ตัวเลขที่ไม่โกหก

เสียงรองเท้าผ้าใบเบอร์สิบเอ็ดกระทบพื้นยางมะตอยดังปังสะท้อนก้องในความเงียบยามเที่ยงคืนของโรงยิมเก่า กวินกระโดดลอยตัวขึ้นสูง แขนขวายืดเหยียดสุดปลายแขนก่อนจะกดลูกบาสเกตบอลอัดลงห่วงเหล็กเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แรงสะเทือนทำให้โครงเหล็กสั่นสะเทือนค้างเติ่ง เช่นเดียวกับลมหายใจหอบกระชั้นของเขาที่พ่นไอสีขาวจางๆ ออกมาท่ามกลางความเย็นยะเยือกของห้องปรับอากาศ ความพ่ายแพ้เมื่อสัปดาห์ก่อนยังคงกรีดแทะความภูมิใจของเขาไม่ต่างจากเศษแก้วฝังลึก ภาพความคาดหวังในแววตาของพ่อที่เป็นอดีตนักกีฬาทีมชาติยังคงไล่ล่า ยิ่งซ้อมหนักเท่าไหร่ เขากลับยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังวิ่งวนอยู่ในเขาวงกตที่หาทางออกไม่เจอ "ยินดีต้อนรับสู่การควบคุมอย่างสมบูรณ์แบบ... กัปตันกวิน" ประโยคท้าทายนั้นยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท รินรดาผู้หญิงที่มองโลกเป็นตัวเลขและกราฟแท่งเย็นชาคนนั้น กล้าดียังไงถึงเอาแฟ้มเอกสารหนาเตอะมาตบหน้าเขาด้วยสถิติความไร้ประสิทธิภาพในการเล่นแบบวันแมนโชว์ กวินคว้าลูกบาสที่กระดอนกลับขึ้นมา เสยผมสีเข้มที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อขึ้นลวกๆ สายตาคมกริบมองไปยังอัฒจันทร์ฝั่งที่ว่างเปล่าราวกับเห็นเงาของเธอนั่งไขว่ห้างส่งยิ้มเยาะเย้ยอยู่ตรงนั้น รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจว่าเธอคือผู้ควบคุมเกมทั้งหมดอย่างเบ็ดเสร็จ ทว่า เสียงฝีเท้าก้าวฉับๆ ที่ดังสะท้อนก้องมาจากทางประตูกระจกบานเลื่อนกลับทำให้ร่างสูงชะงัก กวินหันขวับไปมองด้วยความหงุดหงิดระคนแปลกใจ ร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเรียบร้อยและกางเกงสแลคเข้ารูป ก้าวเข้ามาในอาณาเขตของเขาอย่างไม่เกรงกลัว ในมือเรียวบางถือแฟ้มหนาปึกและแท็บเล็ตหน้าจอเรืองแสง รินรดาไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัวต่อบรรยากาศมาคุรอบตัวของกัปตันทีมบาสตัวร้ายแม้แต่น้อย ดวงตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นใสจ้องตรงมาที่เขาด้วยความมุ่งมั่นราวกับนักวิเคราะห์ตลาดหุ้นที่กำลังจะปิดดีลครั้งใหญ่ "คุณเข้ามาที่นี่ได้ยังไง ประตูโรงยิมล็อกอยู่" กวินเอ่ยเสียงห้วนจัด ดวงตาคมหรี่ลงมองผู้บุกรุกที่กล้าหาญเกินคาด "ยามหน้าตึกไม่ได้ล็อกแน่นหนาอย่างที่คิดหรอกครับ... เอ่อ หมายถึง ฉันตรวจสอบช่องโหว่ด้านความปลอดภัยมาเรียบร้อยแล้ว" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความเกรงอกเกรงใจใดๆ พลางก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนอยู่ใกล้เส้นสนามสามคะแนนราวกับตีเส้นเขตแดนสงคราม กวินแค่นหัวเราะในลำคอ โยนลูกบาสทิ้งลงพื้นจนมันกระเด้งกระดอนหนีห่างออกไป เขาสาวเท้ายาวๆ เข้าไปประชิดตัวเธอด้วยความหงุดหงิด ความสูงที่มากกว่าเกือบฟากศีรษะทำให้เขาสามารถโน้มตัวลงกดดันเธอได้ถนัดถนี่ กลิ่นหอมจางๆ สะอาดสะอ้านแบบกระดาษตำราเรียนลอยปะปนกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ของเขา แต่บรรยากาศรอบตัวกลับอัดแน่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตที่พร้อมจะช็อตทุกเมื่อ "เธอว่างมากเหรอ ยัยสถิติศาสตร์ ถึงได้ตามมาหลอกหลอนฉันถึงนี่ หรือว่าติดใจรสชาติความพ่ายแพ้ในห้องพักครูวันนั้นจนต้องวิ่งมาให้ฉันตอกหน้าซ้ำอีกรอบ" กวินกดเสียงต่ำ รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากหนา พยายามใช้ความกร้าวร้าวกลบเกลื่อนความหวั่นไหวแปลกประหลาดที่แล่นริ้วขึ้นมากลางอกเมื่อระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงคืบ รินรดาไม่ถอยหลังหนีแม้แต่น้าวเดียว เธอยืดอกขึ้นสบตากับเขาตรงๆ แววตาคมกริบไม่มีความหวาดกลัว เจือด้วยความดื้อรั้นที่ไม่แพ้กัน "ฉันไม่ได้ว่าง และไม่มีเวลามาเล่นเกมไร้สาระกับคนอีโก้สูงอย่างคุณหรอกครับ... กวิน" เธอจงใจเน้นเสียงเรียกชื่อเขาห้วนๆ ก่อนจะยกแท็บเล็ตในมือขึ้นมาเปิดหน้าจอแสดงกราฟิกและตัวเลขยึกยือละลานตา "นี่คือข้อมูลดิบที่ฉันนั่งรวบรวมและวิเคราะห์ตลอดเจ็ดสัปดาห์ที่ผ่านมา รวมแมตช์ที่คุณแพ้ให้ทีมของธันวาเมื่อวานนี้ด้วย" กวินปรายตามองหน้าจอเพียงเสี้ยววินาทีโดยไม่ใส่ใจ "ฉันไม่สนตัวเลขเพ้อเจ้ออะไรของเธอหรอก บาสเกตบอลมันเล่นด้วยสัญชาตญาณและหัวใจ ไม่ใช่โปรแกรมคำนวณปัญญาอ่อนที่เธอเขียนขึ้นมาเพื่อสนองนีทตัวเอง" "หัวใจงั้นเหรอ?" รินรดาทวนคำ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นจริงจังและเฉียบคมขึ้นจนน่ากลัว "หัวใจที่พาคุณพาบอลลุยเดี่ยวฝ่ากองหลังสามคนเข้าไปยิงแล้วโดนบล็อกน่ะเหรอ หัวใจที่ทำให้ทีมพ่ายแพ้ติดต่อกันสามเกมเพราะความดื้อรั้นอยากเป็นฮีโร่ของคุณเอง คุณกวิน... ตัวเลขไม่เคยโกหกใคร และมันกำลังฟ้องว่าอีโก้เฮงซวยของคุณกำลังทำลายอนาคตทีมบาสของมหาวิทยาลัย" คำพูดที่ตรงไปตรงมาและเชือดเฉือนราวมืดโกนอาบน้ำผึ้งทำให้กวินชะงัก กรามแกร่งขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด ไม่เคยมีใครหน้าไหนกล้าวิจารณ์การเล่นของเขาด้วยถ้อยคำรุนแรงและแม่นยำขนาดนี้มาก่อน ยิ่งมันเป็นความจริงที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอด ยิ่งทำให้เขาอยากจะทำลายมันให้สิ้นซาก มือหนาเอื้อมไปคว้าแท็บเล็ตในมือเธออย่างรวดเร็วตั้งใจจะปัดมันทิ้งลงพื้นให้แหลกคาสนาม แต่มือเรียวบางของรินรดากลับไวพอที่จะยื้อยุดแย่งคืน ปลายนิ้วของทั้งคู่ปะทะกันชุลมุน แรงเหวี่ยงกะทันหันทำให้รินรดากลั้นหายใจเสียหลักเซถลาเข้าหาแผงอกกว้างตามแรงโน้มถ่วง กวินปฏิกิริยาไวตามสัญชาตญาณ มืออีกข้างรีบคว้าเอวบางของเธอไว้เพื่อไม่ให้ล้มกระแทกพื้นสนาม แรงปะทะทำให้ร่างทั้งสองร่างแนบชิดติดกันสนิทอย่างไร้ช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหง กลิ่นกายหอมสะอาดของเธอลอยวนอยู่ปลายจมูก ขณะที่รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานง้ำงอเงยขึ้นมองเขาในระยะประชิดจนปลายจมูกแทบจะชนกัน เวลาในโรงยิมกว้างใหญ่คล้ายหยุดเดินไปชั่วขณะ เสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ดังประสานกันท่ามกลางความเงียบงัน ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยกระแสความร้อนรุ่มอีกรูปแบบหนึ่งที่แผ่ซ่านไปทั่วผิวหนัง กวินก้มมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความตื่นตระหนก หัวใจของกัปตันทีมบาสเต้นรัวแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะเหนื่อยจากการซ้อม แต่เป็นเพราะสัมผัสแนบชิดที่อันตรายเกินไปนี้ "ปล่อยฉันนะ..." รินรดาเอستเสียงสั่นเล็กน้อย มือบางดันแผงอกแกร่งของเขาไว้ แต่กวินกลับยิ่งกระชับวงแขนที่เอวเธอแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสั่นไหวหลังกรอบแว่นใสอย่างไม่ยอมแพ้ "เธอเป็นใครกันแน่... รินรดา" เขากระซิบเสียงพร่าต่ำ ริมฝีปากอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร "กล้าดียังไงถึงเข้ามาปั่นป่วนชีวิตฉัน แล้วยังกล้าเอาตัวเข้ามาใกล้ฉันขนาดนี้" "ฉันก็แค่... คนที่จะมาดึงคุณออกจากความโง่เขลา..." เธอยังคงพยายามเถียงเสียงแข็ง แม้ว่าใบหน้าเนียนใสจะเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อลามเลียไปถึงใบหู ทว่า ก่อนที่กวินจะทันได้เอաբดขยี้คำพูดอวดดีนั้นด้วยริมฝีปากของตัวเอง เสียงฝีเท้ารัวเร็วและเสียงเรียกชื่อดังลั่นมาจากประตูทางเข้าก็ทำลายบรรยากาศสีชมพูแกมดราม่าจนกระเจิง "ริน! เธออยู่ในนี้หรือเปล่า ฉันตามหาเธอทั่วคณะแล้ว!" เสียงทุ้มห้าวที่ตะโกนก้องพร้อมกับเงาร่างของชายหนุ่มอีกคนก้าวเข้ามาในแสงไฟสนามบาส ทำให้กวินและรินรดาผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟช็อต กวินหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ แต่เมื่อแสงไฟสาดส่องกระทบใบหน้าของชายหนุ่มคนนั้นชัดเจน ร่างสูงก็ต้องชะงักกึก ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจระคนไม่พอใจ ธันวา... กัปตันทีมคู่ปรับตัวฉกาจยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าของอีกฝ่ายเรียบเฉยแต่แววตากลับพราวระยับด้วยความเยาะเย้ย ขณะที่สายตากวาดมองสำรวจรินรดาที่ยืนหอบหายใจหน้าแดงก่ำอยู่ข้างกายกวินด้วยความสนอกสนใจ "อ้าว... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของกัปตันทีมบาสคนเก่งกับแฟนคลับเบอร์หนึ่งเข้าสินะครับ?" ธันวาแย้มยิ้มกวนประสาท ก้าวเท้าเข้ามาใกล้สนามพร้อมกับส่งสายตาคมกริบมาที่กวิน "พอดีผมมาตาม *แฟนของผม* กลับหอพัก... หวังว่าคุณคงไม่ได้ทำอะไรเกินเลยกับ *ว่าที่แฟนสาว* ของผมหรอกนะ กวิน" ——————————————— ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดเนทและคอมเมนต์เติมกำลังใจให้ "สแลมดังก์สื่อรัก" เสมอนะครับ