เดตแรกที่สนามแข่ง

"คำพูดของธันวาเมื่อวาน... นายยังเก็บมาใส่ใจอยู่หรือเปล่าครับ กวิน?" เสียงของรินรดาเอ่ยขึ้นเบา ๆ ท่ามกลางเสียงรองเท้าผ้าใบเสียดสีกับพื้นสนามปาร์เกต์ดังเอี๊ยดอ๊าด และเสียงลูกบาสเกตบอลกระทบพื้นปูนซีเมนต์จากสนามกลางแจ้ง ทว่าในโถงทางเดินอัฒจันทร์ร่มครึ้มของสนามกีฬากลางมหาวิทยาลัย บรรยากาศกลับเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจ กวินหยุดมือที่กำลังใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กซับเหงื่อตามกรอบหน้าคมคาย เขาสวมเสื้อกล้ามสีดำตัวโคร่งที่เผยให้เห็นกล้ามเนื้อหัวไหล่และรอยสักจาง ๆ ตรงข้อศอก ดวงตาคมดุหันมามองหญิงสาวที่ยืนกอดอกถือแฟ้มเอกสารสถิติหนาเตอะอยู่ตรงเสาปูน แสงไฟนีออนสีนวลจากเพดานสาดลงมาสะท้อนกรอบแว่นสายตาบางเฉียบของเธอ ทำให้ดวงตากลมโตคู่สวยนั้นดูจริงจังและเคร่งเครียดเป็นพิเศษ "เธอคิดว่าคนอย่างฉัน เป็นพวกเก็บคำพูดของหมาข้างถนนมาใส่ใจเหรอ รินรดา" กวินแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย่อหยิ่งตามนิสัยเดิม แต่สันจันทร์ที่ขยับไหวเล็กน้อยและการบีบผ้าขนหนูในมือแน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาว กลับทรยศความรู้สึกที่แท้จริง รินรดาถอนหายใจยาว เธอเดินเข้าไปใกล้ก้าวหนึ่ง ขยับแว่นตาด้วยปลายนิ้วเรียวเล็กอย่างเป็นกิจวัตร—ท่าทางที่กวินมักจะแอบมองมันเวลาที่เธอใช้สมองคำนวณเปอร์เซ็นต์การชู้ตลูกโทษของเขา "ในฐานะนักวิเคราะห์สถิติส่วนตัว... และในฐานะคนที่ต้องทำหน้าที่บันทึกทุกย่างก้าวของนายบนเส้นทางสู่ทีมชาติ ฉันมีหน้าที่ต้องบอกความจริงครับกวิน" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรง ๆ "เปอร์เซ็นต์การจ่ายบอลเสียของนายในควอเตอร์สุดท้ายเมื่อวานเพิ่มขึ้นร้อยละสิบสอง จุดโฟกัสของนายเปลี่ยนไปตั้งแต่ธันวาเดินเข้ามาท้าทาย นายกำลังเล่นด้วยอารมณ์ ไม่ใช่ด้วยสมอง" กวินชะงัก ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอจนรินรดาต้องเผลอถอยหลังไปชนเสาปูน กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นเหงื่อจาง ๆ และน้ำหอมผู้ชายระเหยเข้าจมูกเธอ กวินโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ดวงตาดุดันคู่นั้นจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความลับ "เป็นห่วงฉันเหรอ?" กวินกระซิบเสียงพร่าทุ้ม ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มเจ้าเลื้อ. "กลัวว่าสามี... เอ๊ย หมายถึงนักกีฬาเบอร์หนึ่งในดวงใจของเธอจะหลุดจากตำแหน่งตัวจริง แล้วเธอจะไม่มีใครให้คอยตามเช็ดตามเช็ดสถิติให้ว่างั้นเถอะ?" "นายมัน... คนหลงตัวเองที่สุดเลยกวิน!" รินรดาหน้าแดงซ่านขึ้นมาทันที เธอยกแฟ้มในมือขึ้นดันอกแกร่งให้ออกห่าง แต่กวินกลับจับขอบแฟ้มนั้นไว้ด้วยมือข้างเดียวแล้วดึงมันออกอย่างง่ายดาย ก่อนจะโยนไปวางไว้บนม้าั่งตัวยาวข้างสนาม ไม่มีเสียงพูดคุยใด ๆ นานหลายวินาที มีเพียงเสียงหัวใจของรินรดาที่เต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป... อันตรายกว่าการยืนรับลูกรีบาวด์จากวงนอกของคู่แข่งตัวฉกาจเสียอีก ตั้งแต่วันที่พวกเขาต้องมาทำโปรเจกต์ร่วมกันเพื่อแลกกับการที่เธอกู้เกรดและเขาได้โควตานักกีฬา ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยการปะทะคารมและความไม่ลงรอย ค่อย ๆ ถูกกัดเซาะด้วยความใส่ใจที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความปากแข็งของทั้งคู่ รินรดารู้ดีว่ากวินไม่ใช่แค่ผู้ชายเอาแต่ใจที่เก่งแต่เล่นกีฬา เขามีปมเรื่องพ่อที่คอยกดดันจนแทบหายใจไม่ออก และเธอก็ไม่ใช่แค่ยัยแว่นจอมเนี้ยบที่สนใจแต่ตัวเลข... เพราะตัวเลขทุกตัวที่เธอบันทึกเกี่ยวกับเขา มันผูกติดกับจังหวะการเต้นของหัวใจเธอไปเสียแล้ว "นี่คือเดตแรกของเรานะ... รู้ตัวไหมเนี่ย" กวินพูดขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลขึ้นอย่างกะทันหัน จนรินรดาต้องกะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความคาดไม่ถึง "เดตบ้าอะไรเล่า! นี่เรามาสนามซ้อมเพื่อวิเคราะห์เทปเกมการแข่งขันของทีมมหาวิทยาลัยอื่นต่างหาก!" รินรดาโวยวาย กลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่พุ่งพล่านอยู่ในอก "สนามแข่งก็คือสนามเดตของคนบาสฯ ครับ" กวินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและจริงจังจนรินรดาแทบหยุดหายใจ มือหนาเอื้อมออกไปปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยลงมาปรกแก้วตาของเธอออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วของเขาทำให้ผิวแก้มของเธorส1ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที "อีกอย่าง... ฉันไม่ได้ชวนใครมาสนามซ้อมด้วยกันสองต่อสองแบบนี้บ่อย ๆ หรอกนะ" รินรดานิ่งงัง สมองที่เคยประมวลผลด้วยตัวเลขและตรรกะทางสถิติกลับรวนเรจนคำนวณอะไรไม่ออกสักอย่าง เธอทำได้เพียงยืนแข็งทื่อ ปล่อยให้สายตาคมกริบของกวินรุกรานพื้นที่ความรู้สึกทีละน้อย ความรู้สึกต่อต้านที่มีในตอนแรก มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวั่นไหวที่ตีรวนอยู่ในช่องท้อง บรรยากาศระหว่างเขากับเธอกำลังก้าวข้ามเส้นบาง ๆ ของคำว่า "นักกีฬากับผู้จัดการทีม" ไปไกลโข กวินขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน รินรดาหลับตาลงโดยอัตโนมัติ หัวใจเต้นแรงราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ในอก เธอรู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น... และเธอก็ไม่ได้คิดที่จะถอยหนีเลยแม้แต่น้อย ทว่า... "อุ๊ย ตายจริง... ขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย พอดีผมลืมกุญแจล็อกکرไว้ข้างใน..." เสียงแหลมสูงแต่แฝงด้วยความกวนประสาทดังขึ้นขัดจังหวะจากทางประตูทางเข้าโถงทางเดิน กวินชะงัก รินรดาลืมตาโพลงด้วยความตกใจ ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟดูด ร่างสูงโปร่งของ "ธันวา" ยืนพิงกรอบประตู สีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยแกแกมสนุกสนาน มือข้างหนึ่งถือพวงกุญแจแกว่งไปมา ดวงตาเรียวรีมองกวินสลับกับรินรดาด้วยแววตาท้าทายที่พร้อมจะจุดชนวนสงครามได้ทุกเมื่อ กวินขบกรามแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาเล็กน้อย ความหวานซึ้งเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความกรุ่นโกรธในทันทีที่เห็นหน้าคู่ปรับตัวฉกาจ "แกอยากตายตรงนี้ หรือจะไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มที่โรงพยาบาลดีล่ะ ธันวา" กวินเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิดสุดขีด --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "สแลมดังก์สื่อรัก" มาโดยตลอดนะครับ!