นักสืบไร้ความสามารถ

"วางแก้วลงซะรินทร์ นายกำลังทำลายสมองที่เคยไขคดีได้ทั่วประเทศด้วยแอลกอฮอล์ราคาถูกพวกนี้" เสียงทุ้มต่ำของศรุตดังก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในอพาร์ตเมนต์ที่อับชื้น กลิ่นวิสกี้ราคาถูกคละคลุ้งตัดกับกลิ่นอับของกองเอกสารคดีเก่าที่ถูกรื้อกระจัดกระจาย รินทร์ รัตนโชติ ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคู่หู เขายังคงจ้องมองเหรียญเงินในมือที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรังของตัวเอง เลือดที่ไหลซึมออกมาจากการกำเหรียญแน่นจนผิวหนังถลอกในเหตุการณ์เมื่อคืนก่อน "นายเห็นมันใช่ไหม ศรุต?" รินทร์เอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบแห้งเหมือนก้อนกรวดบดกัน "เงาในกระจกนั่น... มันไม่ได้ทำตามที่ฉันทำ แต่มันกำลังเยาะเย้ยความพยายามทั้งหมดของฉัน" ศรุตถอนหายใจยาวพลางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ฝั่งตรงข้าม "นั่นคือจิตหลอน รินทร์ การที่นายอดนอนมาสามวันติดกันทำให้สมองส่วนรับภาพผิดเพี้ยนไป สิ่งที่นายเห็นในกระจกคือการสะท้อนของปมในใจ ไม่ใช่ฝีมือของ 'หน้ากากเงิน' นายกำลังเข้าทางมัน นายกำลังทำตัวเป็น 'นักสืบไร้ความสามารถ' อย่างที่มันต้องการให้เป็นไงล่ะ!" รินทร์แค่นหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น เขายกขวดเหล้าขึ้นกระดกอีกอึกจนลำคอสั่นไหว "แล้วจะให้ฉันทำอย่างไร? ในเมื่อหลักฐานทุกอย่างที่ฉันหามาได้กลับกลายเป็นเพียงเศษกระดาษที่ไร้ความหมาย ทุกคำถามที่ฉันตั้งสมมติฐานไว้ถูกมันหักล้างจนพินาศ ผมที่เธอเคยไว้... แววตาของเธอในเงาสะท้อนนั่น... ศรุต นายเข้าใจไหมว่าการเห็นคนตายซ้ำสองในความทรงจำมันทรมานแค่ไหน" "ฉันเข้าใจ" ศรุตโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาของเขามุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว "แต่ถ้ามัวแต่จมกองขวดเหล้า นายจะไม่มีวันได้แก้แค้นให้เธอ นายกำลังทำให้ความตายของเธอสูญเปล่าด้วยการยอมแพ้ให้แก่ฆาตกรที่ใช้จิตวิทยาสกปรกมาปั่นหัวนาย" รินทร์โยนเหรียญเงินลงบนโต๊ะไม้ เสียงโลหะกระทบพื้นไม้ดังสนั่นท่ามกลางความเงียบ "ฉันมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้ที่เกาะอยู่บนกองซากศพของความผิดพลาดเก่าๆ ลอจิกของฉันมันพังทลายตั้งแต่ตอนที่ฉันไม่สามารถปกป้องเธอได้ และตอนนี้... ฉันก็ไม่สามารถแม้แต่จะจับหางของไอ้ตัวการที่อยู่ตรงหน้าได้เลยสักนิด" เขาลุกขึ้นยืนโงนเงน เดินไปที่กระจกบานใหญ่ที่เขาสั่งให้ผ้าคลุมปิดไว้แต่แรก รินทร์กระชากผ้าออกด้วยมือที่สั่นเทา กระจกที่แตกร้าวจากการที่เขาเคยใช้กำปั้นชกใส่เมื่อคืนยังคงทิ้งรอยร้าวไว้เหมือนใยแมงมุม เงาสะท้อนของเขาในกระจกดูซีดเซียว ดวงตาไร้ประกายและหนวดเคราที่ขึ้นรกครึ้มดูเหมือนชายไร้สติมากกว่าจะเป็นอัจฉริยะด้านการสืบสวนที่ผู้คนเคยยกย่อง "จ้องเข้าไปสิรินทร์" ศรุตกล่าวขึ้นเบาๆ จากด้านหลัง "จ้องมองความพ่ายแพ้ของนายให้พอ แล้วบอกฉันว่านี่คือสิ่งที่เธอต้องการจะเห็นหรือเปล่า" รินทร์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขาจ้องมองเงาของตัวเองในกระจก ลมหายใจของเขาเริ่มถี่กระชั้น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ทันใดนั้น เงาสะท้อนในกระจกก็เริ่มขยับเองอีกครั้ง ไม่ใช่การลอกเลียนแบบ แต่เป็นรอยยิ้มที่เหยียดหยาม... และที่มุมขวาของกระจก เงาของหน้ากากเงินปรากฏขึ้นลางๆ มันยืนอยู่เบื้องหลังเงาของเขา พร้อมกับยกนิ้วชี้ขึ้นแตะที่ริมฝีปากเป็นเชิงให้เงียบเสียง รินทร์ก้าวถอยหลังจนล้มลงบนเก้าอี้ด้วยความตกใจ เขาหันขวับไปมองด้านหลังทันที แต่ทว่าห้องโถงนั้นว่างเปล่า ไม่มีใคร... นอกจากศรุตที่ยังคงนั่งมองเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "รินทร์? นายเห็นอะไรอีกแล้วใช่ไหม?" ศรุตถามพลางลุกขึ้นยืน รินทร์ไม่ตอบ เขาหยิบมีดพกที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาด้วยอาการสั่นเทา สายตาเขายังคงจ้องไปที่กระจกบานนั้น ราวกับถูกสะกดจิต แสงไฟในห้องเริ่มกะพริบถี่ๆ ดั่งสัญญาณเตือนภัยที่ใกล้จะสิ้นสุด "มันอยู่ในนี้..." รินทร์พึมพำ น้ำเสียงของเขาสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว "มันไม่ได้อยู่ในกระจก แต่มันอยู่ในห้องนี้... และมันกำลังดูเราอยู่" เขาลุกขึ้นพุ่งตัวไปที่กระจกบานนั้นอีกครั้งอย่างคนเสียสติ เงื้อมีดในมือขึ้นหวังจะทำลายกระจกให้แตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แต่ทว่าก่อนที่ปลายมีดจะสัมผัสผิวกระจก ทันใดนั้น เขาก็หยุดชะงักลงเมื่อเห็นสิ่งหนึ่งที่สะท้อนออกมาจากมุมมืดในกระจก... ไม่ใช่เงาของคนตาย ไม่ใช่เงาของฆาตกร แต่มันคือปืนกระบอกหนึ่งที่กำลังเล็งตรงมาที่ศีรษะของเขาสะท้อนผ่านกระจกเงาจากด้านหลัง และนิ้วที่อยู่บนไกปืนนั้น... คือนิ้วของศรุต "ขอโทษทีนะรินทร์" เสียงที่เคยสุขุมและเป็นมิตรกลับเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบอย่างน่าขนลุก "แต่นายรู้อะไรมากเกินไปแล้ว... และที่สำคัญที่สุด นายไม่ควรเริ่มดื่มเหล้าจนไม่ได้ยินเสียงของคนที่เดินเข้ามาในห้องนี้เลย" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของนักสืบผู้สูญสิ้นศรัทธาในตัวเองครั้งนี้ครับ