ความผิดพลาดในวินาทีที่ศูนย์

เสียงบาสเกตบอลที่กระทบพื้นยางสังเคราะห์ดังปึ้งปั้งก้องกังวานไปทั่วโรงยิมอเนกประสงค์ มันไม่ใช่เสียงที่เต็มไปด้วยพลังแห่งชัยชนะเหมือนเช่นทุกที แต่เป็นเสียงสะท้อนความหงุดหงิดที่ระบายลงผ่านลูกหนังสีส้ม ลูกแล้วลูกเล่าที่ลอยเคว้งคว้างออกจากมือของกวิน แล้วพุ่งชนห่วงเหล็กกระเด็นออกอย่างไร้ทิศทาง "รีบไปเก็บสถิติความห่วยแตกของฉันสิรินรดา จะยืนกอดอกทำหน้าเป็นรูปปั้นอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม" กวินหันมาตวาดเสียงแข็ง เหงื่อกาฬไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้าคมคาย แววตาของกัปตันทีมบาสเกตบอลหนุ่มไม่ได้ดุดันเพราะความเกรี้ยวกราดอย่างเดียว แต่มันเจือความสั่นไหวบางเบาที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีหยิ่งผยอง เงาของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบที่เพิ่งเดินลับตาออกไปจากประตูโรงยิมยังคงทิ้งแรงกดดันมหาศาลไว้ในอากาศ พ่อของเขา... อดีตนักกีฬาทีมชาติผู้ไม่เคยพอใจกับคำว่า 'ดีพอ' รินรดายืนนิ่งอยู่ข้างสนาม สมุดบันทึกสถิติในมือถูกกำแน่นจนมุมกระดาษยับยู่ยี่ เธอไม่ได้ใส่ใจคำพูดกระทบกระแทกของเขา เพราะสายตากลมโตคู่สวยกำลังวิเคราะห์ตัวเลขในหัวอย่างรวดเร็ว กราฟประสิทธิภาพการชู้ตของกวินในวันนี้ดิ่งลงเหวถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์นับตั้งแต่บุคคลที่สามก้าวเข้ามาในสนาม และเธอก็ไม่ใช่ประเภทที่จะปล่อยให้ความผิดพลาดทางอารมณ์มาทำลายระบบที่เธอเป็นคนควบคุม "นายกำลังใช้ความโกรธทำลายกลศาสตร์ของร่างกายตัวเอง กวิน" รินรดาเดินสาวเท้าเข้ามากลางสนาม หยุดยืนห่างจากเขาเพียงแค่ช่วงแขน ดวงตาสีเข้มมองตรงเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว "มุมองศาในการสะบัดข้อมือของนายเพี้ยนไปหองศา ตั้งแต่นาทีที่นายหันไปมองประตูทางออก" "เธอรู้อะไร... อย่ามาทำเป็นสั่งสอนฉันนะรินรดา!" กวินก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว ความสูงที่เหนือกว่าทำให้เขาโน้มตัวลงมาคล้ายจะกดดัน แต่หญิงสาวกลับเชิดหน้าขึ้นสู้ ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันไม่ถึงคืบ จนลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นเหงื่อจางๆ ปะทะเข้ากับพวงแก้มของเธอ สนามบาสเกตบอลที่กว้างใหญ่ราวกับแคบลงทันตาเห็น บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงเหลือเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ กวินจ้องมองริมฝีปากที่กำลังจะอ้าเถียงของเธอ สมองที่เคยรั้นรั้นของเขาชะงักงันไปชั่วขณะเมื่อสังเกตเห็นแววตาห่วงใยที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีเยέนชาของเธอ มันเป็นความรู้สึกแปลกประหลาดที่ทำให้หัวใจที่เต้นรัวด้วยความโกรธเมื่อครู่ เปลี่ยนจังหวะเป็นการเต้นรัวด้วยเหตุผลอื่นอย่างสิ้นเชิง "ถ้าไม่อยากให้ฉันบันทึกสถิตินี้ลงไปว่าเป็นความล้มเหลวที่แย่ที่สุดของกัปตันทีม..." รินรดากระซิบเสียงแผ่วเบา ดวงตาคู่สวยไหวระริกเล็กน้อยเมื่อรู้ตัวว่ายืนใกล้เขามากเกินไป "ก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิว่านายไม่ได้พังเพราะคำพูดของใคร" คำพูดนั้นราวกับสวิตช์ไฟที่ถูกกดลง กวินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบฉายแววดื้อรั้นระคนคลั่งรักที่เจ้าตัวก็ยังไม่ทันรู้ตัว เขายื่นมือไปแย่งสมุดสถิติจากมือบางแล้วโยนมันทิ้งไปบนอัฒจันทร์อย่างไร้ใยดี ก่อนจะคว้าข้อมือเรียวเล็กนั้นไว้แน่นแล้วดึงเธอก้าวเข้ามาในสนาม "เธออยากได้สถิติที่ถูกต้องไม่ใช่เหรอ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดริมหูจนเธอรู้สึกขนลุกซู่ "งั้นก็มาเป็นคนควบคุมแรงโน้มถ่วงให้ฉันใกล้ชิดกว่านี้สิ" เขากระชับมือที่จับข้อมือเธอไว้ให้แน่นขึ้น ก่อนจะพาเธอก้าวไปยืนใต้แป้นบาสเกตบอล รินรดาถูกดึงเข้าไปอยู่ในวงแขนแกร่งอย่างเลี่ยงไม่ได้ กวินใช้มืออีกข้างคว้าลูกบาสเกตบอลขึ้นมาถือไว้ แล้วโน้มตัวครอบทับร่างของเธอไว้ครึ่งตัวเพื่อจัดระเบียบท่าทางการชู้ต กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นกายสะอาดสะอ้านโชยเข้าจมูกจนเธอเผลอกลั้นหายใจ แผ่นหลังบางแนบชิดกับอกแกร่งที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป... อันตรายต่อหัวใจที่สถิติศาสตร์เรื่องไหนก็คำนวณความเสี่ยงไม่ไหว "จับลูกไว้แบบนี้... แล้วมองไปที่ห่วง" เสียงกระซิบพร่าพร่าดังอยู่เหนือศีรษะ มือหนาซ้อนทับลงบนมือเรียวของเธอ ความอุ่นร้อนจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านผ่านผิวหนังสู่หัวใจ รินรดารู้สึกเหมือนสติหลุดลอย ตัวเลขและกราฟสถิติในหัวมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงสัมผัสหนักแน่นจากมือของเขาและกลิ่นกายที่ทำให้เธอแทบละลาย เธอพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่ปลายจมูกของเขากลับเฉียดผ่านขมับของเธอไปอย่างเฉียดฉิว ทำให้ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงซอกคอขาว "กวิน... นายตั้งใจจะสอนหรือจะแกล้งฉันกันแน่" เธอเอ่ยเสียงสั่น พยายามดึงสติกลับมา "ฉันจริงจังที่สุดแล้ว..." เขากระซิบตอบ น้ำเสียงทุ้มลึกเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงอย่างประหลาด ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชนกัน กวินจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า ความดื้อรั้นเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะข้ามเส้นแบ่งเขตระหว่างเพื่อนร่วมทีม ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองดวงเต้นตรงกันอย่างไร้เสียงคำนวณ กวินกำลังจะโน้มใบหน้าลงไปประทับริมฝีปากเพื่อปิดกั้นทุกความกังวลในใจของเธอ *ปัง!* เสียงประตูกระจกบานใหญ่ของโรงยิมถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ และน้ำเสียงกวนประสาทที่ดังแทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศสีชมพูจนย่อยยับ "โอ้โห บรรยากาศการซ้อมพิเศษนี่มันน่าอิจฉาชะมัด สอนวิธีชู้ตลูกบาสหรือว่ากำลังสอนวิธีจีบสาวกันอยู่ล่ะครับเนี่ย กัปตันกวิน" ธันวาก้าวเข้ามาในสนามด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย แววตาสมเพชแกมท้าทายจ้องมองคนทั้งคู่ที่ยังคงอยู่ในท่ากอดรัดกันแนบแน่น รินรดาสดุ้งสุดตัว รีบผลักอกกวินออกห่างทันที ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูด้วยความอับอาย กวินกัดฟันกรอด ดวงตาสองข้างวาวโรจน์ขึ้นด้วยความโกรธจัดที่ถูกขัดจังหวะ เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง บังร่างบางของรินรดาไว้ข้างหลังทันที พร้อมกับปรายตามองคู่ปรับตัวฉกาจด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นท่ามกลางสนามเดือดนี้นะครับ