เกมซ่อนหา

"อย่าขยับครับรินทร์... ถ้าคุณไม่อยากให้เสียงสันหนังสือที่ล้มลง กลายเป็นเสียงสุดท้ายที่คุณจะได้ยินในค่ำคืนนี้" เสียงกระซิบแหบพร่าดังก้องออกมาจากมุมมืดหลังชั้นวางหนังสือไม้โอ๊คขนาดมหึมา รินทร์ รัตนโชติ หยุดกึกทันที ส้นรองเท้าหนังของเขาบดลงบนพรมเปอร์เซียจนเกิดเสียงเสียดสีเพียงแผ่วเบา เขาไม่ได้กลัว แต่เขากำลังประเมินตำแหน่งของ 'หน้ากากเงิน' จากทิศทางของคลื่นเสียงที่สะท้อนกับตู้หนังสือที่เรียงรายเหมือนเขาวงกตในห้องสมุดเก่าแก่ของคฤหาสน์ตระกูลวีรเกียรติ รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นจางๆ ของน้ำมันหล่อลื่นปืนที่ลอยมากับอากาศทำให้เขาสัมผัสได้ว่า อีกฝ่ายไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มาเพื่อพิสูจน์ว่า 'ตรรกะ' ของรินทร์นั้นเปราะบางเพียงใด "คุณชอบเล่นเกมซ่อนหาเหรอครับ?" รินทร์ถามพลางขยับแว่นสายตา มือขวาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ทสัมผัสถึงด้ามไฟฉายขนาดเล็ก "แต่น่าเสียดายนะ เพราะในห้องสมุดแห่งนี้ ความรู้คืออาวุธ และความเงียบคือหลุมศพ" "คุณยังหลงตัวเองเหมือนเดิม รินทร์" เสียงนั้นเคลื่อนย้ายไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ "คุณคิดว่าการวิเคราะห์วิถีกระสุนหรือรอยนิ้วมือจะช่วยคุณได้งั้นเหรอ? ในเมื่อศัตรูของคุณคือเงาที่ไม่มีตัวตน... มาสิ มาตามหาผมให้เจอ ก่อนที่ผมจะทำให้คุณกลายเป็นเพียงหน้ากระดาษที่ถูกฉีกทิ้ง" รินทร์ไม่รอช้า เขาตัดสินใจพุ่งตัวไปด้านข้างในจังหวะที่เสียงฝีเท้าแว่วมาเบาๆ เขาไม่ได้วิ่งสุ่มสี่สุ่มห้า แต่เขากำลังใช้ผังห้องสมุดที่จำลองอยู่ในหัวสร้างแผนผังลอจิก เขาหยิบหนังสือเล่มหนาจากชั้นวางแล้วเหวี่ยงไปทางทิศตรงข้ามเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ *ปัง!* กระสุนนัดหนึ่งเจาะเข้าที่สันหนังสือเล่มนั้นจนเศษกระดาษกระจายว่อน รินทร์อาศัยจังหวะที่เกิดเสียงดังพุ่งตัวเข้าสู่ซอกแคบระหว่างชั้นหนังสือ เขารู้ดีว่าศรุตกำลังพยายามหาทางอ้อมมาสนับสนุนจากโถงทางเดิน แต่ความมืดที่นี่ทำให้การสื่อสารผ่านวิทยุสื่อสารเป็นเรื่องเสี่ยงเกินไป "คุณพลาดแล้วครับ" รินทร์พูดเบาๆ พร้อมกับถอดนาฬิกาข้อมือออกแล้ววางไว้บนพื้นห่างจากตัวสามเมตร "กระสุนนัดนั้นมันบอกตำแหน่งคุณได้ชัดเจนยิ่งกว่าลายแทง" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสมุดอีกครั้ง มันเป็นความเงียบที่หนักอึ้งจนรินทร์ได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นเป็นจังหวะที่แม่นยำ ทุกวินาทีที่ผ่านไปคือการดวลจิตวิทยา หน้ากากเงินไม่ได้กำลังล่าเขา แต่มันกำลังรอให้เขาแสดงความกลัวออกมา รินทร์ค่อยๆ คลานไปตามพื้นพรม สายตาของเขาสอดส่ายผ่านช่องว่างระหว่างชั้นหนังสือ เขาสังเกตเห็นเงาตะคุ่มที่พาดผ่านพื้นไม้ขัดเงาจากแสงจันทร์ที่ส่องลอดหน้าต่างบานสูงเข้ามา มันเป็นเงาที่บิดเบี้ยว... ไม่ใช่เงาของคนทั่วไป แต่มันเหมือนคนที่มีอาการบาดเจ็บที่ขา *เขากำลังถ่วงขาอยู่...* รินทร์วิเคราะห์ในใจด้วยความเย็นชา *นี่คือโอกาสเดียว* เขาคว้าวัตถุใกล้มือ ซึ่งเป็นที่ทับกระดาษทองเหลืองหนักๆ แล้วขว้างออกไปในทิศทางที่เงาพาดผ่าน เสียงเหล็กกระทบกับตู้ไม้ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงสบถเบาๆ ของฆาตกร รินทร์ดีดตัวขึ้นจากพื้นทันที เขาไม่ได้พุ่งเข้าหาศัตรูเพื่อประจันหน้า แต่เขาพุ่งไปที่สวิตช์ไฟหลักของห้องสมุด "เกมนี้มันยืดเยื้อเกินไปแล้วครับ" รินทร์คำรามในลำคอ ทันทีที่เขาสับสวิตช์ ไฟทั้งห้องก็สว่างวาบขึ้น ความสว่างที่กะทันหันทำให้ดวงตาของคนที่ซ่อนอยู่ปรับไม่ทัน รินทร์เห็นร่างในชุดสีดำสนิทและหน้ากากเงินวาววับยืนอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงห้าเมตร มือของมันถือปืนเก็บเสียงเล็งมาที่เขา แต่จังหวะที่มันหลับตาลงเพราะแสงไฟชั่วขณะ รินทร์ก็พุ่งเข้าใส่ดั่งเสือชีตาห์ การต่อสู้ระยะประชิดเกิดขึ้นด้วยความเร็วสูง รินทร์ใช้ทักษะการป้องกันตัวที่เคยฝึกฝนมาประยุกต์กับการวิเคราะห์การเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้ เขาปัดปากกระบอกปืนออกไปด้านข้างก่อนจะกระแทกศอกเข้าที่หน้าอกของหน้ากากเงิน อีกฝ่ายเซไปด้านหลัง แต่ด้วยสัญชาตญาณที่ร้ายกาจ มันใช้สันปืนฟาดเข้าที่ขมับของรินทร์จนเลือดสีแดงสดไหลซึมลงมาที่กรอบแว่น รินทร์ล้มลงกับพื้น แต่เขากลับยิ้มออกมาด้วยความลำบาก "คุณไม่ได้มาคนเดียวใช่ไหมครับ?" รินทร์พูดพลางใช้หลังมือปาดเลือดที่ตา "คุณกำลังรอให้ใครบางคนในห้องนี้ขยับตัว... คนที่สวมชุดสีดำเหมือนคุณ... คนที่ยืนอยู่หลังชั้นหนังสือแถวที่สี่มาตลอดตั้งแต่เริ่มเกม" ฆาตกรชะงักไปชั่วครู่ หน้ากากสีเงินสะท้อนใบหน้าของรินทร์ที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดแต่แฝงด้วยความเยือกเย็น ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลังของหน้ากากเงิน ไม่ใช่ศรุต ไม่ใช่คนของเขา แต่เป็นคนในคฤหาสน์ที่รินทร์เชื่อใจที่สุด... คนที่ถือกุญแจสำคัญของคดีนี้อยู่ในมือตลอดเวลา ร่างนั้นค่อยๆ เดินออกมาจากเงามืด พร้อมกับเล็งปืนมาที่หน้ากากเงิน แต่ปากกระบอกปืนกลับสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด "วางปืนลงซะ..." เสียงของบุคคลนั้นสั่นเครือ "ไม่อย่างนั้น ฉันจะยิงแกทิ้งเสียตรงนี้" รินทร์มองภาพนั้นด้วยความตกตะลึง ปมปริศนาที่เขาพยายามถอดรหัสมาตลอดหลายสัปดาห์กำลังจะถูกเฉลยในวินาทีที่วิกฤตที่สุด ความจริงที่เขาค้นพบไม่ใช่แค่เรื่องฆาตกร แต่เป็นเรื่องของการทรยศที่เจ็บปวดเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้ หน้ากากเงินหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งก่อนจะพูดว่า "คุณคิดว่าเขามาช่วยคุณงั้นเหรอ รินทร์? ดูที่นิ้วชี้ของเขาสิ... เขากำลังจะเหนี่ยวไกใส่ใครกันแน่ระหว่างผม... หรือว่าคุณ?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมปริศนาไปกับผม "นักสืบแว่นขยาย" นะครับ