หึงหวงแบบไม่ออกนอกหน้า

"ทางโรงพยาบาลบอกให้คุณรีบไปดูใจด่วนที่สุดครับ!" ประโยคสุดท้ายจากปลายสายยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของกวินทร์ราวกับเสียงระฆังมรณะ โลกทั้งใบที่เคยหมุนไปด้วยจังหวะของงานออกแบบและเส้นกริดสถาปัตยกรรม หยุดชะงักลงในเสี้ยววินาที สติสัมปชัญญะของอินทีเรียดีไซเนอร์หนุ่มหลุดลอย มือขาวซีดกำโทรศัพท์มือถือแน่นจนข้อนิ้วปูดโปน ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ ทว่า ในวินาทีที่ความมืดมิดกำลังจะกลืนกินสติของกวินทร์ มือหนาอุ่นจัดของใครบางคนก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเขา ออกแรงดึงเพียงเล็กน้อยร่างเพรียวก็เซถลาเข้าไปปะทะแผงอกกว้างของคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังทันที "ตั้งสติหน่อย กวินทร์" เสียงทุ้มต่ำที่มักจะเจือความเย่อหยิ่งและเรียบเฉยเสมอในยามปกติ บัดนี้กลับเจือไปด้วยความร้อนรนอย่างปิดไม่มิด ธันวาขมวดคิ้วมุ่นจนรอยย่นหว่างคิ้วแทบจะผูกกันเป็นปม สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าซีดเผือดของคนในอ้อมแขนด้วยความรู้สึกปั่นป่วนที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก เขาไม่รู้ว่าปลายสายพูดอะไร แต่วินาทีที่เห็นเข่าของกวินทร์ทรุดลงไปครึ่งหนึ่ง ธันวารู้สึกราวกับหัวใจของตัวเองร่วงหล่นลงไปถึงตาตุ่ม กวินทร์หอบหายใจถี่กระชั้น หยาดน้ำใสคลอหน่วยที่หน่วยตาคู่สวย แต่เจ้าตัวกลับพยายามเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับสถาปนิกหนุ่มผู้เจ้าระเบียบ แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความแตกสลายและเคว้งคว้างอย่างน่าใจหาย "คุณ... คุณธันวา แม่ผม..." เสียงหวานสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "รถผมจอดอยู่ข้างล่าง" ธันวาไม่ปล่อยให้กวินทร์พูดจบ ประโยคคำสั่งที่มักจะทำให้หงุดหงิดในยามปรกติ บัดนี้กลับเปี่ยมไปด้วยความเด็ดขาดและพึ่งพาได้ "อย่าเพิ่งคิดไปไกล ขึ้นรถก่อน แล้วผมจะพาไปส่งเอง" ภายในรถยนต์ยุโรปคันหรู บรรยากาศอึมครึมปกคลุมหนาแน่นเสียยิ่งกว่าเมฆฝนยามพายุเข้า ธันวาเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานผ่านการจราจรที่ติดขัดอย่างแม่นยำ แต่นัยน์ตาคมกริบที่มองตรงไปเบื้องหน้ากลับไม่ได้โฟกัสแค่ถนนหนทาง หางตาของเขาเหลือบมองคนข้างกายเป็นระยะ กวินทร์นั่งตัวลีบ กอดอกตัวเองแน่น ราวกับกำลังปกป้องร่างที่กำลังแตกสลายของตัวเองจากความหนาวเหน็บที่มองไม่เห็น ริมฝีปากที่เคยต่อปากต่อคำกับเขาอย่างเผ็ดร้อน บัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด ธันวาเม้มปากแน่น ความรู้สึกหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก ไม่ใช่หงุดหงิดกวินทร์ แต่เป็นความหงุดหงิดที่ไร้ที่มาที่ไปเมื่อเห็นอีกฝ่ายตกอยู่ในห้วงความทุกข์ทรมานโดยที่เขาไม่อาจยื่นมือเข้าไปแบกรับแทนได้ มือหนาละจากพวงมาลัยข้างหนึ่ง เอื้อมไปปรับระดับแอร์ให้เบaลง พร้อมกับเลื่อนมือไปคว้าขวดน้ำเปล่าส่งให้ "ดื่มน้ำซะหน่อย หน้าคุณซีดเป็นไก่ต้มแล้ว" น้ำเสียงห้วนจัดตามนิสัยกลบเกลื่อนความห่วงใย แต่สายตาที่มองมากลับอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด กวินทร์ชำเลืองมองขวดน้ำในมือของอีกฝ่าย เขารับมันมาถือไว้ด้วยมือที่ยังคงสั่นเทา แต่ไม่ได้เปิดดื่ม ความเงียบงันโรยตัวลงมาอีกครั้ง จนกระทั่งรถยนต์เลี้ยวเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าตึกอุบัติเหตุฉุกเฉินของโรงพยาบาลชื่อดัง ร่างบางเปิดประตูรถแล้วก้าวลงไปแทบจะทันทีโดยไม่รอให้ธันวาดับเครื่องด้วยซ้ำ กวินทร์วิ่งหน้าตั้งเข้าไปในตัวอาคารโดยมีธันวาก้าวตามติดกระชั้นชิดไม่ห่างราวกับเงาตามตัว สายตาสถาปนิกหนุ่มคอยกวาดตามองรอบกายเพื่อกันไม่ให้คนตื่นตระหนกวิ่งไปชนใครเข้า หน้าห้องไอซียู กวินทร์ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับเก้าอี้พลาสติกสีขาวอย่างไร้เรี่ยวแรง ภาพของมารดาที่เคยยิ้มแย้มและทำกับข้าวรอเขากลับบ้านแล่นย้อนเข้ามาในหัว น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้หยดแหมะลงบนหลังมือ ธันวายืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่บีบรัดในอก เขาไม่ใช่คนประเภทที่จะปลอบใจใครด้วยคำหวานเลี่ยนหู มือหนาวางลงบนลาดไหล่บาง ออกแรงบีบเบาๆ เพื่อถ่ายทอดความมั่นคงผ่านสัมผัส "ท่านต้องไม่เป็นอะไรหรอก กวินทร์" ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ อยู่เคียงข้างโดยไม่ยอมขยับไปไหน ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดและเปราะบางถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเรียกชื่อของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาทางเดิน "กวินทร์! ทางนี้!" ร่างโปร่งของชายหนุ่มร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตลำลองกึ่งทางการวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า สัญชาตญาณการปกป้องทำให้กวินทร์เงยหน้าขึ้นมอง "กรณ์..." กรณ์คือรุ่นพี่ในวงการอินทีเรียที่เคยร่วมงานกัน และเป็นคนที่คอยเทคแคร์กวินทร์มาตลอดตั้งแต่เริ่มเข้าวงการใหม่ๆ ทันทีที่เห็นรุ่นน้องผู้เป็นที่รักนั่งหน้าตาตื่นอยู่ที่พื้นากรณ์ก็พุ่งเข้าไปสวมกอดร่างบางทันทีโดยไม่สนสายตาใคร กวินทร์ที่กำลังขวัญผะหนุนซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของรุ่นพี่ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย "ไม่เป็นไรนะน้อง พี่มาแล้ว มีอะไรให้พี่ช่วยบอกได้เลย"กรณ์ลูบแผ่นหลังบางเบาๆ พลางกระซิบปลอบโยนด้วยน้ำเสียงที่สนิทสนมเกินเพื่อนร่วมงานทั่วไป ภาพของชายหนุ่มสองคนกอดกันกลมอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน กระแทกเข้าลูกตาของธันวาอย่างจัง สันกรามคมขบเข้าหากันจนนูนเด่น เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ความรู้สึกหงุดหงิดที่เคยคุกรุ่นอยู่ในอกเมื่อครู่ บัดนี้ปะทุขึ้นมากลายเป็นเปลวเพลิงแห่งความไม่พอใจที่แผดเผาจนร้อนรุ่มไปทั้งร่าง ธันวาก้าวเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รังสีความเย็นชาและอำนาจมืดแผ่ซ่านออกมาจากตัวจนคนรอบข้างต้องเหลียวมอง มือหนากระชากไหล่ของกรณ์ให้ผละออกจากกวินทร์ด้วยแรงที่ไม่เบานัก จนกรณ์เซถอยหลังไปสองก้าวด้วยความตกใจ "เฮ้ย! คุณเป็นใครวะ" กรณ์ขมวดคิ้วถามด้วยความไม่พอใจ มองหน้าสถาปนิกหนุ่มที่แผ่รังสีฆ่าฟันออกมาอย่างชัดเจน ธันวาไม่ตอบคำถามนั้น ดวงตาคมกริบกวาดมองรุ่นพี่หน้าตาดีหัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ระคนขัดหูขัดตา เขาขยับเข้าไปยืนแทรกกลางระหว่างคนทั้งคู่ ร่างสูงใหญ่บังตัวกวินทร์ไว้มิดชิดราวกับต้องการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างกลายๆ "ผมเป็นเจ้านาย... เอ๊ย เป็นคนขับรถจำเป็นของเขา" ธันวาตอบเสียงห้วนจัด น้ำเสียงเยียบเย็นจนน่ากลัว "แล้วคุณล่ะ เป็นใคร ถึงได้มายุ่มย่ามเวลานี้" กวินทร์ที่เพิ่งตั้งสติได้จากเหตุการณ์กะทันหัน เงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนบังตัวเองอยู่ ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงงกับปฏิกิริยาอาการหึงหวงแบบออกนอกหน้าของคนปากแข็ง "คุณธันวา หยุดไรสาระน่า..." กวินทร์เอ็ดเบาๆ พยายามจะลุกขึ้นยืน แต่ธันวากลับยื่นมือมาดันไหล่เขาให้นั่งลงตามเดิมด้วยสายตาห้ามปราม "เงียบไปเลยคุณ" ธันวาหันมาเอ็ดใส่กวินทร์ด้วยน้ำเสียงดุๆ แต่หูของเขากลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะหันกลับไปจ้องหน้ากรณ์ด้วยสายตานิ่งสนิทที่พร้อมจะหาเรื่องได้ทุกเมื่อ ในจังหวะที่ไฟสงครามขนาดย่อมกำลังจะปะทุขึ้นหน้าห้องไอซียู ประตูห้องสีขาวก็เปิดผัวะออกมา แพทย์เจ้าของไข้ในชุดกาวน์สีขาวเดินออกมาด้วยสีหน้าอ่อนล้า "ญาติคนไข้ใช่ไหมครับ..." คุณหมอเอ่ยขึ้น ธันวาและกรณ์ชะงักไปพร้อมกัน ทั้งคู่หันขวับไปมองหน้าแพทย์ผู้รักษาทันที ขณะที่กวินทร์ผุดลุกขึ้นยืนด้วยหัวใจที่เต้นรัวแรงแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ความเป็นความตายของมารดาแขวนอยู่บนเส้นด้ายคำตอบเดียวจากปากแพทย์ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางความฟินปนความกวนนี้ไปด้วยกันนะครับ!