ของโปรเจกต์ ที่มีทั้งท่านประธาน วิศวกร อินทีเรียร์ และ... แทนคุณ อยู่ครบทุกคน!* พายอาร์เบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะเมื่อเห็นเครื่องหมายติ๊กถูกสีเขียวขึ้นโชว์หราว่าข้อความถูกส่งออกไปแล้ว และที่แย่ไปกว่านั้น... แทนคุณที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอพอดิบพอดี ก็หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาดู พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนไลน์ที่ดังขึ้นพร้อมกัน! แทนคุณก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเอง ช้าๆ... แล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอนิ่งสนิท รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่หายวับไปกับตา กลายเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาพายอาร์เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้นอีกรอบ "อ๋อ... ที่แท้ก็แอบซุ่มเก็บสะสมรูปผมไว้พิจารณาความหล่อส่วนตัวนี่เองสินะครับคุณมัณฑนากร" (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาทักทายและโดเนทกำลังใจให้ "พีชชี่เบอร์รี่" คนนี้นะคะ! ❤️