สงครามกลางที่ประชุม

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะประชุมกระจกนิรساลย์ดังสนั่น หักล้างบรรยากาศตึงเครียดที่ปกคลุมห้องประชุมใหญ่ชั้นสิบห้าได้อย่างชะงัก "ผมไม่เห็นด้วยครับ" กวินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงฉาดฉาน นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์จดจ้องร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม "การที่คุณธันวาจะลดพื้นที่ส่วนกลางของเลานจ์ลงยี่สิบเปอร์เซ็นต์เพื่อยัดเยียดเสาคอนกรีตรับน้ำหนักแบบบรูทัลลิสต์เข้ามากลางห้อง มันไม่ได้ทำให้อาคารดูดิบเท่ร่วมสมัยเลยครับ แต่มันกำลังทำลายฟังก์ชันการใช้งานของอินทีเรียที่ผมวางผังไว้จนพินาศต่างหาก" ธันวาปรายตามองสถาปัตยกรรมกระดาษแพลนภายในมือ แววตาภายใต้กรอบแว่นสายตาโลหะสีดำฉายความเย็นชาไร้ความปรานี เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อยในแบบที่ชวนให้อารมณ์ขึ้นยิ่งกว่าเดิม "ถ้าคุณกวินทร์ใช้สมองส่วนหน้าคิดสักนิด ไม่ใช่เอาแต่ใช้อารมณ์ตัดสินงาน คุณจะรู้ว่าเสานั่นคือหัวใจหลักของโครงสร้างตึกนี้ครับ" ธันวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมจนคนฟังอยากจะหยิบปากกาขว้างใส่หน้า "ผมเป็นสถาปนิกผู้รับผิดชอบความปลอดภัยของชีวิตคนนับร้อย ไม่ใช่นักตกแต่งภายในที่เอาแต่คำนึงถึงความสวยงามกลวง ๆ เพื่อถ่ายรูปลงอินสตาแกรม" "นี่คุณว่าใครกลวงนะ!" กวินทร์ดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ฝ่ามือบางยันลงกับขอบโต๊ะ โน้มตัวเข้าหาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว แรงปะทะระหว่างความเนี๊ยบเฉียบขาดของสถาปนิกหนุ่มกับความพยศดื้อรั้นของอินทีเรียดีไซเนอร์รุ่นใหม่ ทำให้ทีมงานวิศวกรและผู้ช่วยที่นั่งล้อมรอบโต๊ะยาวต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก บ้างก็ยกมือขึ้นกุมขมับ บ้างก็แกล้งก้มหน้ามองเอกสารในมือราวกับว่ามันมีตัวหนังสือสำคัญนักหนา ไม่มีใครกล้าปริปากแทรกกลางระหว่างสงครามประสาทครั้งนี้ แม้แต่ผู้จัดการโครงการยังทำได้เพียงนั่งตัวลีบ "ผมไม่ได้ระบุชื่อใครนะครับ แต่ถ้าคุณร้อนตัว... ก็แปลว่ามันตรงกับความเป็นจริง" ธันวายังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นได้อย่างน่าหมั่นไส้ เขาลุกขึ้นยืนช้า ๆ ความสูงที่ได้เปรียบทำให้เขาโน้มตัวเข้าหาอีกฝ่ายได้ถนัดตา ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงไม่กี่คืบ "จำไว้นะครับคุณกวินทร์ งานออกแบบที่ดีต้องอยู่บนพื้นฐานของความจริง ไม่ใช่ความฝันเพ้อเจ้อบนอากาศ" "ความจริงของคุณมันไร้จิตวิญญาณครับ!" กวินทร์เชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาดุจลูกแมวป่าจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มคู่นั้น "ตึกนี้ไม่ใช่แค่คอนกรีตกับเหล็ก แต่มันคือพื้นที่ที่มนุษย์ต้องหายใจและใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน ถ้าคุณเอาแต่สร้างกรงขังทรงสี่เหลี่ยมทึบตันมาครอบ0ผู้คน งั้นก็จ้างAIมาออกแบบแทนผมเถอะครับ จะได้ไม่ต้องมานั่งเถียงกับคนหัวโบราณอย่างคุณ!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน ทีมงานหลายคนถึงกับหยุดหายใจเมื่อเห็นสถาปนิกหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย่อหยิ่งและไร้พ่าย ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวอินทีเรียหนุ่มปากกล้าทีละก้าวอย่างคุกคาม ธันวาไม่ได้โกรธอย่างที่ใคร ๆ คิด ตรงกันข้าม... หัวใจภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวรีดเรียบกลับเต้นรัวผิดจังหวะ ยามที่ได้กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่คุ้นเคยลอยแตะจมูก สัมผัสได้ถึงความดื้อรั้นที่เปล่งประกายออกมาจากดวงตาคู่สวยคู่นั้น มันทั้งน่าหงุดหงิดและน่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน ปากบาง ๆ ที่ขยับเถียงเขาฉอด ๆ นั่น... ถ้าไม่ได้ติดว่าอยู่ต่อหน้าคนครึ่งค่อนบริษัท เขาก็อยากจะลองใช้ริมฝีปากของตัวเองปิดกั้นเสียงบ่นพวกนั้นดูสักที "ถ้าผมหัวโบราณ..." ธันวาโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบบริเวณข้างใบหูของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงต่ำทุบที่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่บางจนกวินทร์สะดุ้งสุดตัวเผลอถอยหลังกรูด "แล้วทำไมตอนที่ผมเสนอปรับแก้แบบในอีเมลเมื่อคืน คุณถึงนั่งแก้ตามที่ผมบอกทุกจุด... หืม?" กวินทร์หน้าถอดสี เลือดสูบฉีดขึ้นมาบนพวงแก้มขาวเนียนอย่างรวดเร็ว ความอับอายและประหม่าตีรวนขึ้นมาในอกจนพูดไม่ออก นั่นมันเพราะเขาจำใจต่างหากเล่า! "ผม... ผมแค่ไม่อยากเถียงกับคนไม่มีเหตุผลต่างหาก!" กวินทร์เสียง 1 สูงกลบเกลื่อนความพิรุธ รีบคว้าแฟ้มเอกสารบนโต๊ะมาถือไว้แน่นเพื่อสร้างระยะห่าง ธันวาแอบอมยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มหายากที่นาน ๆ ทีลูกน้องในบริษัทจะมีโอกาสได้เห็น แต่ก่อนที่สงครามฝีปากรอบใหม่จะได้เริ่มต้นขึ้น เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งขัดจังหวะเสียก่อน ประตูกระจกบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ ร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสดีไซน์หรูผู้ดำรงตำแหน่งรองประธานกรรมการบริหารก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มทรงเสน่ห์ "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะเข้ามาขัดจังหวะการประชุมสำคัญสินะคะ?" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นพร้อมกับกวาดสายตามองคนทั้งคู่ที่ยืนประจันหน้ากันชนิดแทบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว "พอดีฉันมีเรื่องด่วนอยากจะประกาศให้ทุกคนทราบพอดี... เกี่ยวกับโปรเจกต์นี้แหละค่ะ" กวินทร์รีบผละถอยห่างจากธันวาอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟลวก จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ while ธันวากลับคืนสู่มาดสถาปนิกผู้เยือกเย็นและไร้ความรู้สึกในเสี้ยววินาที รองประธานสาวก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงกลางระหว่างทั้งสองคน ดวงตาคมกริบกวาดมองสถาปนิกและอินทีเรียตัวท็อปด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัย ก่อนจะเอื้อMเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในห้องแทบหยุดหายใจ "เพื่อเป็นการยุติข้อพิพาทเรื่องแบบแปลนระหว่างคุณธันวาและคุณกวินทร์... ฉันตัดสินใจแล้วค่ะว่า เริ่มจากพรุ่งนี้เป็นต้นไป ทั้งสองคนจะต้องย้ายไปทำงานร่วมกัน 'แบบตัวติดกัน' ณ ไซต์งานก่อสร้างจริงที่ต่างจังหวัด เป็นเวลาสามเดือนเต็ม... หวังว่าจะไม่มีใครปฏิเสธนะคะ" ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนที่ 3 นี้ด้วยนะครับ