สถาปนิกกับอินทีเรียตัวแสบ

เสียงกลอนประตูด้านหลังที่เพิ่งถูกปิดลงดัง "คลิก" หนักแน่น ราวกับตอกย้ำว่าพื้นที่สี่เหลี่ยมผืนผ้าในห้องทำงานแคบๆ แห่งนี้ เหลือเพียงเราสองคน... สถาปนิกหนุ่มผู้ยึดมั่นในเส้นตารางอันสมบูรณ์แบบ กับอินทีเรียตัวแสบที่เพิ่งขโมยจังหวะหัวใจของเขาไปเมื่อคืนก่อนอย่างหน้าด้านๆ กวินทร์ยืนนิ่งค้างอยู่ตรงมุมโต๊ะทำงาน มือเรียวกำแฟ้มแบบแปลนในมือแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ ดวงตากลมโตพยายามหลบเลี่ยงสายตาคมกริบที่มองตรงมาอย่างคาดคั้น เจ้าตัวพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีแล้วเชิดหน้าขึ้น หวังจะกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่กำลังลามเลียพวงแก้ม "มองอะไรครับคุณธันวา หน้าผมมีแบบแปลนอาคารเฟสใหม่แปะอยู่หรือไง ถึงได้จ้องไม่วางตาแบบนั้น" กวินทร์เอ่ยกลบเกลื่อน น้ำเสียงพยายามทำให้เรียบเฉยที่สุด แต่มันกลับสั่นพร่าเล็กน้อยจนคนฟังจับพิรุธได้ทันที ธันวาไม่ตอบทันที ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง แรงกดดันจากตัวตนของสถาปนิกหนุ่มเจ้าระเบียบคนนี้ทำให้อากาศรอบตัวเหมือนจะเบาบางลงไปถนัดตา กลิ่นน้ำหอมเจือจางผสานกับกลิ่นกระดาษเขียนแบบประจำตัว ยิ่งทำให้กวินทร์รู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุมโดยไม่ต้องใช้อาวุธใดๆ "ปากดี... แต่หูแดงแจ๋เลยนะคุณอินทีเรีย" ธันวาหยุดยืนห่างจากโต๊ะทำงานเพียงคืบเดียว ดวงตาคมปลาบกวาดมองใบหน้าเนียนที่พยายามตีสีหน้างอนใส่เขาอย่างรู้ทัน "เมื่อกี้ยังประกาศกร้าวเสียงดังอยู่หน้าห้อง พอเข้ามาจริงๆ ทำไมเสียงถึงตกลงไปเยอะล่ะครับ หรือว่ากำลังคิดเรื่องที่เราคุยกันค้างไว้เมื่อคืนอยู่หรืองัย" "ใครเขาคิดกัน! อย่ามามโนนะคุณ!" กวินทร์โพล่งขึ้นทันควัน ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหู ร่างโปร่งถอยหลังกรูดจนสะโพชนั่งแนบติดขอบโต๊ะทำงาน "ผมแค่กำลังคิดเรื่องงานออกแบบโซนล็อบบี้ที่คุณแก้รอบที่สามต่างหาก งานมันไม่คืบหน้าเพราะใครล่ะครับถ้าไม่ใช่เพราะความเรื่องมากของคุณ!" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความเอ็นดูที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดขรึม "เรื่องงาน หรือเรื่องที่ผมบอกว่า... ชอบเวลาที่คุณเถียงผมจนหน้าดำหน้าแดงกันแน่ล่ะ" "ไอ้...!" กวินทร์อ้าปากค้าง จะด่ากลับด้วยคำพูดแสบๆ คันๆ ตามนิสัย แต่กลับโดนสายตาดุๆ และรอยยิ้มมุมปากของอีกฝ่ายสะกดไว้จนพูดไม่ออก บรรยากาศรอบตัวมันช่างน่าหงุดหงิดเสียเหลือเกิน ในเมื่อเขาควรจะเป็นฝ่ายคุมเกมในฐานะอินทีเรียที่ต้องมาแก้ปัญหาหน้างาน แต่วินาทีนี้ เขากลับกลายเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำให้กับสถาปนิกจอมเผด็จการคนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า "เลิกอู้งานแล้วเปิดแล็ปท็อปได้แล้วครับคุณอินทีเรีย" ธันวาเปลี่ยนโหมดกลับมาเป็นโหมดจริงจังอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มดึงเก้าอี้อีกตัวมานั่งลงฝั่งตรงข้าม ทว่าระยะห่างระหว่างเขากับกวินทร์นั้นแทบจะเรียกว่าชิดจนเกินงาม "เรามีเวลาอีกแค่สามวันก่อนส่งแบบให้ลูกค้า ถ้าคุณยังเอาแต่หน้าแดงแล้วเถียงผมไม่เลิก โครงการนี้ได้ล่มคามือคุณแน่" กวินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติกลับมา มือเรียวรีบหยิบแท็บเล็ตและปากกาสไตลัสขึ้นมาเปิดไฟล์งานแบบลวกๆ เพื่อกลบเกลื่อนความวุ่นวายในอก "รู้แล้วน่า! ไม่ต้องมาสั่งผมเลย คุณธันวาผู้แสนจะเพอร์เฟกต์!" การทำงานเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางความเงียบที่เจือด้วยความอึดอัดเล็กน้อย แต่ในขณะเดียวกันมันก็เต็มไปด้วยเคมีที่พุ่งพล่านจนน่าประหลาด ทุกครั้งที่ปลายนิ้วของกวินทร์เลื่อนชี้จุดที่ต้องปรับแต่งบนหน้าจอ ธันวาจะต้องโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เพื่อดูรายละเอียดร่วมด้วยเสมอ และทุกครั้งที่ไหล่ของพวกเขากระทบกันเบาๆ หัวใจของอินทีเรียหนุ่มก็กระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ "ตรงนี้... ผมว่าใช้หินอ่อนลายธรรมชาติจะดูอบอุ่นกว่าหินแกรนิตสีเข้มที่คุณเสนอมานะ" กวินทร์เอ่ยขึ้น พร้อมกับช้อนสายตาขึ้นมองคนข้างๆ "หินแกรนิตให้ความรู้สึกมั่นคงและหนักแน่น เหมาะกับคาแรคเตอร์ของตึกนี้มากกว่า" ธันวาแย้งทันควัน น้ำเสียงจริงจังและเด็ดขาด "คุณอย่าเอาแต่ความสวยงามฟรุ้งฟริ้งมาใช้สิครับอินทีเรีย งานสถาปัตยกรรมมันต้องมองภาพรวมในระยะยาว ไม่ใช่แค่สวยสะดุดตาแต่ไร้แก่นสาร" "อ้าว! นี่คุณว่างานผมไร้แก่นสารเหรอ!" กวินทร์วางปากกาลงบนโต๊ะเสียงดัง ปรี่ตาใส่ด้วยความไม่พอใจ "ถ้าผมไร้แก่นสาร แล้วใครกันล่ะที่ยอมแก้แบบตามที่ผมเสนอเมื่อสัปดาห์ก่อน บอกว่ามันเข้ากันได้ดีอย่างไรล่ะครับคุณสถาปนิก" ธันวาชะงักไปนิด ชายหนุ่มหันมาสบตากับคนอารมณ์ร้อนที่นั่งพองขนใส่เขาเหมือนแมวหวงก้าง มุมปากหนายกยิ้มขึ้นบางๆ เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง ซึ่งทำเอาคนมองถึงกับใจสั่นสะท้าน "ก็เพราะว่าเป็นคุณ... ผมถึงยอมผ่อนปรนให้ไงครับ" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที คำพูดเรียบๆ แต่แฝงความนัยชัดเจนนั้นทำเอากวินทร์พูดไม่ออก สมองที่เคยแล่นฉิวด้านการออกแบบกลับหยุดทำงานไปดื้อๆ ใบหน้าที่เคยเชิดมั่นใจบัดนี้กลับร้อนผ่าวขึ้นมาอีกรอบจนต้องรีบเบือนหน้าหนีไปมองวิวนอกหน้าต่าง ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้ใช้มุกอะไรเนี่ย ทำไมมันถึงได้ใจร้ายต่อหัวใจคนฟังขนาดนี้! "ผม... ผมจะไปเอาตัวอย่างวัสดุที่ห้องเก็บของ" กวินทร์ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความลนลาน ทำท่าจะเดินหนีออกไปจากรัศมีอันตรายนี้ ทว่า ไวกว่าความคิด มือหนาของธันวาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางรั้งไว้เบาๆ ไม่ให้ไปไหน แรงดึงไม่ได้รุนแรง แต่พอบวกกับแรงโน้มถ่วงและจังหวะก้าวที่ผิดพลาด ทำให้ร่างโปร่งเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของสถาปนิกหนุ่มเข้าอย่างจัง กวินทร์อุทานเบาด้วยความตกใจ สองมือรีบดันอกอีกฝ่ายไว้ ขณะที่ธันวาใช้มืออีกข้างโอบเอวบางไว้ตามสัญชาตญาณเพื่อไม่ให้ล้มลงไป ทั้งคู่สบตากันในระยะประชิด ชนิดที่ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้มของกันและกัน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจของสองหนุ่มที่เต้นโครมครามแข่งกันอย่างบ้าคลั่ง ดึงดัน ปากแข็ง และซ่อนความรู้สึกไว้ใต้คำประชด... แต่ในเสี้ยววินาทีนี้ ป้อมปราการทั้งหมดกลับพังทลายลงด้วยสายตาคู่คมที่มองมาอย่างลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำแก้ตัวใดๆ มากลบเกลื่อน ธันวาก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนคนฟังขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "หนีเก่งจริงๆ นะครับ... แต่จำไว้ว่าหนีผมได้ไม่ตลอดหรอกนะ" ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานปนระทึกอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงเปิดประตูพรวดเข้ามาของ "รุ่นพี่มกรณ์" หัวหน้าโครงการผู้กุมชะตากรรมของทีมสถาปนิกและอินทีเรียกลุ่มนี้ "ไอ้ธันวา! แบบแปลนเฟสสองที่ขอไปถึงไหน... เฮ้ย! ขอโทษทีวะ กูเข้ามาผิดจังหวะใช่ไหมเนี่ย!" มกรณ์ชะงักกึกทันทีที่เห็นสภาพของรุ่นน้องหนุ่มผู้เจ้าระเบียบ กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับอินทีเรียคนเก่งอยู่กลางห้องทำงาน ท่ามกลางกองกระดาษแบบแปลนที่กระจัดกระจาย กวินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด รีบผลักอกธันวากระเด็นถอยหลังไปสามก้าว หน้าแดงแจ๋จนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี ส่วนธันวานั้นแม้จะเสียหน้าเล็กน้อย แต่ก็ยังคงตีสีหน้านิ่งเรียบ พลางส่งสายตาคมกริบส่งสัญญาณเตือนไปทางรุ่นพี่ตัวดีที่ดันทะลึ่งพรวดพราดเข้ามาในเวลาวิกฤตแบบนี้! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเอาใจใส่เคมีคู่กัดคู่นี้มาโดยตลอดนะครับ