รอยเท้าในความมืด

"อย่าหันไปมองกระจก... นั่นไม่ใช่เงาของนาย" ประโยคนั้นของผมยังคงดังก้องอยู่ในอากาศราวกับมีชีวิต รินทร์ตัวแข็งทื่อ ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด ความเงียบในห้องโถงคฤหาสน์รัตนโชติยามวิกาลกดทับจนหูอื้ออึง กระจกเงาบานยักษ์เบื้องหลังรินทร์สะท้อนเพียงความว่างเปล่าที่มืดมิด แต่มันเป็นความว่างเปล่าที่ให้ความรู้สึกเหมือนมีดวงตาคู่หนึ่งจ้องมองผ่านออกมาจากมิติที่บิดเบี้ยว รินทร์ค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับผม ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความหวาดระแวงปนสับสน เขาไม่ได้พูดอะไร แต่หยิบไฟฉายกระบอกเล็กขึ้นมาแล้วพุ่งตรงไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดอ้าอยู่ ลมหนาวข้างนอกพัดพาเอาละอองฝนเข้ามาปะทะใบหน้าเราทั้งคู่ "ศรุต... นายเห็นอะไรในนั้น" รินทร์ถาม เสียงของเขาแหบพร่าและต่ำลงกว่าปกติ ผมก้าวตามเขาออกไปที่ระเบียงดินโคลนที่เพิ่งผ่านพ้นพายุฝนมาหมาดๆ พื้นดินจึงอ่อนนุ่มและบันทึกทุกร่องรอยเอาไว้อย่างซื่อตรง แสงไฟจากกระบอกไฟฉายในมือผมสาดส่องไปบนพื้นหญ้าที่เปียกชื้น และทันใดนั้นเอง ใจของผมก็กระตุกวูบ "รอยเท้าครับ" ผมพึมพำ พลางคุกเข่าลงใกล้กับผิวดิน รอยเท้านั้นประหลาดนัก มันไม่ได้มีรูปร่างเหมือนเท้ามนุษย์ทั่วไป แต่มันลึกและกว้าง เหมือนถูกกดลงด้วยน้ำหนักมหาศาล ทว่าที่น่าขนลุกกว่าคือความต่อเนื่องของมัน—รอยเท้านั้นพุ่งตรงมาจากกำแพงรั้วหนาทึบ หยุดลงตรงหน้าหน้าต่างห้องที่รินทร์อยู่ และที่สำคัญที่สุด คือไม่มีรอยเท้าขากลับ "รอยเท้าพวกนี้ไม่ได้เดินออกมาจากคฤหาสน์... แต่มันเหมือนถูกวางลงไปตรงๆ ราวกับใครบางคนกระโดดลงมาจากอากาศ" ผมเงยหน้ามองรินทร์ที่ยืนนิ่งราวนักโทษประหาร รินทร์ขมวดคิ้วแน่น เขาหยิบแว่นขยายคู่ใจออกมาส่องดูลักษณะดินในรอยเท้า "ดินบริเวณนี้เป็นดินเหนียวที่ทับถมกันมานาน แต่รอยเท้านี้มีเศษกรวดแปลกปลอมอยู่ข้างใน... ศรุต ดูนี่สิ มันเป็นเศษหินปูนสีฟ้า นี่ไม่ใช่ดินของสวนนี้" "หรือว่า 'หน้ากากเงิน' จะไม่ได้ใช้ทางเข้าปกติ?" ผมตั้งข้อสังเกตขณะพยายามประมวลผลลอจิกทั้งหมดในหัว ฆาตกรรายนี้เล่นกับจิตวิทยาของเราตลอดเวลา การที่เขาทิ้งรอยเท้าไว้ตรงนี้ ไม่ใช่ความผิดพลาด แต่เป็นคำท้าทาย "มันไม่ใช่แค่คนครับ" รินทร์พูดเบาๆ พร้อมกับลุกขึ้นยืน เขากวาดสายตามองไปรอบสวนมืดมิด "มันคือการจัดฉาก เพื่อให้เราเดินตามเกมของมัน การที่ผมเห็นเงาในกระจก และการที่นายพบรอยเท้านี้ ทั้งหมดคือโดมิโนตัวแรกที่มันล้มลง เพื่อนำทางเราไปสู่กับดัก" บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป เสียงนกร้องยามค่ำคืนเงียบสนิทลงอย่างฉับพลัน ราวกับธรรมชาติกำลังพยายามหลีกหนีจากบางสิ่งที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ เราทั้งคู่ชะงักไปพร้อมกันเมื่อได้ยินเสียง 'คลิก' เบาๆ ดังขึ้นจากชั้นสองของคฤหาสน์... เสียงกลอนประตูที่ถูกไขออก "มีคนอยู่ในบ้าน" ผมขยับเข้าใกล้รินทร์โดยสัญชาตญาณ มือขวากุมด้ามปืนพกที่เหน็บอยู่ที่เอวแน่น "อย่าขึ้นไป" รินทร์ปราม เขามองลึกเข้าไปในดวงตาผม "ศรุต ฟังผมนะ ถ้าเราขึ้นไปตอนนี้ เราจะกลายเป็นหมากที่เดินเข้าไปหาปืนที่จ่อหัวอยู่ แต่ถ้าเราอยู่ที่นี่ เราก็กำลังปล่อยให้ฆาตกรลอยนวลในบ้านของเราเอง" "แต่รอยเท้านี้..." ผมชี้ไปที่รอยประหลาดบนพื้น "มันคือหลักฐานชิ้นเดียวที่เชื่อมโยงถึงตัวมัน" รินทร์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จังหวะการเต้นของหัวใจดูเหมือนจะประสานไปกับเสียงนาฬิกาเรือนเก่าในโถงบ้าน ก่อนที่เขาจะตัดสินใจทำในสิ่งที่ผมคาดไม่ถึง เขาเดินย้อนกลับเข้าไปในห้องที่เปิดหน้าต่างทิ้งไว้ แล้วหยุดอยู่หน้ากระจกเงาบานยักษ์บานเดิม... บานที่เขาสั่งไม่ให้ผมหันไปมองเมื่อครู่ "รินทร์! อย่าทำแบบนั้น!" ผมร้องเตือน แต่เขากลับยื่นมือไปแตะที่พื้นผิวกระจก ทันใดนั้น สิ่งที่ปรากฏในกระจกไม่ใช่เงาของรินทร์ หรือเงาของผม แต่มันคือภาพของชายคนหนึ่งที่สวมหน้ากากเงินวาววับกำลังยืนอยู่ข้างหลังรินทร์จริงๆ ในห้องโถงนั้น! ผมรีบหันขวับไปมองด้านหลังรินทร์ทันที แต่ในความมืดสลัวเบื้องหลังรินทร์กลับไม่มีใครอยู่เลย... ไม่มีแม้แต่รอยเท้า ไม่มีเงา เมื่อผมมองกลับไปที่กระจกอีกครั้ง หน้ากากเงินในกระจกค่อยๆ เอื้อมมือมาแตะที่กระจกจากฝั่งตรงข้าม และรอยร้าวก็เริ่มลุกลามจากจุดที่นิ้วของมันสัมผัส กระจกทั้งบานเริ่มสั่นสะเทือนเหมือนแผ่นดินไหว ก่อนที่ความมืดมิดจะถูกฉีกกระชากออก เผยให้เห็นรอยเลือดสดๆ ที่เขียนเป็นตัวอักษรไว้บนผนังห้องที่อยู่ "หลัง" กระจกนั้นว่า... *‘ยินดีต้อนรับสู่บทที่สิบ... นักสืบที่รัก’* และทันใดนั้นเอง ไฟในคฤหาสน์ก็ดับวูบลงพร้อมกันทุกดวง ทิ้งให้เราตกอยู่ในความมืดสนิทที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาปะทะจมูก พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังขึ้นข้างหูผมว่า "จับให้ได้สิ... ถ้าไม่อยากตาย" ขอบพระคุณที่ติดตามร่วมสืบสวนไปกับผม "นักสืบแว่นขยาย" นะครับ