ความเปราะบางของคนเก่ง

แรงกดดันในห้องประชุมเวลานี้หนักหน่วงเสียยิ่งกว่าบรรยากาศในสนามบาสเกตบอลรอบชิงชนะเลิศ ระหว่างวินาทีที่เสียงฝีเท้าของชายชราหยุดลงและความเงียบเข้าปกคลุม ทุกสายตาต่างพากันมองสลับระหว่างประธานสมาคมบาสเกตบอลแห่งประเทศไทย กับกวิน กัปตันทีมตัวร้ายผู้กำลังยืนหลังตรงราวกับถูกตรึงไว้ด้วยเหล็กกล้า "ไม่คิดเลยว่าหลานสาวตัวดีของฉัน จะแอบมาทำหน้าที่เป็นผู้จัดการทีมลับๆ ให้กับเด็กดื้อที่ชอบเล่นนอกแผนคนนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น รอยยิ้มที่มุมปากของท่านไม่ได้ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย รินรดาถึงกับเม้มริมฝีปากแน่น เผลอก้าวเท้าถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ทว่ามือหนาของกวินกลับเอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้โดยไม่มีใครทันสังเกต แรงบีบกระชับที่ส่งผ่านปลายนิ้วนั้นอุ่นจัดและมั่นคง ราวกับต้องการบอกว่าเขาไม่ได้หวาดกลัวอำนาจใดๆ ทั้งสิ้น แม้ว่าคนตรงหน้าจะเป็นถึงตาแท้ๆ ของเธอก็ตาม "ผมไม่ได้เล่นนอกแผนครับท่าน... ผมแค่เล่นเพื่อชัยชนะ" กวินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงห้วนจัดแต่ไร้ความยำเกรง ดวงตาสีเข้มจ้องมองผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการกีฬากลับอย่างไม่ลดละ "ความดื้อรั้นนี่มันถอดแบบมาจากพ่อของแกไม่มีผิด กวิน" ท่านประธานหรี่ตามองเด็กหนุ่ม ประกายตาคมกริบวิเคราะห์ทุกสัดส่วนของร่างกายกวิน "แต่คนที่สภาพร่างกายใกล้หมดสภาพแบบแก ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนอวดดีต่อหน้าฉันหรอกนะ" คำพูดนั้นแทงใจดำจนรินรดาสัมผัสได้ว่าข้อมือของกวินที่เธอจับอยู่เกร็งกระตุกขึ้นมาวูบหนึ่ง ตัวเลขสถิติอัตราการบาดเจ็บและความล้าของกล้ามเนื้อที่เธอเคยคำนวณไว้ในแท็บเล็ตเมื่อคืนแล่นเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ รินรดารู้ดีกว่าใครว่าร่างกายของกวินกำลังส่งสัญญาณเตือนขั้นวิกฤต "ท่านครับ..." รินรดารวบรวมความกล้าก้าวขึ้นมาบังหน้ากวินไว้ครึ่งตัว แม้ตัวเธอจะเล็กกว่า แต่แววตาเด็ดเดี่ยวของนักศึกษาสถิติสาวไม่มีความหวาดกลัวเลย "กวินซ้อมหนักเพื่อทีม การที่ท่านมาที่นี่... คงไม่ใช่แค่มาวิจารณ์เรื่องส่วนตัวใช่ไหมคะ" ท่านประธานหัวנסในลำคอเบาๆ ก่อนจะโบกมือให้ผู้ติดตามถอยออกไป แล้วก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน "ฉันไม่ได้มาเพื่อหาเรื่องเด็ก... แต่ฉันมาเพื่อยื่นคำขาด โควตาทีมชาติชุดใหญ่ที่จะไปแข่งระดับเอเชีย กำลังจะถูกคัดเลือกในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้า ทีมของมหาวิทยาลัยพวกนายต้องชนะการแข่งขันนัดกระชับมิตรกับทีมจากเกาหลีใต้ในวันเสาร์นี้ ถ้าแพ้... สิทธิ์ทั้งหมดจะตกเป็นของทีมธันวา" ชื่อของธันวาหลุดออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็น กวินแค่น ิ้มหยันที่มุมปาก ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความท้าทายที่ถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง "ต่อให้ไม่มีโควตานั้น ผมก็เหยียบพวกมันคว่ำคาคอร์ตได้อยู่ดีครับ" กวินตอบเสียงลอดไรฟัน ความโอหังและดื้อรั้นตามแบบฉบับตัวร้ายประจำสนามทำงานเต็มพิกัด "ปากดีให้ตลอดรอดฝั่งก็แล้วกัน กวิน..." ชายชราปรายตามองสภาพร่างกายของกวินเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ความกดดันมหาศาลลอยเค្វ้งอยู่ในอากาศ ทันทีที่ประตูปิดลง เสียงถอนหายใจยาวเหยียดก็หลุดจากปากรินรดา เธอนหันขวับมามองคนตัวสูงที่ยังคงยืนนิ่งค้าง ทว่าทันทีที่ไม่มีสายตาของคนอื่น กวินก็เซถลาไปข้างหลังเล็กน้อยจนเธอต้องรีบพุ่งเข้าไปคว้าแขนเขาไว้ "กวิน!" รินรดาอุทานด้วยความตกใจ เมื่อเห็นใบหน้าคมคายนั้นเริ่มมีเม็ดเหงื่อผุดพรายออกมาทั้งที่ห้องเปิดแอร์เย็นฉ่ำ "ฉันไม่เป็นไร..." กวินกัดฟันพูด เสียงแหบพร่าผิดจากปกติ เขาพยายามฝืนยืนตัวตรง แต่กล้ามเนื้อบริเวณหัวเข่าด้านขวาที่ผ่านการผ่าตัดและใช้งานอย่างหนักหน่วงมาตลอดกลับปฏิเสธคำสั่ง ดวงตาคมกริบฉายแววเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดแบดบอยมาโดยตลอด "โกหก!" รินรดาเสียงแข็ง น้ำตารื้นขึ้นมาด้วยความคับแค้นใจ เธอดึงตัวเขานั่งลงบนโซฟาตัวยาวในห้องพักนักกีฬาอย่างรวดเร็ว "นายซ่อนมันมานานแค่ไหนแล้ว อาการเจ็บเรื้อรังที่เข่าขวา... ทำไมไม่ยอมบอกใคร ทำไมนายถึงยังฝืนซ้อมทุ่มสุดตัวแบบนั้น!" กวินทิ้งตัวลงนั่งตามแรงดึง ใบหน้าคมคายเบือนหนีไปทางอื่น สันกรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ความเงียบงันระหว่างเขาทั้งสองคนมีเสียงหัวใจที่เต้นระรัวแข่งกับความอึดอัด กวินเกลียดความอ่อนแอ เกลียดการที่ตัวเองต้องตกอยู่ในสภาพ "พ่ายแพ้" ต่อสังขารและร่างกายตัวเอง โดยเฉพาะต่อหน้าผู้หญิงคนที่เขาพยายามแสดงออกว่าเป็นที่พึ่งให้เธอได้เสมอ "ถ้าบอกไป... เธอก็จะทำหน้าแบบนี้ไง รินรดา" กวินหันกลับมาสบตา เสียงของเขาแผ่วเบaแต่เต็มไปด้วยความรู้สึกอัดอั้น "ทำหน้าเหมือนฉันเป็นของเปราะบางที่กำลังจะแตกสลาย... ฉันเกลียดสายตาแบบนั้น เกลียดตัวเองที่เริ่มวิ่งไม่ไหวเหมือนเดิม" รินรดาชะงักไป ความโกรธเมื่อครู่วันมลายหายไปในพริบตา เมื่อมองลึกลงไปในดวงตาสีเข้มคู่นั้น เธอกลับเห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่แบกรับความคาดหวังของพ่อและศักดิ์ศรีของกัปตันทีมไว้จนหลังแทบหัก มือเรียวเล็กยื่นออกไปช้าๆ ปลายนิ้วแตะลงที่หัวเข่าด้านขวาของเขาเบาๆ ผ่านกางเกงกีฬาเนื้อหนา กวินสะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้ขยับหนี "นายไม่ได้เปราะบางหรอก กวิน..." รินรดาพูดเสียงนุ่ม น้ำเสียงที่มักจะเต็มไปด้วยตัวเลขและเหตุผลเวลานี้กลับเจือความสั่นเครือเล็กน้อย "แต่ความเก่งกาจของนายมันกำลังฆ่านายทางอ้อม... ในฐานะนักสถิติ ฉันบอกได้เลยว่าถ้าฝืนลงแข่งวันเสาร์นี้ นายอาจจะไม่ได้เล่นบาสไปตลอดชีวิต" กวินมองใบหน้าหวานที่ฉายแววเป็นห่วงเป็นใยอย่างปิดไม่มิด หัวใจของกัปตันทีมตัวร้ายกระตุกวูบอย่างแรง ความดื้อรั้นทั้งหมดที่มีพังทลายลงต่อหน้าตัวเลขความน่าจะเป็นที่เธอร่ายออกมา เขาเอื้อมมือหนาขึ้นมาจับมือเธอที่วางอยู่บนเข่าของเขา นิ้วเรียวสอดประสานเข้าหากับมือเธอแน่น "แล้วถ้าฉันไม่ลงแข่ง... ธันวาจะได้ทุกอย่างไป แล้วฉันก็จะปกป้องสิ่งที่ฉันควรปกป้องไม่ได้" กวินกระซิบเสียงพร่า ใบหน้าขยับเข้าไปใกล้เธอทีละนิด จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่พวงแก้มแดงระเรื่อของรินรดา "รวมถึง... ปกป้องความรู้สึกของเธอด้วย" รินรดาหัวใจเต้นผิดจังหวะ ใบหน้าร้อนผ่าวจนต้องหลบสายตาวาววับที่มองมาอย่างลึกซึ้ง เคมีระหว่างคนทั้งสองในห้องแคบๆ นี้พุ่งสูงจนแทบจะหลอมละลายความตึงเครียดภายนอกทั้งหมด "นาย... นายบ้าไปแล้วหรือไง มาหยอดอะไรตอนนี้" เธอพยายามดึงมือกลับ แต่กวินกลับยิ่งกระชับมือแน่นขึ้น ไม่ยอมปล่อยให้เธอหนีไปไหน "ไม่ได้บ้า..." กวินโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นชวนใจสั่น "ฉันแค่รู้ว่าตอนนี้... คนที่ฉันอยากชนะมากที่สุด ไม่ใช่ทีมเกาหลีใต้ ไม่ใช่ธันวา..." รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาโดยไม่ตั้งใจ ระยะห่างระหว่างริมฝีปากของทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบเดียว "...แต่เป็นใจของเธอนี่แหละ รินรดา" ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้อ้าปากเถียงหรือด่าความเจ้าเล่ห์ของกัปตันทีมตัวร้าย เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกผางโดยฝีมือของบุคคลที่ไม่คาดคิด! "กวิน! แกอยู่ที่นี่สินะ... ฉันมีเรื่องจะเคลียร์กับแกเรื่องโควตาทีมชาติ!" ธันวาก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับรอยยิ้มเยาะ แต่แล้วฝีเท้าของคู่ปรับตัวฉกาจก็ต้องชะงักกึก เมื่อเห็นภาพกวินกำลังโน้มตัวชิดใกล้รินรดาบนโซฟาในท่าทางที่กำ1กวมและแนบชิดเกินกว่าคำว่า "ผู้จัดการทีมกับนักกีฬา" ทั่วไปจะทำกัน ดวงตาของธันวาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปาก ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและลุ้นไปพร้อมกับความดื้อของกวินนะครับ!