มื้อค่ำที่ไม่มีใครยอมใคร

"ถ้าคุณยังเปิดแฟ้มนั้นต่ออีกหน้าเดียว ผมจะถือว่าคุณกำลังละเมิดสิทธิ์ส่วนบุคคลในฐานะหุ้นส่วนบริษัท นะครับ" เสียงทุ้มต่ำของธันวาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันในห้องทำงาน ผนังกระจกใสบานใหญ่สะท้อนเงาของชายหนุ่มทั้งสองคน คนหนึ่งยืนกอดอกด้วยใบหน้าเรียบเฉยที่ซ่อนประกายความไม่พอใจไว้ลึกๆ ส่วนอีกคนคือผู้จัดการใหญ่ที่กำลังกวาดสายตาคมกริบอ่านตัวเลขงบประมาณในกระดาษด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "สิทธิ์ส่วนบุคคลเหรอธันวา?" ผู้จัดการใหญ่หัวנסในลำคอเบาๆ วางแฟ้มเอกสารกระแทกโต๊ะไม้สักเสียงดังทึบ จนกวินทร์ที่ยืนพิงขอบโต๊ะทำงานอีกด้านสะดุ้งเล็กน้อย "โปรเจกต์นี้ไม่ได้ใช้เงินส่วนตัวของคุณ มันคือเงินบริษัท และปัญหาที่ซ่อนอยู่ในตัวเลขพวกนี้... มันกำลังจะทำให้เราพังกันทั้งหมด" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดกรีดได้ ปมปัญหาจากแฟ้มเอกสารฉบับนั้นคือสิ่งที่ธันวาพยายามปกปิดมาตลอดสัปดาห์ แต่วันนี้มันกลับถูกเปิดเผยออกมาต่อหน้ากวินทร์ อินทีเรียดีไซเนอร์มือหนึ่งที่เข้ามาพัวพันในชีวิตเขาอย่างไร้ทางหลีกเลี่ยง "ผมจัดการเองได้" ธันวาเอ่ยเสียงกร้าว แววตาคมกริบฉายแววดื้อรั้นอย่างที่หาดูได้ยาก "จัดการ? ด้วยวิธีไหน ไปนั่งเคลียร์กันสองต่อสองในไซต์งานจนค่ำมืดแบบนั้นน่ะเหรอ?" ผู้จัดการใหญ่เลิกคิ้วมองทั้งสองคนสลับกันด้วยรอยยิ้มที่เดาความหมายไม่ได้ ก่อนจะหยิบแฟ้มขึ้นมาแล้วเดินเลี่ยงออกไปจากห้อง ปล่อยให้ความเงียบงันและแรงกดดันมหาศาลโอบล้อมคนทั้งคู่ไว้ ประตูปิดลงพร้อมกับเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของธันวา เขายกมือขึ้นเสยผมสีเข้มลวกๆ ความหงุดหงิดฉายชัดบนใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งสงบเสมอ "เลิกทำหน้าเหมือนโลกจะแตกสักทีน่า คุณธันวา" กวินทร์เอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงเจือความเย้าแหย่ตามนิสัยที่ไม่เคยเกรงกลัวใคร "แค่ผู้จัดการบ่นเรื่องงบ คุณทำตัวอย่างกับแบกโลกไว้ทั้งใบ... หรือว่ากลัวผมรู้ความลับอะไรเข้าล่ะ?" ธันวาหันขวับมามองคนตัวเล็กกว่าที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ใกล้ๆ ดวงตาสีเข้มคมกริบวาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่ง "คุณนี่มัน... ปากเก่งไม่เลือกเวลาจริงๆ นะครับกวินทร์ อยากรู้ความลับผมนักใช่ไหม?" "ก็ไม่ได้อยากรู้ขนาดนั้นหรอกครับ ถ้ามันไม่ได้เกี่ยวข้องกับงานที่ผมต้องรับผิดชอบ" กวินทร์เชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตากลมโตจ้องตอบนัยน์ตาคู่คมอย่างท้าทาย "แต่ถ้ามันทำให้โปรเจกต์ที่เราต้องทำร่วมกันพัง... ผมก็มีสิทธิ์จะโวยวายป่ะวะ?" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวคนปากเก่งทีละก้าวอย่างคุกคาม จนกวินทร์ต้องเป็นฝ่ายถอยหลังไปชนกับชั้นวางหนังสือด้านหลังโดยไม่รู้ตัว พื้นที่ว่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลืออากาศหายใจ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วเข้มลอยแตะจมูก ยิ่งทำให้บรรยากาศชวนใจเต้นแรงขึ้นไปอีก "ถ้าอยากรู้เรื่องของผมมากนัก..." ธันวาโน้มใบลงกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนคนฟังรู้สึกวูบวาบในท้อง "คืนนี้... ไปกินมื้อค่ำกับผมสิครับ" กวินทร์ชะงักไปชั่วขณะ หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบอย่างไม่รักดี แต่มือเรียวก็ยังดันอกแกร่งไว้ไม่ให้เข้ามาใกล้มากกว่านี้ "นี่ชวนผมเดทเหรอ? มุกตื้นๆ แบบนี้คิดว่าผมจะหลงกลหรือไง" "ไม่ใช่เดท" ธันวาผละออกมายืนตรง สีหน้ากลับมาเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "แต่มันคือการ 'เจรจาธุรกิจ' นอกรอบ เพื่อเคลียร์ปัญหาที่คุณคาใจ... ไปกินข้าวกันครับ ร้านเดิมที่คุณบ่นว่าแพงนั่นแหละ เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง" --- ครึ่งชั่วโมงต่อมา ณ ร้านอาหารอิตาเลียนหรูหราสไตล์โมเดิร์น บรรยากาศภายในร้านเงียบสงบเคล้าเสียงดนตรีแจズแผ่วเบา แต่บรรยากาศบนโต๊ะอาหารของสองหนุ่มกลับร้อนระอุราวกับมีสงครามย่อมๆ ซ่อนอยู่ จานพาสต้าทรัฟเฟิลส่งกลิ่นหอมกรุ่นถูกวางลงตรงหน้า แต่ไม่มีใครแตะต้องมันสักคน "คุณนี่มันเรื่องมากชะมัด เลือกซะไกลแถมยังแพงหูฉี่" กวินทร์บ่นอุบพรางใช้ส้อมเขี่ยเส้นพาสต้าในจานเล่น สายตาคมกวาดมองการตกแต่งร้านที่หรูหราเกินความจำเป็น "ผมเป็นคนจ่าย คุณจะบ่นทำไมครับ" ธันวาตอบเสียงเรียบ นั่งไขว่ห้างจิบไวน์แดงในแก้วทรงสูงอย่างใจAเย็น สายตาคมกริบลอบมองท่าทีฮึดฮัดของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เจ้าตัวก็ไม่อยากยอมรับว่ามันคือ 'ความเอ็นดู' "ก็เพราะคุณจ่ายน่ะสิถึงต้องบ่น รู้ไหมว่าเงินจำนวนนี้จ้างอินทีเรียร์เก่งๆ อย่างผมได้อีกตั้งครึ่งโปรเจกต์" กวินทร์วางส้อมลงแล้วจ้องหน้าพระเอกหนุ่มสายซึนอย่างเอาเรื่อง "ว่าแต่... ไหนล่ะครับเรื่องเจรจาธุรกิจที่คุณอ้าง ตั้งแต่สั่งอาหารมาคุณยังไม่พูดเรื่องงานสักคำ เอาแต่จ้องหน้าผมอยู่ได้ หน้าผมมีรอยเปื้อนอะไรหรือไง?" "ไม่มีหรอกครับ..." ธันวาเว้นจังหวะไปนิด ดวงตาสีเข้มพินิจพิเคราะห์ใบหน้าเนียนของคนตรงข้ามอย่างลึกซึ้ง "...แค่คิดว่าเวลานั่งเถียงกับคุณแบบนี้ มันเพลินกว่านั่งดูงบดุลบริษัทเยอะ" กวินทร์สำลักน้ำเปล่าที่เพิ่งดื่มเข้าไปทันที "แคกๆ! คุณนี่มัน... พูดจาอะไรไม่เข้าท่า" ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเคืองปนเขินอย่างปิดไม่มิด รีบหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่มกลบเกลื่อนอาการประหม่า "ผมพูดความจริง" ธันวาโน้มตัวไปข้างหน้า ข้อศอกวางบนโต๊ะ ประสานมือเข้าหากัน สายตาคมกวาดมองทุกอากัปกิริยาที่ร้อนรนของกวินทร์ "คุณเกลียดความสมบูรณ์แบบที่ไร้ชีวิตชีวา... แล้วชีวิตจริงของคุณล่ะครับ มีความสุขดีหรือยัง กับการต้องมาคอยไล่ตามแก้ปัญหาที่ผมสร้างไว้?" บรรยากาศรอบตัวราวกับเงียบลงไปถนัดตา คำถามเรียบง่ายแต่กลับแฝงความนัยลึกซึ้งทำให้กวินทร์ชะงักไป ดวงตากลมโตมองสบกับแววตาจริงจังที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาของธันวาเป็นครั้งแรก ความรู้สึกแปลกประหลาดตี 1 ขึ้นในอก หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ "คุณ... พูดเรื่องอะไรเนี่ย จู่ๆ ก็มาดราม่า" กวินทร์หลบสายตา หันไปมองนอกกระจกใสแทน "ผมก็แค่อยากทำงานให้ออกมาดีที่สุด ไม่ได้หมายความว่าต้องมานั่งแคร์เรื่องส่วนตัวของคุณสักหน่อย" "ปากแข็ง" ธันวาพึมพำเบาๆ แต่รอยยิ้มบางเบากลับปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด "แต่ผมชอบนะ... เวลาที่คุณดื้อใส่ผมแบบนี้" "นี่คุณ!" กวินทร์หันขวับกลับมาเตรียมจะพ่นคำด่าชุดใหญ่ใส่คนกวนประสาท แต่ยังไม่ทันจะได้อ้าปาก เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้นแทรกจังหวะเสียก่อน ธันวาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว สีหน้าที่กำลังผ่อนคลายเมื่อครู่ก็พลันเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที แววตาคมกริบฉายแววตกใจและกังวลใจอย่างปิดไม่มิด กวินทร์ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย "มีอะไรเหรอครับ หน้าคุณดูแปลกๆ ไป" ธันวาเงยหน้าขึ้นสบตากับกวินทร์ ชั่วขณะนั้นมีความลังเลฉายชัดอยู่ในแววตาก่อนที่เขาจะวางโทรศัพท์คว่ำลงกับโต๊ะอย่างแรง "โปรเจกต์ที่เรากำลังทำ... มีปัญหาใหญ่กว่าที่เราคิด" ธันวาเอ่ยเสียงเครียด น้ำเสียงราบเรียบแต่กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวหนาทึบขึ้นทันตาเห็น "และคนที่ส่งข้อความมาเตือนผมเมื่อกี้... คือคนที่คุณคาดไม่ถึงที่สุด" กวินทร์อ้าปากค้าง หัวใจกระตุกวูบด้วยสังหรณ์ใจที่ไม่สู้ดีนัก "ใคร... ใครส่งมา?" ประตูร้านอาหารโซนวีไอพีถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะของพวกเขาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเงาร่างคุ้นเคยที่หยุดยืนอยู่ตรงหน้า ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึกในทันที! ...โปรดติดตามตอนต่อไป... --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้กันเสมอนะครับ