เบาะแสในครัว

“อย่าเพิ่งขยับตัวครับคุณรินทร์ ความดันคุณยังไม่นิ่ง สติที่เพิ่งกลับมาแบบนี้อันตรายเกินกว่าจะลุกขึ้นเดินเพ่นพ่าน” เสียงทุ้มต่ำและหนักแน่นของศรุตดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดที่ค่อยๆ จางหายไปจากมโนภาพของรินทร์ เขารู้สึกถึงกลิ่นยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นอับของไม้เก่า กระบอกตาปวดหนึบเหมือนถูกเข็มเย็บผ้าพันเล่มทิ่มแทงทุกครั้งที่พยายามกะพริบตา ความทรงจำสุดท้ายก่อนที่โลกจะดับวูบคือเงาร่างที่สะท้อนในกระจกบานใหญ่—เงาที่ไม่ได้มีรูปร่างตรงกับความเป็นจริง รินทร์ขืนตัวลุกขึ้นนั่งบนโซฟาตัวยาว ความหนาวเหน็บเสียดแทงผิวหนังจนขนลุกซู่ “ศรุต... เกิดอะไรขึ้นหลังจากที่ผมล้มลง?” ศรุตวางแก้วน้ำเปล่าลงบนโต๊ะไม้ใกล้ตัว เขาไม่ได้ตอบคำถามในทันที แต่เลือกที่จะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรินทร์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล “คุณหมดสติไปเกือบสามชั่วโมงครับ ผมพยายามหาหลักฐานรอยเท้าในห้องโถง แต่ไม่มี... ไม่มีอะไรเลย แม้แต่รอยนิ้วมือบนบานประตูที่ผมแตะลงไปล่าสุดก็ถูกเช็ดจนสะอาดเอี่ยมเหมือนมีใครบางคนเตรียมตัวไว้ล่วงหน้า” รินทร์เม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกผิดที่เคยกัดกินใจหวนกลับมาอีกครั้ง เขาพลาด... เขาประมาทเกินไปที่เปิดโอกาสให้ 'หน้ากากเงิน' เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวโดยไม่ตั้งรับให้ดีพอ ชายหนุ่มพยายามยันกายลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะประท้วงด้วยความอ่อนแรง “ผมต้องไปที่ห้องครัว” “ห้องครัว? ทำไมต้องเป็นที่นั่นครับ?” “เพราะมันคือที่เดียวที่ผมไม่ได้ตรวจสอบในแผนผังที่ฆาตกรจงใจวางไว้” รินทร์ตอบพร้อมกับก้าวเท้าอย่างโซเซ ความมุ่งมั่นในแววตาของเขากลบความอ่อนแอทางกายภาพจนมิด พวกเขาเคลื่อนตัวผ่านโถงทางเดินที่มืดมิด มีเพียงแสงจากไฟฉายกระบอกเล็กในมือของศรุตที่ส่องนำทาง เมื่อถึงหน้าประตูห้องครัว รินทร์หยุดชะงัก กลิ่นบางอย่างลอยมาแตะจมูก กลิ่นของน้ำมันสนผสมกับความชื้นของดิน ซึ่งเป็นกลิ่นที่ไม่ควรจะมีอยู่ภายในคฤหาสน์หลังนี้ รินทร์ค่อยๆ ผลักประตูห้องครัวที่แง้มอยู่เล็กน้อยออก บานพับประตูกรีดร้องเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงัน ภายในห้องไม่มีอะไรผิดปกติในเชิงโครงสร้าง หม้อและกระทะยังคงวางอยู่ที่เดิม อุปกรณ์ครัวสะอาดสะอ้านตามวิสัยของบ้านที่ไม่มีคนอยู่มานาน แต่สายตาของนักสืบไม่ได้หยุดอยู่ที่ความเรียบร้อยเหล่านั้น เขาสังเกตเห็นรอยขีดข่วนจางๆ บนพื้นหินอ่อนใกล้กับเตาอบ รินทร์คุกเข่าลง ใช้มือลูบไล้ไปตามรอยนั้น มันไม่ใช่รอยสึกหรอจากกาลเวลา แต่เป็นรอยที่เกิดจากการลากของหนักบางอย่าง เขาหยิบแว่นขยายคู่ใจออกมาส่อง พินิจพิเคราะห์ร่องรอยเศษผงสีเงินที่ติดอยู่ในร่องหิน “ศรุต... ดูนี่ครับ” รินทร์ชี้ไปที่เศษผงนั้น “นี่ไม่ใช่ฝุ่น แต่มันคือผงตะกั่วผสมสีเงินแบบที่ใช้ในงานศิลปะชั้นสูง” ศรุตขมวดคิ้วแน่น “หมายความว่าอย่างไรครับ?” “มันหมายความว่าฆาตกรไม่ได้แค่เข้ามาเพื่อข่มขวัญเรา แต่เขากำลัง 'เคลื่อนย้าย' อะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้เตาอบนี้” รินทร์ใช้แรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ดันเตาอบเหล็กหล่อหนักอึ้งออกไปด้านข้าง เสียงโลหะครูดกับพื้นหินดังบาดหู ก่อนที่มันจะเผยให้เห็นช่องลับขนาดเล็กที่ถูกปิดตายด้วยแผ่นไม้ที่เพิ่งถูกเปิดออก ภายในช่องนั้นไม่มีศพหรือของมีค่า แต่มันมี 'กระจกเงา' บานเล็กๆ แผ่นหนึ่งวางคว่ำหน้าอยู่ รินทร์หยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา พลิกดูด้านหน้าของมัน ภาพที่สะท้อนในกระจกไม่ใช่ใบหน้าของรินทร์ หรือศรุต แต่เป็นภาพของห้องห้องหนึ่งที่ดูคุ้นตา... เป็นห้องเก็บหลักฐานคดีเก่าที่เขาเคยพลาดไปเมื่อห้าปีก่อน ห้องที่มีคนรักของเขาจบชีวิตลง! รินทร์ถอยกรูดด้วยความตกใจ กระจกในมือเกือบจะร่วงหล่น ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงปรบมือแผ่วเบาดังขึ้นจากมุมมืดของห้องครัว เสียงปรบมือที่จังหวะหนักแน่นและคุ้นเคยอย่างประหลาด “คุณช่างหาเบาะแสเก่งกาจสมคำร่ำลือจริงๆ รินทร์... น่าเสียดายที่กระจกบานนั้นไม่ได้สะท้อนอดีตอย่างที่คุณคิด แต่มันกำลังสะท้อน 'ชะตากรรม' ที่คุณกำลังจะได้รับในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า” เสียงนั้นไม่ใช่เสียงคนแปลกหน้า แต่มันคือเสียงของศรุต... แต่เป็นศรุตที่ยืนอยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง โดยที่มือข้างหนึ่งของเขายังคงถือไฟฉายส่องไปที่ชายชุดดำที่ยืนอยู่ด้านหลังรินทร์ รินทร์หันกลับไปมองเพื่อนรักที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วมองกลับไปยังชายชุดดำที่ก้าวออกมาจากเงามืด ชายผู้นั้นสวมหน้ากากเงินวาววับสะท้อนแสงไฟฉาย ราวกับกระจกเงาที่มีชีวิต รินทร์ตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่า เขาไม่ได้ถูกล่อลวงเพียงคนเดียว แต่เขาถูกล้อมไว้ทั้งจากมิตรที่อาจกลายเป็นศัตรู หรือศัตรูที่อาจปลอมตัวมาเป็นมิตรตั้งแต่แรกเริ่ม ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมปริศนาไปกับผม "นักสืบแว่นขยาย" นะครับ