ศรุตรับช่วงต่อ

"กลิ่นเหล้าจางๆ บนเสื้อนาย... มันเหม็นสาบเกินกว่าจะปล่อยให้เป็นแค่เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ธรรมดา" ศรุตไม่ได้ขยับเข้าไปใกล้ร่างของรินทร์ที่ทรุดฮวบลงบนเก้าอี้ทำงาน เขายืนนิ่งอยู่ตรงมุมมืดของห้องพักผ่อนในสำนักงาน มือขวาของเขากำปืนพกกระบอกถนัดมือแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว แววตาของอดีตตำรวจมือฉกาจไม่ได้ฉายความสงสาร แต่ทอประกายความเย็นเยียบที่หาได้ยากยิ่ง รินทร์พยายามจะเงยหน้าขึ้นมองภาพตรงหน้า แต่ทัศนวิสัยของเขาพร่ามัวเกินกว่าจะโฟกัส สติสัมปชัญญะที่ควรจะคมกริบดุจมีดโกนกลับถูกมอมเมาด้วยฤทธิ์ยาที่แฝงอยู่ในวิสกี้ราคาแพง "ศรุต... นาย... ทำไม..." "เพราะนายเริ่มใกล้ความจริงเกินไป รินทร์" ศรุตเดินก้าวออกมาจากเงามืด เสียงฝีเท้าของเขามั่นคงและไร้ความลังเล "นายเคยบอกผมเองไม่ใช่หรือครับ ว่าในห้องปิดตาย... ลอจิกคืออาวุธที่น่ากลัวที่สุด แต่สิ่งที่นายลืมไปคือ บางครั้งคนเราก็ไม่ได้ตายเพราะลอจิก แต่ตายเพราะความเชื่อใจที่ผิดที่ผิดทาง" ศรุตทรุดตัวลงนั่งยองๆ ต่อหน้าร่างที่ไร้ทางสู้ของคู่คิด เขาคว้าแฟ้มบันทึกคดีฆาตกรรมห้องปิดตายที่รินทร์เพิ่งรวบรวมเบาะแสเสร็จออกมาจากโต๊ะ มืออีกข้างหยิบเครื่องบันทึกเสียงขนาดจิ๋วขึ้นมาตรวจสอบ ก่อนจะกดปุ่มลบไฟล์ทิ้งอย่างเลือดเย็น "นายรู้ไหมรินทร์ ความผิดพลาดที่ใหญ่ที่สุดของนายไม่ใช่คดีเก่าที่ทำคนรักตาย แต่มันคือการที่นายพยายามตามหาตัว 'หน้ากากเงิน' โดยไม่รู้เลยว่า... ร่างกายของนายที่พยายามจะถอดหน้ากากเขานั้น กำลังถูกชักใยจากคนข้างๆ ตัวนายเอง" รินทร์กัดฟันแน่น พยายามดึงสติที่หลุดลอยกลับมา เขาขยับนิ้วมือข้างที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะเบาๆ พยายามควานหาปุ่มฉุกเฉินที่จะส่งสัญญาณไปยังสำนักงานตำรวจ แต่ศรุตกลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ราวกับอ่านใจเขาออก "เลิกพยายามเถอะครับ ปุ่มนั้นถูกผมตัดสายไฟตั้งแต่นายยังไม่ก้าวเข้าห้องนี้เลย" ศรุตลุกขึ้นยืนจัดเสื้อสูทให้เรียบกริบ "จากนี้ไป ผมจะเป็นคนรับช่วงต่อ... ไม่ใช่ในฐานะคู่คิดของรินทร์ รัตนโชติ แต่ในฐานะผู้สานต่อแผนการที่สมบูรณ์แบบกว่าเดิม" ศรุตหันหลังเดินไปที่ประตูห้อง ทิ้งให้รินทร์จมอยู่กับความมืดและพิษร้ายที่แล่นพล่านไปทั่วกระแสเลือด ทว่าก่อนที่เขาจะหมุนลูกบิดประตู ร่างของศรุตก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาหันกลับมามองเพื่อนร่วมงานคนสนิทด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "อ้อ... เกือบลืมไป ในแก้วที่นายดื่มน่ะ ไม่ใช่แค่ยานอนหลับธรรมดา แต่มันคือสารพิษที่ออกฤทธิ์ช้า... ถ้าภายในหนึ่งชั่วโมงไม่มีใครช่วยนาย นายก็จะจากไปอย่างสงบโดยไม่มีร่องรอยของการฆาตกรรม... ซึ่งก็นับว่าเป็นจุดจบที่เหมาะกับนักสืบที่อวดฉลาดอย่างนายดีนะครับ" เสียงประตูปิดลงเบาๆ ทิ้งให้ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมห้องทำงาน รินทร์พยายามยันกายขึ้น ความรู้สึกเหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่สมอง เขารู้ดีว่าศรุตไม่ได้พูดเล่น ทุกคำพูดทุกท่าทางนั่นคือเรื่องจริง *เขาทรยศเรา... ตลอดเวลาที่ผ่านมาคือละครฉากใหญ่* รินทร์ใช้แรงเฮือกสุดท้ายคลานไปที่ลิ้นชักชั้นล่างสุด มือที่สั่นเทาควานหาขวดยาแก้พิษที่เขาเคยเตรียมไว้เผื่อเหตุฉุกเฉินจากการทำงานภาคสนาม ทว่าสิ่งที่เขาพบในนั้นกลับไม่ใช่ขวดยา... แต่มันคือจดหมายฉบับหนึ่งที่ประทับตราสัญลักษณ์ของ 'หน้ากากเงิน' เขากรีดซองจดหมายเปิดออกด้วยความยากลำบาก ภายในมีเพียงข้อความสั้นๆ ที่ทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้น *'ศรุตไม่ได้เป็นคนฆ่านาย... แต่ข้าต่างหากที่ฆ่านายผ่านทางศรุต และถ้านายอยากรู้ว่าทำไมเพื่อนรักของนายถึงยอมก้มหัวให้ข้า... จงมองไปที่รูปถ่ายใบสุดท้ายในแฟ้มที่เขาเพิ่งขโมยไปจากมือของนาย'* รินทร์เบิกตากว้างเมื่อนึกถึงรูปถ่ายใบนั้น มันคือรูปถ่ายจากคดีเก่า... คดีที่เขาทำผิดพลาดจนคนรักเสียชีวิต แต่ในภาพนั้น... หากมองให้ลึกลงไปในกระจกเงาที่สะท้อนในที่เกิดเหตุ เขาเห็นใครบางคนยืนอยู่ข้างหลังเขาเสมอมา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของศรุต แต่เป็นเสียงของคนที่เขาคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน ลูกบิดประตูค่อยๆ หมุนอย่างช้าๆ ร่างเงาที่ทาบทับอยู่หลังบานประตูเริ่มเผยให้เห็นโครงร่างที่คุ้นเคย แสงไฟจากทางเดินสาดส่องเข้ามาทำให้รินทร์เห็นเพียงเงาของบุคคลนั้นที่ถือบางอย่างอยู่ในมือ... มันคือหน้ากากสีเงินที่ส่องประกายวาบวับล้อกับแสงไฟ รินทร์แค่นยิ้มออกมาทั้งน้ำตา "ในที่สุด... ก็ถึงเวลาของความจริงสินะ" เขารวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย หยิบของมีคมที่ซ่อนอยู่ในแฟ้มขึ้นมา เตรียมเผชิญหน้ากับความตายที่ยืนรออยู่ตรงหน้า หรือไม่ก็... การเปิดเผยความลับที่เน่าเฟะที่สุดในชีวิตของเขา ประตูเปิดออกกว้าง... ทว่าคนตรงหน้ากลับไม่ใช่คนที่เขาคิดไว้แม้แต่น้อย ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการไขคดีอันมืดมนในครั้งนี้ และโปรดรอติดตามบทต่อไปด้วยนะครับครับ