กำแพงที่สูงชัน

"ก็แค่เอาหลักฐานชิ้นสำคัญ... ที่พิสูจน์ว่า 'สถิติ' ที่พวกนายภูมิใจนักหนานั้น มันถูกขโมยมาจากแผนกของฉันต่างหากล่ะครับ" เสียงหัวเราะในลำคอของธันวายังคงบาดหู ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดในห้องพักนักกีฬา เอกสารกราฟแท่งและตัวเลขสถิติความแม่นยำในการชู้ตสามแต้มของกวิน ถูกวางกระแทกโต๊ะไม้เสียงดังสนั่น รินรดาเบิกตากว้างเล็กน้อย ร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตนักศึกษาแขนยาวพับขึ้นถึงข้อศอกขยับตัวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานทันที ดวงตาคู่สวยฉายแววไม่ยอมแพ้ เธอเป็นคนคำนวณและเก็บข้อมูลชุดนี้มากับมือด้วยหยาดเหงื่อและคืนอันยาวนาน ไม่มีทางที่มันจะเป็นของปลอม หรือถูกขโมยมาจากที่ไหนแน่นอน "พูดจาให้มันระวังปากหน่อยนะธันวา" กวินแค่นเสียงลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อบาสเกตบอลหมายเลข 10 ก้าวเข้าไปประชิดคู่ปรับทันที แรงกดดันแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นไอระอุ มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความดื้อรั้นและเอาแต่ใจที่เป็นเอกลักษณ์ฉายชัดในแววตาคู่นั้น "ข้อมูลชุดนี้ รินรดาเป็นคนวิเคราะห์ขึ้นมาเองจากแมตช์ที่แล้ว นายไม่มีสิทธิ์มากล่าวหาลอยๆ แบบนี้" "อ๋อเหรอครับ กวิน... นายมั่นใจขนาดนั้นเชียว?" ธันวาเลิกคิ้วสูง รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนมุมปากอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า "ลองหันไปมองข้างหลังนายสิครับ ว่าใครเพิ่งก้าวเข้ามาในตึกนี้" สิ้นเสียงของธันวา ประตูห้องพักนักกีฬาก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคยดีลอยปะทะจมูก พร้อมกับร่างทะมึนของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มเนี๊ยบกริบ นัยน์ตาคมกริบราวกับเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองบุตรชายและทุกคนในห้องด้วยความเย็นชา "พ่อ..." กวินหลุดคำนี้ออกมาด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความแข็งกร้าวเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความอึดอัดและร่องรอยของบาดแผลในใจที่ถูกกระชากขึ้นมาอีกครั้ง "ฉันบอกแกกี่ครั้งแล้วกวิน ว่าอย่าเอาเวลาไปเล่นขายของกับเรื่องไร้สาระพวกนี้!" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของ 'กฤษดา' อดีตนักกีฬาทีมชาติผู้เป็นพ่อดังขึ้น ก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนกลางห้องโดยไม่สนใจสายตาของใคร รังสีความกดดันระดับเฮฟวี่เวทแผ่กระจายจนรินรดารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง "แกเป็นพอยต์การ์ดของทีมชาติในอนาคตนะเว้ย ไม่ใช่เด็กมหาลัยที่ต้องมานั่งงมหาข้อมูลตัวเลขบ้าบออะไรนี่ สถิติที่ดีที่สุดของนักกีฬา คือสัญชาตญาณและความเด็ดเดี่ยวบนสนาม ไม่ใช่กราฟกระดาษไร้ค่าพวกนี้!" กฤษดากวาดสายตามองเอกสารบนโต๊ะ ก่อนจะปัดมันร่วงลงพื้นอย่างไร้ความปรานี กระดาษแผ่นแล้วแผ่นเล่าปลิวว่อนกระจายเกลื่อนกลาด รินรดากัดริมฝีปากแน่น มือบางกำชายเสื้อตัวเองจนยับยู่ยี่ ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอก ไม่ใช่เพราะความโกรธที่ผลงานของเธอถูกดูถูก แต่เป็นเพราะสายตาที่พ่อของกวินใช้มองลูกชายตัวเอง มันคือสายตาที่บอกว่า *'แกยังดีไม่พอ'* และนั่นคือปมด้อยเดียวกับที่เธอกำลังเผชิญอยู่เช่นกัน—การพยายามพิสูจน์ตัวเองให้ครอบครัวเห็นว่าเธอกล้าแกร่งพอ "พ่อไม่มีสิทธิ์มาทำลายงานของรินรดานะครับ!" กวินก้าวเข้าไปขวางหน้าผู้เป็นพ่อ ดวงตาสองคู่ที่คล้ายคลึงกันราวกับพิมพ์เดียวกันจ้องมองกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ความดื้อรั้นปะทะกับความเผด็จการอย่างดุเดือด "ฉันเป็นพ่อแก! และฉันมีสิทธิ์ขาดทุกอย่างในเส้นทางอาชีพของแก!" กฤษดายื่นหน้าเข้ามาใกล้ลูกชาย น้ำเสียงกดต่ำด้วยความโมโห "ถ้านายยังดึงดันจะใช้แผนการเล่นงี่เง่าที่ใช้หลักการคำนวณบ้าๆ นี่ในแมตช์สำคัญพรุ่งนี้ ฉันจะใช้เส้นสายสั่งปลดแกออกจากตำแหน่งกัปตันซะ! กลับไปเล่นในแบบแผนดั้งเดิมที่ฉันเคี่ยวเข็ญแกมาตั้งแต่เด็กซะ, กวิน!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบ ธันวายืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มสมเพชปนสะใจ ขณะที่รินรดารู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ เธอมองแผ่นหลังกว้างของกวินที่ยืนตระหง่านรับแรงปะทะทั้งหมดแทนเธอ ผู้ชายที่ใครๆ ก็มองว่าเอาแต่ใจและดื้อรั้น แท้จริงแล้วกำลังแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า เพื่อหนีให้พ้นเงาของพ่อตัวเอง กวินนิ่งเงไปนาน ดวงตาคมเข้มไหวระริกด้วยความเจ็บปวดและลังเล ความกดดันมหาศาลบีบเค้นจนลมหายใจติดขัด หากเขาเลือกทางของตัวเอง เขาก็อาจจะต้องสูญเสียทุกอย่างที่แลกมา แต่อย่างน้อย... เขาก็ยังมีรินรดารออยู่ตรงนี้ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของรินรดากลางความเงียบ ดึงร่างบางให้เข้ามาหลบอยู่ด้านหลังของเขาอย่างปกป้อง ก่อนที่กวินจะหันไปสบตากับผู้เป็นพ่อตรงๆ นัยน์ตาคู่นั้นไร้ซึ่งความหวาดกลัวอีกต่อไป มีเพียงความเด็ดเดี่ยวที่เฉียบคมราวกับใบมีด "ผมจะไม่เล่นตามแบบแผนของพ่ออีกแล้วครับ..." กวินประกาศกร้าว เสียงทุ้มกังวานก้องไปทั่วห้องพักนักกีฬา "เพราะนี่คือทีมของผม และผู้หญิงคนนี้... คือคนที่ผมเลือกจะเชื่อมั่น" กฤษดาหน้าตึงขึ้นด้วยความโกรธจัด ง้างมือขึ้นเตรียมจะฟาดลงบนใบหน้าของลูกชายคนเก่ง ท่ามกลางเสียงอุทานด้วยความตกใจของรินรดารวมถึงธันวาที่เบิกตากว้าง ทว่า—ก่อนที่ฝ่ามือหนาจะกระทบลงบนผิวแก้มของกวิน ประตูห้องพักนักกีฬาที่เพิ่งปิดลงไป กลับถูกผลักเปิดผางออกอีกครั้งอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าและเสียงหอบหายใจของใครบางคน "หยุดนะคุณกฤษดา! ถ้าคุณกล้าแตะต้องหลานชายผมแม้แต่ปลายนิ้วเดียว... อย่าหาว่าผมไม่เตือน!" เสียงทรงพลังของชายชราผู้ก้าวเข้ามาใหม่ ทำให้ทุกคนในห้องถึงกับผงะ และเมื่อกวินหันไปมองหน้าผู้มาเยือน ดวงตาก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ เพราะคนๆ นั้นคือประธานสมาคมบาสเกตบอลแห่งประเทศไทย... และเป็นตาแท้ๆ ของรินรดาที่ปิดบังตัวตนมาตลอด! ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ