ความมั่นใจที่เกินเบอร์

กลิ่นยางรองเท้าเสียดสีกับพื้นปาร์เกต์จนเกิดเสียงแหลมสูงจนน่ารำคาญหู ยังไม่เท่ากับไอ้ประโยค "แฟนของผม" ที่ธันวาเพิ่งพ่นออกมาหน้าตาย กวินหยุดการเคลื่อนไหว มือหนาที่ถือลูกบาสฯ ไว้แน่นจนเส้นเลือดปูดโปนขยับไหว เขาไม่ได้หันไปมองคู่ปรับตลอดกาลทันที แต่เลือกที่จะเงยหน้ามองแป้นบาสฯ นิ่งๆ ราวกับกำลังใช้สถิติในหัวคำนวณระยะห่างระหว่างความอดทนของเขากับจุดเดือดที่กำลังจะระเบิดออกมา "แฟนงั้นเหรอ?" กวินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเฉียบพอที่จะทำให้บรรยากาศในโรงยิมลดอุณหภูมิลดลงหลายองศา "ถ้าจำไม่ผิด รินรดายังไม่เคยตกลงคบกับใครเป็นทางการนะครับธันวา หรือว่าช่วงนี้ความจำคุณเริ่มมีปัญหาเหมือนฝีมือการชูตในช่วงควอเตอร์สุดท้ายนัดที่แล้ว?" รินรดาที่ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างชายหนุ่มสองคน เม้มปากแน่น เธอขยับแว่นสายตาให้เข้าที่โดยอัตโนมัติ กิริยาที่เธอมักทำเวลาต้องรับมือกับตัวแปรที่ไม่สามารถควบคุมได้ "ฉันไม่ได้มาเพื่อฟังพวกคุณเถียงกันเรื่องสถานะหรอกนะคะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ขอตัวค่ะ" หญิงสาวทำท่าจะเดินเลี่ยงไป แต่กวินไวกว่า เขาเดาะลูกบาสฯ ลงพื้นหนึ่งครั้ง เสียงดัง *ตึง* หนักแน่นและกังวาน ก่อนจะใช้มือขวารวบลูกไว้แล้วขวางทางเธอไว้ด้วยแผงอกกว้าง "จะรีบไปไหนล่ะครับรินรดา ในเมื่อคุณบอกว่าสถิติมันไม่เคยโกหกใคร... งั้นเรามาพิสูจน์กันหน่อยดีไหม ว่าสิ่งที่ธันวามั่นใจนักหนาว่าคุณเป็นของเขาน่ะ มันมีน้ำหนักเท่าไหร่" สายตาของกวินไม่ได้มองไปที่ธันวาอีกแล้ว เขากำลังจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของรินรดา แววตานั้นมีทั้งความท้าทาย ความดื้อรั้น และบางสิ่งที่เขากำลังปิดซ่อนไว้ "พิสูจน์? ด้วยวิธีไหนคะ?" รินรดาถามพลางเลิกคิ้ว เธอไม่ใช่คนที่ขี้ขลาด แต่สายตาของกวินในตอนนี้มันทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง "ในสนามนี่แหละ" กวินผายมือไปทางแป้นบาสฯ "ถ้าคุณชูตลงสามลูกติดต่อกันได้... ผมจะยอมให้คุณไปกับเขาโดยไม่ขัดขวาง แต่ถ้าคุณทำไม่ได้ คุณต้องเป็นคนจัดการตารางซ้อมให้ผมตลอดทั้งซีซั่นนี้... ตามกติกาของผมคนเดียวเท่านั้น" "ตลกสิ้นดี" ธันวาแทรกขึ้น ก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดาแล้วคว้าข้อมือเธอไว้ "รินไม่ต้องไปบ้าจี้ตามเกมของมัน มันแค่กำลังพยายามดึงตัวคุณไว้เพื่อยื้อเวลาให้ตัวเองได้อยู่ในสนามนานขึ้น" รินรดาเบนสายตาไปมองมือของธันวาที่จับข้อมือเธอ ก่อนจะหันกลับมามองกวินที่ยืนกอดอกรอคำตอบอยู่ไม่ไกล กวินไม่ได้ดูเดือดดาลเหมือนทุกครั้ง เขากลับดูสงบ... สงบจนน่ากลัว "กติกานี้น่าสนใจดีค่ะ" รินรดาพูดขึ้น ท่ามกลางความตกตะลึงของทั้งสองหนุ่ม เธอสะบัดข้อมือออกจากธันวาอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด ก่อนจะเดินไปคว้าลูกบาสฯ จากมือของกวิน กวินเลิกคิ้วแปลกใจ "มั่นใจขนาดนั้นเชียวเหรอครับ?" "สถิติบอกว่าถ้าฉันก้าวเท้าผิดจังหวะ การยิงจะหลุดเป้าไป 15 เปอร์เซ็นต์" เธอพูดพลางจัดท่าทาง เลี้ยงลูกบาสฯ ด้วยท่าทางที่ดูคล่องแคล่วเกินคาด "แต่ก็นั่นแหละค่ะ... ความมั่นใจที่เกินเบอร์ของคุณกวิน บางทีมันก็ทำลายสถิติที่แม่นยำที่สุดไปได้เหมือนกัน" เสียงลูกบาสฯ กระทบพื้นจังหวะหนักแน่นดังขึ้นต่อเนื่อง รินรดาเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว ก้าวย่างของเธอเหมือนถูกคำนวณมาอย่างดี เธอหมุนตัวหลบไปทางซ้ายของกวิน—ระยะห่างที่น้อยจนแก้มของเธอเกือบจะสัมผัสกับไหล่กว้างของเขา—ก่อนจะปล่อยลูกออกจากมือ *สวบ!* เสียงตาข่ายดังขึ้นเมื่อลูกบาสฯ ร่วงลงผ่านห่วงอย่างแม่นยำไร้ที่ติ ธันวาที่ยืนมองอยู่ขมวดคิ้วแน่น ส่วนกวินกลับคลี่ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้มีความถือดี แต่เป็นความภูมิใจที่ซ่อนอยู่ "ลูกที่หนึ่ง" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ เธอรับลูกที่กระดอนกลับมาอย่างชำนาญ ก่อนจะเลี้ยงเข้าหาแป้นอีกครั้งในมุมที่ยากกว่าเดิม กวินก้าวเข้ามาประกบ เธอสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของเขาที่แผ่ออกมา กลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกับกลิ่นหอมสะอาดของสบู่ประจำตัวเขาทำให้เธอชะงักไปชั่วครู่ "ถ้าลูกนี้ลง... ผมคงต้องยอมรับว่าที่ผ่านมาคุณอาจจะแอบฝึกซ้อมมามากกว่าที่ผมคิดนะ" "ไม่มีอะไรที่รินรดาทำไม่ได้ถ้าตัดสินใจจะทำค่ะ" เธอสวนกลับ เสียงของเธอกังวานท่ามกลางโรงยิมที่เงียบสนิท เธอพุ่งตัวผ่านกวินไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระโดดขึ้นชูตในจังหวะที่ไม่มีใครคาดคิด ลูกบาสฯ ลอยโค้งสวยงามเหนืออากาศ ก่อนจะตกลงสู่ห่วงอีกครั้งอย่างแม่นยำ *สวบ!* "เหลืออีกลูกเดียว" กวินกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและแฝงไปด้วยความปรารถนาบางอย่างที่ทำให้รินรดาขนลุกซู่ "ถ้าลูกนี้ลง... คุณจะเป็นคนดูแลตารางชีวิตของผมตลอดซีซั่น... และห้ามปฏิเสธด้วยนะครับ" รินรดาหอบหายใจเล็กน้อย เธอประสานสายตากับกวิน ความเงียบงันเริ่มปกคลุมโรงยิมอีกครั้ง เมื่อธันวาที่ยืนนิ่งอยู่เริ่มขยับตัวเข้ามาใกล้ พร้อมกับสีหน้าที่ดูจริงจังขึ้นกว่าเดิม "พอได้แล้วริน" ธันวาพูดเสียงแข็ง "เรากลับกันเดี๋ยวนี้" "เดี๋ยวสิครับธันวา" กวินขวางหน้าธันวาไว้ ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย "ลูกสุดท้าย... ให้เธอเป็นคนตัดสินใจเองดีไหม?" รินรดาถือลูกบาสฯ ไว้ในมือแน่น หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองรบ เธอหันไปมองธันวาที่ดูมีความเป็นห่วงจริงจัง ก่อนจะหันไปมองกวินที่ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความหวัง... หวังให้เธอเลือกเขา เธอยกลูกบาสฯ ขึ้นเหนือหัว เตรียมจะชูตลูกสุดท้าย แต่จู่ๆ ประตูโรงยิมก็ถูกเปิดออกด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ "เลิกเล่นอะไรไร้สาระกันได้แล้ว กวิน!" เสียงดุดันของชายวัยกลางคนดังขึ้น ทำให้ทุกคนในโรงยิมถึงกับนิ่งสนิท กวินชะงักไปทันที แววตาที่เคยท้าทายเปลี่ยนเป็นความกังวลอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาเยือน... พ่อของเขาเอง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาถึงตอนที่ 3 แล้วนะครับ สัปดาห์หน้าเรามาลุ้นกันต่อว่าความสัมพันธ์นี้จะพุ่งชนกำแพงใหญ่แค่ไหนครับ!