แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

"อย่าเพิ่งเปิด!" รินทร์คำรามเสียงต่ำ มือขวาของเขากระชากแขนศรุตจนถอยกรูดจากบานประตูเหล็กที่สั่นสะเทือนด้วยเสียงเคาะสามครั้งหนักๆ เหมือนมีใครบางคน—หรืออะไรบางอย่าง—กำลังพยายามประกาศศักดาว่ากฎฟิสิกส์บนชั้นสิบสองของตึกนี้ไม่มีความหมายสำหรับมัน ศรุตชักปืนพกคู่ใจออกมาโดยอัตโนมัติ กลิ่นดินปืนจางๆ ในอากาศช่วยดึงสติเขากลับมาจากการตกตะลึง "ชั้นสิบสอง รินทร์... ระบบรักษาความปลอดภัยไม่แจ้งเตือนแม้แต่เงา ถ้าไม่ใช่ผี ก็ต้องเป็นคนที่รู้รหัสผ่านระดับเดียวกับเรา" รินทร์ไม่ตอบ เขาจ้องเขม็งไปที่กระจกเงาบานยักษ์ที่แขวนอยู่ตรงโถงทางเดิน แสงสีเงินวับวาวที่เขาสังเกตเห็นเมื่อครู่จางหายไปแล้ว เหลือเพียงภาพสะท้อนของพวกเขาเองสองคน—คนหนึ่งที่ใบหน้าซีดเผือดด้วยความทรงจำเก่าๆ และอีกคนที่มีดวงตาคมปลาบดุจเหยี่ยว "ไม่ใช่ผีหรอกศรุต" รินทร์หยิบปืนจากซองข้างเอวขึ้นมาเช็กกระสุน "คนประเภทนั้นไม่เคาะประตู" เขาตัดสินใจกระชากบานประตูเปิดออกอย่างรวดเร็ว กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและน้ำหอมราคาแพงลอยปะทะจมูก แทนที่จะเป็นโถงลิฟต์ที่ว่างเปล่า หรือเงาร่างลึกลับ บัดนี้ตรงหน้าเขากลับกลายเป็นห้องโถงกว้างของคฤหาสน์หรูที่ดูไม่เข้ากับโครงสร้างตึกออฟฟิศแม้แต่น้อย แขกเจ็ดคนยืนกระจายตัวอยู่รอบโต๊ะกลมกลางห้อง ราวกับพวกเขากำลังรอให้ละครฉากนี้เริ่มต้นขึ้น ทุกคนหยุดบทสนทนา สายตาทั้งสิบสี่คู่จับจ้องมาที่นักสืบทั้งสองด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "มาช้ากว่าที่นัดไว้นะคะ คุณรินทร์" หญิงชราในชุดไหมสีดำสนิทผู้มีดวงตาดุจเหยี่ยวเอ่ยขึ้น เสียงของเธอแหบพร่าแต่ทรงอำนาจ เธอคือ 'คุณหญิงรตา' มหาเศรษฐีที่รินทร์เคยทำคดีให้เมื่อห้าปีก่อน—คดีที่จบลงด้วยโศกนาฏกรรมที่เขายังลืมไม่ลง "ผมไม่ได้รับคำเชิญ" รินทร์ก้าวเข้าไปในห้อง สังเกตการณ์อย่างรวดเร็ว แขกแต่ละคนในที่นี้มีปูมหลังที่เกี่ยวพันกับ 'คดีเงาสีเงิน' อย่างน่าประหลาด ไม่ว่าจะเป็นสารวัตรเก่าที่ถูกให้ออกเพราะคดีสินบน, นักเขียนนิยายอาชญากรรมที่ชอบสะกดรอยตามรินทร์, ไปจนถึงทนายความหนุ่มที่ดูจะกระวนกระวายผิดปกติ "เราไม่ได้เชิญคุณผ่านจดหมาย" ชายวัยกลางคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่มุมห้องขยับแว่นสายตา เขาคือ 'ดร. อรรถ' นักวิชาการด้านฟิสิกส์ประยุกต์ "เราเชิญคุณผ่านสิ่งที่อยู่หลังกระจกเงาต่างหาก... จริงไหม?" บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกลงทันที ศรุตขยับตัวมาบังรินทร์ไว้หลวมๆ "นี่มันเกมอะไรกันครับ? ลักพาตัวคนมาขังไว้ที่นี่เพื่อเล่นตลกงั้นเหรอ?" "ไม่มีใครถูกขังหรอกศรุต" หญิงสาวในชุดเดรสสีเลือดหมูแทรกขึ้น เธอยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "เราทุกคนแค่... กำลังรอให้ 'ฆาตกร' เปิดเผยตัวออกมาก็เท่านั้น และคุณรินทร์... คุณคือคนเดียวที่มองเห็นเงาของมันได้ชัดเจนที่สุด" รินทร์กวาดสายตามองคนทั้งเจ็ด พยายามใช้ลอจิกวิเคราะห์สถานการณ์ ความผิดปกติของสถานที่ แสงไฟที่กะพริบถี่ๆ ราวกับรหัสมอร์ส และกลิ่นอายความตายที่ลอยอบอวล เขาไม่เชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติ แต่ในห้องนี้... กฎของเหตุผลดูจะบิดเบี้ยวไปหมด "คุณหญิงรตา" รินทร์หันไปจ้องหน้าเธอ "ทำไมคนอย่างคุณถึงมาอยู่ที่นี่? ทั้งที่ในบันทึกของตำรวจ คุณควรจะอยู่ที่มิลานในตอนนี้" คุณหญิงรตาไม่ตอบ เธอเพียงแค่ชี้ไปที่กระจกเงาบานใหญ่ที่ติดอยู่ผนังห้องฝั่งตรงข้าม รินทร์หันไปมอง ภาพสะท้อนในกระจกเปลี่ยนไปแทนที่ภาพของคนในห้อง ทั้งเจ็ดคนยืนอยู่ แต่ในกระจก... มีเงาที่แปดปรากฏขึ้น! มันยืนอยู่หลังคุณหญิงรตา ร่างนั้นสวมหน้ากากเงินที่สะท้อนแสงไฟวับวาว และในมือของมัน... กำลังถือคัตเตอร์กรีดลงบนภาพสะท้อนของลำคอคุณหญิงรตา "รินทร์! กระจก!" ศรุตตะโกนสุดเสียง ทันใดนั้น ไฟในห้องก็ดับสนิทอีกครั้ง พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ถูกตัดตอนไปครึ่งทางด้วยความเงียบงันที่น่าสยดสยอง รินทร์พุ่งตัวไปข้างหน้าท่ามกลางความมืดมิด มือสัมผัสได้เพียงความเย็นเยียบของกระจกที่แตกกระจายไม่เหลือชิ้นดี เมื่อไฟสำรองเปิดขึ้นชั่วขณะ แสงไฟสีส้มสลัวเผยให้เห็นร่างของคุณหญิงรตานอนแน่นิ่งบนเก้าอี้ แต่ที่น่าขนลุกที่สุดคือรอยเลือดบนกระจกที่แตกออกเป็นเสี่ยงๆ มันไม่ได้ไหลลงสู่พื้น แต่มันกลับเขียนเป็นอักษรประหลาดสะท้อนออกมาให้เห็นว่า: *'เกมเพิ่งเริ่ม และมึงคือตัวหมากตัวถัดไป'* รินทร์ก้มลงมองที่พื้น ข้างตัวเขาไม่มีคุณหญิงรตา... มีเพียงหน้ากากเงินที่เปื้อนเลือดวางอยู่ และศรุตที่หันมามองเขาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... แววตาที่รินทร์ไม่เคยเห็นมาก่อน—แววตาของผู้ล่าที่รู้จักความลับของเขาดีที่สุด "รินทร์... เรามาถึงที่นี่ได้ยังไง?" ศรุตถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ ก่อนจะเอื้อมมือมาแตะไหล่เขาเบาๆ "นายจำไม่ได้เหรอ ว่าเราสองคนตายไปตั้งแต่วันที่คดีนั้นจบลงแล้ว?" ขอบคุณที่ร่วมไขปริศนาไปกับผม... นักสืบแว่นขยายครับ