การเผชิญหน้าครั้งแรก

"ถ้าคุณคิดว่านั่นคือความจริง คุณก็คงตายไปตั้งแต่วันที่ยืนมองร่างเธอเย็นชืดอยู่บนพื้นพรมแล้วล่ะครับ รินทร์" เสียงทุ้มต่ำดังกังวานขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องสมุดเก่าแก่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นกระดาษสาและฝุ่นละออง รินทร์หยุดชะงัก ฝ่ามือที่กำลังเอื้อมไปแตะสันหนังสือสั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่ง เขาไม่ได้หันกลับไปในทันที แต่ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสายตาเริ่มกราดมองผ่านเงาสะท้อนของกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงมุมห้อง รินทร์สูดหายใจลึก พยายามดึงสติที่กำลังกระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าที่ "ใคร?" เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้หัวใจจะเต้นรัวราวกับกลองรบ "คนที่คุณพยายามจะจับตัวให้ได้มาตลอดสิบปีไงครับ... หรือคุณลืมไปแล้วว่าความรู้สึกตอนที่ความยุติธรรมหลุดลอยไปจากปลายนิ้วมันเป็นอย่างไร?" เงาสะท้อนในกระจกเริ่มเปลี่ยนไป จากภาพสะท้อนชั้นหนังสือ กลายเป็นเงาร่างสูงโปร่งที่ยืนนิ่งอยู่ในมุมมืดของมุมห้อง ร่างนั้นสวมชุดสูทสีเข้มเรียบกริบ แต่ที่โดดเด่นที่สุดคือหน้ากากโลหะสีเงินวาววับที่สะท้อนแสงไฟสลัวจนดูผิดตา มันไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีแววตา มีเพียงความเย็นชาที่แผ่ออกมาจนบรรยากาศโดยรอบลดอุณหภูมิลงจนน่าขนลุก ศรุตที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าวชักปืนออกมาจากซองคาดเอวอย่างรวดเร็ว สายตาของเขาจดจ้องไปที่เงาร่างนั้นไม่กะพริบ "รินทร์! อย่าขยับ!" รินทร์ไม่ฟังคำเตือน เขาตัดสินใจหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็วพร้อมกับคว้าแจกันเซรามิกบนโต๊ะขว้างออกไปเพื่อสร้างจังหวะ แต่ร่างในเงามืดนั้นกลับว่องไวกว่า มันก้าวถอยหลังเข้าสู่ความมืดมิดของซอกทางเดินราวกับจงใจท้าทาย "คุณไม่ใช่พระเจ้าที่จะตัดสินใครได้ รินทร์" เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันดูเหมือนจะมาจากหลายทิศทาง "ห้องปิดตายที่คุณไขไม่ได้... ไม่ใช่เพราะคุณไร้ความสามารถหรอกครับ แต่มันเป็นเพราะคุณยังยึดติดกับสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง" รินทร์วิ่งฝ่าความมืดเข้าไปในซอกทางเดินนั้นโดยไม่ลังเล เสียงฝีเท้าของเขากระทบพื้นไม้ดังสนั่น "หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ถ้าคุณคือฆาตกรตัวจริง ทำไมต้องหลบซ่อนอยู่หลังหน้ากากพวกนี้!" เขาสับฝีเท้าเข้ามุมมืดด้วยความเร็วสูง แต่สิ่งที่พบกลับเป็นเพียงความว่างเปล่า หน้าต่างบานเกล็ดถูกเปิดทิ้งไว้ ลมพัดแรงจนม่านสีขาวปลิวไสว รินทร์พุ่งตัวไปที่หน้าต่าง มองลงไปเบื้องล่างเห็นเพียงตรอกแคบๆ ที่ไม่มีร่องรอยของการหลบหนี ไม่มีรอยเท้า ไม่มีแม้แต่เสียงรถยนต์สตาร์ทเครื่อง "รินทร์! ทางนี้!" เสียงศรุตตะโกนเรียกมาจากด้านหลัง รินทร์หันกลับไปมองเพื่อนคู่หู เห็นศรุตกำลังก้มลงเก็บวัตถุบางอย่างที่ตกอยู่บนพื้นพรมตรงจุดที่เงาร่างนั้นยืนอยู่เมื่อครู่ มันคือเข็มกลัดเงินรูปตัว R ที่แตกหักครึ่ง เป็นเข็มกลัดแบบเดียวกับที่คนรักของเขาเคยสวมใส่ในคืนที่เกิดเหตุโศกนาฏกรรมเมื่อสิบปีก่อน รินทร์ทรุดเข่าลง สัมผัสถึงความเย็นของโลหะที่อยู่ในมือ มือของเขาเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ "เขารู้... เขารู้แม้กระทั่งเรื่องนี้" "รินทร์ ตั้งสติหน่อย นี่อาจจะเป็นแผนปั่นหัวคุณ" ศรุตวางมือบนไหล่เพื่อนเบาๆ พยายามดึงสติ "ไม่ใช่แผนหรอกศรุต..." รินทร์เงยหน้าขึ้น แววตาของเขาเปลี่ยนไปจากนักสืบที่เยือกเย็น กลายเป็นความมุ่งมั่นที่ปนเปไปด้วยความเจ็บปวด "เขากำลังบอกว่า... สิ่งที่ฉันเชื่อว่าฉันเห็นเมื่อสิบปีก่อน มันคือเรื่องโกหกที่ฉันสร้างขึ้นเพื่อหลอกตัวเอง" เขากำเข็มกลัดนั้นแน่นจนโลหะบาดฝ่ามือ เลือดสีแดงสดซึมออกมาเปื้อนปลายนิ้ว แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใดๆ นอกจากความสับสนที่กัดกินใจ "คุณตามผมไม่ทันหรอกรินทร์ เพราะตราบใดที่คุณยังตามหาตัวตนของผมในกระจกเงา คุณก็จะเห็นแต่ภาพของตัวเองที่แตกสลายไปแล้วเท่านั้น" เสียงกระซิบนั้นแว่วมาจากที่ไหนสักแห่งในห้องสมุด ราวกับว่าฆาตกรไม่ได้จากไปไหน แต่นั่งดูพวกเขาอยู่จากมุมมืดที่มองไม่เห็น รินทร์หันขวับไปตามเสียงนั้น ทันใดนั้น ไฟในห้องสมุดทั้งหมดก็ดับพรึบลงเหลือเพียงความมืดมิดสนิทที่ปกคลุมไปทั่วอาณาเขต เสียงฝีเท้าเบาหวิวขยับเคลื่อนที่ผ่านหน้าเขาไปในระยะประชิด รินทร์คว้าคว้าหาตัวผู้บุกรุก สัมผัสได้เพียงปลายผ้าสูทที่ลื่นไหลผ่านนิ้วมือไปอย่างรวดเร็ว "เดี๋ยวก่อน!" รินทร์ตะโกน พร้อมคว้าไฟฉายขึ้นมาเปิดส่องไปที่เบื้องหน้า แสงไฟสว่างวาบเผยให้เห็นผนังห้องที่ว่างเปล่า แต่บนกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง กลับมีรอยคราบเลือดเขียนเป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษสามตัวที่ทำให้รินทร์ต้องหยุดหายใจ... **'I AM YOU'** ในวินาทีนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของศรุตก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ศรุตรับสาย สีหน้าของเขาซีดเผือดลงทันทีที่ฟังจบ เขาหันมามองรินทร์ด้วยสายตาที่สั่นไหวราวกับไม่กล้าเอ่ยสิ่งที่เพิ่งได้ยิน "รินทร์... ตำรวจพบศพใหม่ในห้องปิดตายที่ตึกร้างฝั่งตรงข้าม... และศพที่พบ คือคนที่คุณเพิ่งประกาศไปเมื่อเช้าว่าเขายังมีชีวิตอยู่" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับผมนะครับ นักสืบแว่นขยายจะรอพบคุณในตอนต่อไปครับ