ปกป้องคนข้างๆ

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลถูกกระแทกลงบนโต๊ะประชุมกระจกใสเสียงดังสนั่น แรงปะทะนั้นมากพอจะทำให้กาแฟในแก้วกระเซ็นเป็นวงสีเข้ม รอยยิ้มหยันที่มุมปากของกวินทร์ยังคงค้างอยู่แบบนั้น แม้ว่ารอบตัวเขาจะเต็มไปด้วยสายตานับสิบคู่จากบอร์ดบริหารที่กำลังมองมาด้วยความเคลือบแคลง "เกมการเมืองสกปรกงั้นเหรอครับ คุณกวินทร์" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความกรุ่นโกรธดังขึ้นจากปลายโต๊ะ ธันวาไม่ได้มองเอกสารหลักฐานปลอมแปลงที่ถูกจัดฉากขึ้นมาประจานพวกเขาเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากลับจดจ้องเพียงร่างโปร่งที่ยืนตัวตรงเป็นไม้บรรทัดอยู่ข้างๆ แม้ใบหน้าของกวินทร์จะซีดเผือดลงเล็กน้อยจากแรงกดดันรอบด้าน แต่แววตานั้นไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายไฟแห่งความพอยศและดื้อรั้นที่พร้อมจะแผดเผาทุกคนให้เป็นจุล "คุณธันวา..." กวินทร์พึมพำเบาๆ เมื่อหันไปสบตา สันจมูกรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว เขาไม่ได้ต้องการความสงสาร และยิ่งเกลียดความสมเพช เวลานี้ไม่ใช่เวลามานั่งอธิบายความบริสุทธิ์ให้คนหูเบาฟัง ในเมื่อเป้าหมายของอีกฝ่ายคือการเหยียบพวกเขาให้จมดินตั้งแต่โปรเจกต์นี้ยังไม่ทันเริ่ม "นั่งลงครับ" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ แต่เด็ดขาดจนกวินทร์เผลอชะงัก ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ไหล่กว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มดูน่าเกรงขามขึ้นมาทันตาเห็น สถาปนิกหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและระเบียบจัดในยามปกติ ตอนนี้กลับมีรังสีความดุดันแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องประชุมอุณหภูมิลดฮวบ "คุณธันวาจะทำอะไรครับ เรื่องนี้มัน..." กรรมการอาวุโสคนหนึ่งกำลังจะอ้าปากขัด "ผมยังไม่ได้อนุญาตให้คุณพูดครับ" ธันวาหันขวับไปสบตา ประโยคสั้นๆ ห้วนๆ แต่ทรงพลังทำให้อีกฝ่ายกลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ทัน สถาปนิกหนุ่มก้าวเท้าเดินอ้อมโต๊ะประชุมเข้ามาประชิดร่างโปร่งของอินทีเรียดีไซเนอร์ มือหนายื่นออกไปคว้าข้อมือเรียวบางที่กำลังกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวอย่างถือวิสาสะ กวินทร์สะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองด้วยความไม่เข้าใจ แต่แรงบีบกระชับที่ส่งผ่านความอบอุ่นมาเจือจางความหนาวเหน็บในใจ ทำให้เขาต้องยอมปล่อยให้ตัวเองถูกดึงให้ถอยหลังไปยืนอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างนั้นโดยปริยาย "เอกสารบิดเบือนข้อมูลชิ้นนี้..." ธันวาปรายตามองแฟ้มบนโต๊ะด้วยหางตา รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากของเขาบ้าง เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นเลยสักนิด แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังเตรียมขยี้เหยื่อ "ถูกทำขึ้นโดยคนที่ไร้ปัญญาจะสู้กันด้วยผลงาน จึงต้องใช้วิธีสกปรกแบบนี้เพื่อเขี่ยพวกเราออกไปจากโปรเจกต์" "คุณธันวาพูดจาให้เกียรติกันบ้างนะครับ นั่นคือหลักฐานจาก..." "หลักฐานปลอมๆ ที่แม้แต่เด็กฝึกงานยังดูออกว่าตัดต่อรูปภาพ!" ธันวาตวาดกลับเสียงดังลั่น ห้องประชุมทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบกริบชนิดที่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ "บริษัทนี้จ้างผมมาเพื่อออกแบบสถาปัตยกรรมระดับแลนด์มาร์ก ไม่ใช่จ้างมานั่งฟังพวกคุณเล่นเกมการเมืองน้ำเน่า ถ้าพวกคุณอยากได้หุ่นเชิดไว้เซ็นอนุมัติงานขยะๆ ผมแนะนำให้ไปหาบริษัทอื่น เพราะที่นี่... ไม่มีวันก้มหัวให้พวกปลิงที่เกาะกินความเหนื่อย ของคนอื่นเด็ดขาด" คำพูดที่เชือดเฉือนและตรงไปตรงมาทำเอาบอร์ดบริหารหลายคนหน้าชา กวินทร์ที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังเผลอกลั้นหายใจ หัวใจในอกเต้นรำด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยนไปหมด ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นมาในอกจนน่าตกใจ ไม่ใช่เพราะคำแก้ต่าง แต่มันคือความรู้สึก 'ปลอดภัย' อย่างประหลาดที่มีผู้ชายคนนี้ก้าวออกมารับกระสุนแทนในวันที่เขากำลังจะเพลี่ยงพล้ำ ธันวาเอี้ยวตัวกลับมาเล็กน้อย สายตาที่เคยเย็นชาและเข้มงวดเมื่อครู่ อ่อนแสงลงจนแทบสังเกตไม่เห็น เขากวาดสายตามองสำรวจใบหน้าเนียนที่ซีดเซียวของคนด้านหลัง ก่อนจะกระซิบด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน "เจ็บตรงไหนไหมครับ" กวินทร์เม้มปากแน่น ความดื้อรั้นในดวงตาละลายหายไปเกือบหมดเหลือเพียงความสั่นไหวเล็กน้อย เขาไม่ตอบคำถามนั้น แต่กลับขยับปลายนิ้วเรียวไปสะกิดชายเสื้อเชิ้ตด้านหลังของอีกฝ่ายเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนว่าเขายังไหว และไม่ยอมแพ้ง่ายๆ แน่นอน ธันวาเห็นปฏิกิริยานั้นก็เผลอระบายยิ้มบางเบาออกมาอย่างลืมตัว ความคลั่งรักที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งมาตลอดแทบจะทะลักล้นออกมาในวินาทีนี้ เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับบอร์ดบริหารอีกครั้ง พร้อมกับดึงกวินทร์ให้ก้าวออกมายืนเคียงบ่าเคียงไหล่ ไม่ใช่ด้านหลังอีกต่อไป แต่เป็นการยืนเคียงคู่กันอย่างเท่าเทียม "ถ้าไม่มีอะไรจะแถลงนอกจากเรื่องตลกพวกนี้ ผมขอตัวพาทีมงานของผมไปทำงานสร้างสรรค์ที่มีค่ามากกว่ามาเสียเวลากับพวกคุณ" ธันวาประกาศกร้าว น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจ "และจำไว้... หากยังมีใครกล้าเล่นตอดเล็กตอดน้อยลับหลังอีก ผมจะไม่จบแค่การต่อปากต่อคำแบบนี้แน่" สิ้นเสียงประกาศ ธันวาไม่รอให้ใครอนุมัติ มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวของกวินทร์ไว้แน่น สอดประสานปลายนิ้วเข้าหากันอย่างมั่น คง แล้วออกแรงจูงให้อินทีเรียดีไซเนอร์คนเก่งเดินตามออกมาจากห้องประชุมนรกนั่นทันท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่มองตามด้วยความตะลึงงัน แรงบีบที่กระชับแน่นที่มือถ่ายทอดความอบอุ่นและความมั่นใจมาให้ กวินทร์ก้มมองมือที่ประสานกันอยู่โดยไม่คิดจะสะบัดออก หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวราวกับกลองเพล ทั้งตื่นเต้น โกรธ เจือความซาบซึ้งจนบอกไม่ถูก ความสัมพันธ์ของพวกเขาก้าวข้ามเส้นคำว่าคู่กัดไปไกลลิบลิ่วแล้วในตอนนี้ ทั้งสองเดินเคียงกันมาจนถึงลิฟต์โดยสารส่วนตัว ธันวาเป็นฝ่ายกดปุ่ม ก่อนจะหันมามองคนข้างกายที่ยังคงเงียบอยู่ กวินทร์เงยหน้าขึ้นสบตา ดวงตากลมโตคู่นั้นไหวระริกด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย "ทำไมต้องทำขนาดนั้นด้วยครับ" กวินทร์ถามเสียงแผ่ว ความซ่าที่มีหายไปไหนหมดไม่รู้ เหลือเพียงความเก้ๆ กังๆ ที่ทำตัวไม่ถูกเมื่อต้องเผชิญกับโหมดคลั่งรักแบบไม่ทันตั้งตัวของสถาปนิกหนุ่ม ธันวาไม่ตอบทันที เขาก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวร่างโปร่งจนแผ่นหลังของกวินทร์ชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบของห้องโถงทางเดิน มือหนายกขึ้นยันผนังกันไว้ทั้งสองข้าง กักตัวอีกฝ่ายให้อยู่ในอาณาเขตของตนเองอย่างสมบูรณ์ ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม "เพราะคนของผม..." ธันวาโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหูด้านซ้าย น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่ามั่วทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ต่อให้เป็นเทวดาหน้าไหน ก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้อง... เข้าใจไหมครับ" กวินทร์ซัดเซไปกับคำว่า 'คนของผม' หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องรีบเบือนหน้าหนีความใกล้ชิดอันตรายนี้ แต่ทว่า... ก่อนที่กวินทร์จะได้เอ่ยปากสวนกลับอะไรออกไปเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย เสียงเตือนของลิฟต์โดยสารก็ดังขึ้น พร้อมกับที่บานประตูสเตนเลสค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นภาพเบื้องหน้า ร่างของหญิงสาวในชุดสูทดีไซน์หรูผู้เป็นประธานกรรมการใหญ่ของบริษัท—บุคคลที่ควรจะอยู่ต่างประเทศในเวลานี้—กำลังยืนส่งยิ้มเย็นเยียบอยู่ภายในกล่องสี่เหลี่ยมนั้น พร้อมกับแฟ้มเอกสารตัวจริงในมือที่ทำให้ทั้งธันวาและกวินทร์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ