ยาชูกำลังคือเธอ

กลิ่นไออ็บยาหอมผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ บนเสื้อแจ็คเก็ตวอร์มของทีมมหาวิทยาลัย ลอยคละคลุ้งอยู่ในห้องพยาบาลที่เงียบสงบ แสงไฟนีออนสีขาวนวลส่องกระทบกับใบหน้าด้านข้างของกวินที่กำลังนอนหลับตาพริิมอยู่บนเตียงคนไข้ ร่างกายสูงใหญ่ที่ปกติมักจะเคลื่อนไหวด้วยความเร็วและความดุดันบนสนามบาสเกตบอล ตอนนี้กลับนอนนิ่งสนิท มีเพียงจังหวะการหายใจเข้าออกสม่ำเสมอที่บ่งบอกว่าเจ้าตัวยังคงอยู่ในห้วงนิทราจากการใช้ร่างกายอย่างหนักหน่วงจนเกินขีดจำกัด รินรดากำลังยืนอยู่ข้างเตียง มือเรียวบางถือชามกระเบื้องเคลลายดอกไม้สีฟ้าที่บรรจุผ้าขนหนูผืนเล็กบิดหมาด เธอเพิ่งกลับจากการเปลี่ยนน้ำอุ่นในห้องน้ำ สายตาคมกวาดมองไปที่หน้าผากชื้นเหงื่อของกวินด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ตัวเลขสถิติอัตราการเต้นของหัวใจและกราฟความเหนื่อยล้าของนักกีฬาที่เธอเคยคำนวณไว้บนหน้าจอแท็บเล็ต ดูเหมือนจะไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับมนุษย์ตัวเป็นๆ ที่ดื้อรั้นจนยอมเอาอนาคตในนามทีมชาติมาเสี่ยงบนสนามซ้อม "ดื้อด้านจริงๆ..." เสียงพึมพำหลุดจากริมฝีปากบางเบา รินรดาวางชามลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะค่อยๆ นั่งลงบนเก้าอี้พลาสติกตัวเตี้ย เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ใช้ผ้าขนหนูอุ่นจัดค่อยๆ ซับเช็ดตามกรอบหน้าสันกรามคมคาย และลำคอหนาที่มีหยดเหงื่อซึมอยู่ สัมผัสอุ่นๆ ที่แตะลงบนผิวทำให้คนตัวโตที่นอนหลับตาอยู่ขมวดคิ้วมุ่น กวินส่งเสียงฮึมฮำในลำคออย่างขัดใจ เหมือนเด็กชายตัวเล็กๆ ที่กำลังถูกปลุกให้ตื่นจากการนอนกลางวัน แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ปัดป้อง รินรดาก็รวบข้อมือหนาเอาไว้ด้วยมือข้างหนึ่งอย่างนิ่มนวลแต่เด็ดขาด "อย่าขยับครับ... ตัวคุณร้อนจัดเพราะไข้หวัดเล่นงานบวกกับอาการกล้ามเนื้ออักเสบจากการฝืนซ้อมเกินลิมิต ถ้าไม่อยากให้แผลเก่าที่หัวเข่ากำเริบขึ้นมาอีก ก็อยู่นิ่งๆ ให้ผม เอ้ย... ให้ฉันดูแลเถอะน่า" รินรดากัดริมฝีปากเล็กน้อยเมื่อเกือบหลุดสรรพนามที่ใช้พูดคุยกันตามปกติ แต่นั่นก็เพียงพอที่จะทำให้คนที่นอนอยู่ลืมตาโพรงขึ้นมา ดวงตาคมกราบกราวของกวินมองตรงมาที่ใบหน้าเนียนใสของหญิงสาว ระยะห่างระหว่างกันในตอนนี้ใกล้ชิดเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน แววตาดุดันที่มักใช้ข่มขู่คู่ต่อสู้บนสนามบาสฯ บัดนี้กลับอ่อนแสงลงอย่างประหลาด ยิ่งเมื่อมองเห็นร่องรอยความกังวลที่ฉายชัดอยู่บนดวงตากลมโตคู่สวยของคนตรงหน้า หัวใจที่เคยด้านชาจากการถูกคาดหวังมาตลอดชีวิตของกวินก็กระตุกวูบอย่างแรง "เป็นห่วงผมเหรอครับ... คุณนักสถิติ" เสียงแหบพร่าเพราะพิษไข้เอ่ยถามขึ้น รอยยิ้มร้ายกาจแบบฉบับกัปตันทีมตัวแสบถูกจุดขึ้นที่มุมปาก แม้สภาพร่างกายจะดูย่ำแย่แค่ไหน แต่ลายเสือก็ยังคงเป็นลายเสือวันยังค่ำ กวินจงใจขยับตัวเข้าหาอีกนิดจนหัวไหล่ชนกับพนักพิงเก้าอี้ รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย เธอถอยหลังหนีครึ่งก้าว แต่ก็ต้องชะงักเมื่อมือหนาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ไม่ได้ออกแรงบีบบังคับ แต่มันอุ่นจัดจนส่งผ่านความร้อนมาถึงชีพจรของเธอ "ปล่อยเลยนะ กวิน... ฉันแค่มารับหน้าที่ดู Lactic Acid ในเลือดคุณตามคำสั่งโค้ชต่างหาก อย่าเข้าใจผิดคิดไปไกลล่ะ" รินรดากลบเกลื่อนความประหม่าด้วยการยกเรื่องสถิติและตัวเลขมาอ้างตามนิสัยเดิม "ตัวเลขในกระดาษมันโกหกไม่ได้หรอกครับ... แต่เสียงหัวใจของผมตอนนี้ มันดังเกินกว่าที่คุณจะคำนวณสูตรไหนในโลกนี้ได้แล้วล่ะ" กวินยันตัวลุกขึ้นพิงหัวเตียงช้าๆ สายตาคมกริบยังคงตรึงรั้งร่างบางไว้ไม่ยอมปล่อย รอยยิ้มพรายบนใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาคนถูกมองรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งแก้ม รินรดานิ่งงัน คำพูดกำกวมและสายตาที่สื่อความหมายชัดเจนทำให้บรรยากาศในห้องพยาบาลแคบๆ เปลี่ยนไปราวกับมีสนามแม่เหล็กแรงสูงดึงดูดทั้งคู่เข้าหากัน กลิ่นอายความเป็นผู้ชายที่ผสมผสานกับความอ่อนล้าทำให้กวินดูมีเสน่ห์อันตรายอย่างเหลือเชื่อ "คุณนี่มัน... ปากดีไม่เคยเปลี่ยน แม้แต่ตอนไข้ขึ้นสูงสามสิบแปดองศานะ" รินรดากลอกตาขึ้นฟ้าพยายามซ่อนรอยยิ้มที่กำลังจะหลุดออกมาจากมุมปาก ก่อนจะยื่นแก้วน้ำอุ่นที่มีหลอดดูดจ่อไว้ตรงริมฝีปากเขา "ดื่มซะ ยาแก้อักเสบจะได้ออกฤทธิ์เร็วๆ" กวินไม่ได้อ้าปากรับน้ำทันที เขากลับมองหน้าเธอนิ่งอยู่หลายวินาที ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้แล้วงับหลอดดูดน้ำโดยที่สายตายังคงจ้องมองไม่ละไปไหน การกระทำที่จงใจหยอกล้อนั้นทำให้รินรดารู้สึกเหมือนโดนกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นพล่านผ่านปลายนิ้ว "หวานดีครับ..." กวินพึมพำเบาๆ หลังจากผละออกจากหลอดน้ำ รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏชัดเจนบนใบหน้าหล่อเหลา "หวานอะไร น้ำเปล่าธรรมดาๆ เนี่ยนะ" รินรดารีบดึงแก้วถอยห่าง หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะจนควบคุมไม่ได้ เธอวางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดังกว่าปกติด้วยความเขินอายที่พยายามกลบเกลื่อน แต่ก่อนที่กวินจะได้เอื้อnเอ่ยคำพูดหยอกล้ออะไรออกมาอีก บรรยากาศเงียบสงบภายในห้องพยาบาลก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก จังหวะการก้าวเท้าที่คุ้นเคย เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นยางดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ทาบทับลงบนกระจกฝ้าของประตูห้องพยาบาล รินรดากับกวินหันไปมองพร้อมกันโดยสัญชาตญาณ ประตูห้องถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท ร่างสูงโปรดของ "ธันวา" กัปตันทีมคู่ปรับตัวฉกาจก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยประกายความสะใจ ธันวาปะทะสายตากับกวินที่นั่งอยู่บนเตียง ก่อนจะหันมามองรินรดที่ยืนอยู่ใกล้ชิดสนิทสนมเกินกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงาน ดวงตาของธันวาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปากอย่างรวดเร็ว "โอ๊ะ... ขอโทษทีครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของคุณสองคนหรอกนะ..." ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท กวาดสายตามองถ้วยยาและท่าทางกระวนกระวายของรินรดาก่อนจะหัวเราะในลำคอ "แต่พอดีผมเอาเอกสารรายชื่อตัวจริงทีมชาติรอบคัดเลือกมาส่งให้โค้ช... และบังเอิญเห็นกัปตันทีมตัวเก่งของเรานอนป่วยเป็นแมวเซื่องอยู่ตรงนี้พอดี... น่าสมเพชเป็นบ้าเลยนะครับ ว่าไหม?" กวินหรี่ตาลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงที่พยายามจะก้าวลงจากเตียง ทว่ารินรดากลับเอื้อมมือไปกดไหล่หนาเอาไว้แน่นเพื่อห้ามปรามไม่ให้เขาบุ่มบ่าม ธันวาเดินเข้ามาใกล้เตียงอีกก้าว วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะข้างๆ ชามยา ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงแค่สามคน "ระวังตัวไว้ให้ดีนะกวิน... ตำแหน่งตัวจริงในทีมชาติรอบนี้ นายอาจจะไม่ได้แม้แต่ลงไปวิ่งบนสนามด้วยซ้ำ... เพราะคนที่จะเขี่ยแกตกบัลลังก์ มันไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นฉันเอง" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่กำลังลุกเป็นไฟของกวินและรินรดานะครับ