คืนแห่งพายุ

"อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้ใบหน้าครึ่งหนึ่งของนายหลุดติดมือฉันไป" เสียงของรินทร์ รัตนโชติ เรียบเย็นราวกับใบมีดผ่าตัด มือขวาของเขากำปืนลูกโม่กระบอกคู่ใจแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว สายตาจับจ้องไปที่ร่างตรงหน้าที่กำลังใช้นิ้วเรียวยาวค่อยๆ ดึงแผ่นหนังเทียมออกจากใบหน้า สิ่งที่อยู่ใต้ชั้นผิวหนังนั้นไม่ใช่เนื้อเยื่อมนุษย์ แต่เป็นโลหะเย็นเฉียบที่สะท้อนแสงไฟสลัวในห้องปิดตายแห่งนี้ "ลอจิกของคุณแม่นยำเสมอ รินทร์" เสียงที่ตอบกลับมานั้นแหบพร่าและซ้อนทับกันราวกับมีคนสองคนพูดพร้อมกัน "แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่ง... ภายใต้พายุที่บ้าคลั่งนี้ ความจริงมักจะถูกพัดพาไปพร้อมกับเศษซากที่แตกสลาย" *เปรี้ยง!* เสียงฟ้าผ่าสนั่นหวั่นไหวราวกับท้องฟ้าจะพังถล่มลงมา แสงสว่างวาบจากสายฟ้าภายนอกอาบไล้ไปทั่วห้องโถงกลาง แรงลมกระโชกเข้าปะทะบานหน้าต่างกระจกหนาจนสั่นสะเทือน ทุกคนในคฤหาสน์ที่เหลือรอดชีวิตต่างมารวมตัวกันที่นี่ ตามคำสั่งของรินทร์ที่ต้องการให้ทุกคนอยู่ในสายตา แต่ในวินาทีที่แสงไฟดับวูบลง ความมืดมิดก็เข้าครอบงำประสาทสัมผัสของทุกคน "ทุกคน อยู่กับที่!" รินทร์ตะโกนลั่น เสียงลมหวีดหวิวลอดผ่านช่องโหว่ของประตูเข้ามาคล้ายเสียงกรีดร้องของวิญญาณ ท่ามกลางความมืด รินทร์ได้กลิ่น... กลิ่นกำมะถันจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เขาคุ้นเคยเกินไป มันเป็นกลิ่นเดียวกับที่โชยมาจากเสื้อโค้ทของ 'ศรุต' เพื่อนคู่คิดที่เขาร่วมเป็นร่วมตายกันมาตลอดหลายปี เขารีบควานหาไฟฉายในกระเป๋าเสื้อ กดเปิดแสงไฟกราดไปรอบห้อง ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำเอาหัวใจของรินทร์กระตุกวูบ ศรุตยืนหันหลังให้เขา มือขวาถือปืนพกจ่อไปที่หน้าอกของแขกอีกคนหนึ่งที่กำลังตัวสั่นเทาอยู่มุมห้อง แต่ทว่า... ศรุตอีกคนหนึ่งกลับนอนหมดสติอยู่บนพื้นห่างออกไปไม่กี่เมตร! "ศรุต... นั่นนายหรือเปล่า?" รินทร์ถาม เสียงของเขาไหวเล็กน้อย ชายที่ถือปืนค่อยๆ หันกลับมา แสงไฟฉายเผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย แต่ดวงตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความอบอุ่นที่เขาเคยได้รับ ศรุตที่ยืนอยู่ตรงหน้ายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นรอยยิ้มเดียวกับที่ฆาตกรต่อเนื่องผู้อยู่หลังหน้ากากเงินใช้ประทับตราเหยื่อรายก่อนๆ "รินทร์ ผมบอกคุณแล้วไงว่าอย่าไว้ใจใครในคืนที่พายุคลั่ง" ชายผู้นั้นพูดพลางก้าวถอยหลังไปทางหน้าต่างบานใหญ่ที่แตกละเอียดเพราะแรงลม "ศรุตที่นอนอยู่ตรงนั้นน่ะ คือตัวจริง... ส่วนผม คือเงาที่เกิดจากความผิดพลาดที่คุณเคยสร้างไว้ในอดีต" "หยุดนะ! นายเป็นใครกันแน่!" รินทร์ก้าวเท้าเข้าไปหา แต่แล้วเขาก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นรอยคราบเลือดจางๆ บนพื้นไม้ปาร์เกต์ที่ลากยาวไปยังช่องลับใต้ฐานรูปปั้นกลางห้อง ภายในห้องโถงกลางนี้ ความตึงเครียดพุ่งทะยานถึงขีดสุด บรรดาแขกที่เหลือต่างมองหน้ากันด้วยความหวาดระแวง ทุกคนมีอาวุธ ทุกคนมีปม และทุกคนกำลังถูกพายุขังไว้ในกรงขังที่มองไม่เห็น รินทร์ต้องเลือกระหว่างการช่วยเหลือเพื่อนที่นอนไร้สติ หรือการไล่ล่าเงามืดที่กำลังจะสลายตัวไปกับสายฝน เขารีบวิ่งเข้าไปประคองศรุตที่หมดสติ ชีพจรที่ข้อมือยังเต้นอยู่ แต่มันช้า... ช้าผิดปกติ "รินทร์..." ศรุตลืมตาขึ้นช้าๆ ริมฝีปากสั่นเทา "อย่า... อย่าไปที่นั่น... ใต้ฐานรูปปั้น... มันมี..." เสียงของศรุตขาดหายไปพร้อมกับเสียงกระจกแตกกระจายอีกระลอก รินทร์หันไปมองหน้าต่างที่บานหนึ่งถูกลมพัดจนหลุดกระเด็นออกไป ทิ้งให้พายุฝนกระหน่ำเข้ามาในห้องโถงจนข้าวของกระจัดกระจาย ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น เขาเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งปลิวว่อนมาตกแทบเท้า เขาหยิบมันขึ้นมา แสงไฟฉายส่องกระทบตัวอักษรลายมือที่เป็นเอกลักษณ์... ลายมือของเขาเอง! *‘ถ้าคุณอ่านข้อความนี้ รินทร์... นั่นหมายความว่าผมตายไปตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเข้าสู่คฤหาสน์หลังนี้แล้ว และผู้ที่ยืนอยู่ข้างคุณตลอดเวลาที่ผ่านมา คือสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย’* หัวใจของรินทร์เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองร่างที่ยืนอยู่บนขอบหน้าต่าง ร่างนั้นค่อยๆ หันมา แล้วจังหวะที่สายฟ้าฟาดลงมากลางคฤหาสน์ แสงสว่างจ้าเผยให้เห็นเงาที่สะท้อนในกระจกฝาผนังด้านหลัง ในกระจกบานนั้น... ร่างที่อยู่บนขอบหน้าต่างไม่มีเงาของตัวเอง แต่มันกำลังสวมหน้ากากเงินที่ยิ้มกว้างอย่างอำมหิต! และที่น่าสยดสยองยิ่งกว่า คือศรุตที่เขากำลังประคองอยู่ เริ่มหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเป็นเสียงของฆาตกรอย่างสมบูรณ์แบบ "คุณสืบสวนคดีมาตลอดชีวิตรินทร์... แต่คุณกลับไม่เคยรู้เลยว่า คนที่ตายไปแล้วตั้งแต่วันนั้น... คือตัวคุณเองต่างหาก" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมไขปมปริศนาไปกับผมนะครับ