กับดักความกลัว

"อย่าขยับแม้แต่นิ้วเดียว... ถ้าไม่อยากให้ใครสักคนในห้องนี้ต้องกลายเป็นศพรายถัดไป" เสียงของรินทร์ไม่ได้ตะโกน แต่มันสั่นประสาทพอที่จะทำให้ความเงียบในห้องโถงคฤหาสน์กลายเป็นอาวุธ เขากำลังยืนอยู่หน้าสวิตช์ไฟหลักที่ถูกสับลงด้วยฝีมือใครบางคน ในความมืดสนิทที่หนาแน่นจนแทบจะคว้าจับได้ กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงของแขกเหรื่อโชยเข้าจมูก ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่าความมืด คือเสียงกระซิบที่ดังมาจากทิศทางที่ไม่ควรมีใครอยู่ "รินทร์ นายคิดจริงๆ หรือว่าแกเป็นคนเดียวที่ไขปริศนาคดีนี้ได้?" เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบ มันไม่ได้มาจากคนตรงหน้า แต่มันก้องสะท้อนมาจากผนัง ราวกับเสียงนั้นถูกบันทึกไว้แล้วเล่นผ่านอุปกรณ์ซ่อนเร้นที่ฆาตกรเตรียมไว้ "ศรุต!" รินทร์เรียกชื่อคู่หูด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "อยู่ตรงไหน?" "ผมอยู่ข้างคุณรินทร์" เสียงของศรุตตอบกลับมาทันที แต่ออกจะแหบพร่ากว่าปกติเล็กน้อย "แต่ผมว่า... เราไม่ได้อยู่ในห้องนี้กันแค่สองคนแล้ว" มือของรินทร์สั่นเล็กน้อย—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่าน เขาหยิบไฟฉายขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าสูท ลำแสงสีขาวนวลพุ่งผ่านความมืดไปกระทบกับใบหน้าของแขกที่เหลือที่นั่งรวมตัวกันอยู่กลางห้อง ทุกคนมีสีหน้าตื่นตระหนก ใบหน้าของพวกเขายามต้องแสงไฟฉายดูบิดเบี้ยวคล้ายหน้ากากที่กำลังหลอมละลาย "ฟังนะ" รินทร์กวาดไฟฉายไปรอบๆ "ฆาตกรต้องการให้เราหวาดระแวง และยิ่งพวกคุณกระจัดกระจาย ยิ่งเปิดโอกาสให้มันลงมือได้ง่ายขึ้น รวมกลุ่มกันไว้ที่มุมห้อง อย่าให้ใครแยกตัวออกไปแม้แต่ก้าวเดียว!" "แล้วนายล่ะ รินทร์?" หญิงสาวในชุดราตรีสีดำเอ่ยถาม เสียงของเธอสั่นเครือ "คุณกำลังจะทิ้งพวกเราไปไขปริศนาคนเดียวงั้นเหรอ?" "ผมไม่ได้ทิ้ง" รินทร์แค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นโหมดนักล่า "ผมกำลังจะไปหา 'ตัวการ' ที่กำลังแอบดูเราอยู่ตรงนี้" รินทร์ผละจากกลุ่ม เดินตรงไปยังทางเดินมืดมิดด้านหลังภาพวาดขนาดใหญ่ เขาจำเสียงที่ดังขึ้นเมื่อครู่ได้ มันไม่ใช่เสียงคน แต่เป็นเสียงเครื่องเล่นเทปแม่เหล็กที่ถูกดัดแปลง นี่คือกลจิตวิทยาพื้นฐานที่ฆาตกรใช้เพื่อสร้าง 'ความกลัว' ให้คนในห้องหันมาขัดแย้งกันเอง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเบาหวิวก็ดังขึ้นจากด้านหลัง *ฉับ!* รินทร์หมุนตัวกลับพร้อมลูกเตะสกัด แต่เท้าของเขากลับปะทะเข้ากับความว่างเปล่า เขาได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ดังมาจากเพดานเหนือหัว แสงไฟฉายส่องขึ้นไปด้านบน สิ่งที่เขาเห็นคือรอยเลือดสดๆ ที่หยดลงมาบนพรมสีครีม เป็นรูปตัวอักษรภาษาอังกฤษที่คุ้นตา... *'L-O-G-I-C'* "ตรรกะงั้นเหรอ..." รินทร์พึมพำขณะเช็ดคราบเลือดที่หยดลงบนแก้มตัวเอง ความทรงจำเรื่องคดีเก่าที่เขาเคยพลาดจนคนรักเสียชีวิตผุดขึ้นมาในหัวเหมือนหนังม้วนเก่าที่ฉายซ้ำ ภาพใบหน้าของเธอในวันนั้นซ้อนทับกับรอยเลือดบนเพดาน "รินทร์! อย่าไปสนใจมัน!" ศรุตตะโกนมาจากระยะไกล แต่เสียงของศรุตดูผิดปกติไป... มันเหมือนเสียงที่ผ่านการบิดเบือนด้วยอุปกรณ์บางอย่าง รินทร์ชะงัก สายตาของเขาเปลี่ยนไป เขารีบหันกลับไปทางกลุ่มคน และเล็งไฟฉายไปที่ศรุตทันที "นั่นไม่ใช่ศรุต" รินทร์กล่าวด้วยเสียงที่เย็นเยือกที่สุดเท่าที่เคยพูดมา เงาร่างที่ยืนอยู่ตรงนั้นแข็งทื่อ แสงไฟฉายของรินทร์เผยให้เห็นชายที่สวมชุดเดียวกับศรุตทุกระเบียดนิ้ว แต่เขากำลังถืออุปกรณ์เปลี่ยนเสียงในมือ และที่สำคัญที่สุด... บนข้อมือของชายคนนั้น มีรอยสักรูปเข็มทิศหักกลาง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับที่ฆาตกรทิ้งไว้ในที่เกิดเหตุคดีแรก ชายคนนั้นไม่ตกใจเลยแม้แต่น้อย เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นถอดหน้ากากที่แนบเนียนออก เผยให้เห็นใบหน้าที่รินทร์ไม่เคยคาดคิดมาก่อน ใบหน้าที่เหมือนกับรินทร์ราวกับแกะ... เป็นใบหน้าที่เขามองเห็นในกระจกทุกเช้า "ยินดีด้วยที่คุณทายถูก รินทร์" ร่างนั้นยิ้มกว้าง แววตาว่างเปล่าเหมือนหุ่นเชิด "แต่คำถามคือ... ถ้าผมคือหน้ากากเงิน แล้วตัวจริงของคนที่กำลังยืนสืบสวนอยู่ในคดีนี้ ตั้งแต่ตอนแรกจนถึงตอนนี้... คือใครกันแน่?" ก่อนที่รินทร์จะได้เหนี่ยวไกปืนในมือ ประตูกระจกบานใหญ่ที่ปิดตายอยู่ก็ระเบิดออกด้วยแรงกระแทกจากภายนอก พร้อมกับร่างของศรุตตัวจริงที่พุ่งเข้ามาพร้อมปืนเล็งไปที่หัวของทั้งคู่ แต่ศรุตกลับหยุดชะงักและลดปืนลงด้วยสีหน้าหวาดกลัวสุดขีด "รินทร์... ฟังผมนะ" ศรุตพูดเสียงสั่นขณะมองที่กระจกเงาบานยักษ์ที่อยู่ข้างหลังรินทร์ "อย่าหันไปมองกระจก... นั่นไม่ใช่เงาของนาย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดนี้ไปด้วยกันครับ - นักสืบแว่นขยาย