ความจริงที่ถูกเก็บงำ

แสงไฟนีออนสีขาวนวลจากหน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาส่องกระทบกรอบแว่นทรงเหลี่ยมของรินรดา สะท้อนแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้และความตื่นตระหนกในคราวเดียวกัน เอกสารในรูปแบบไฟล์ PDF ที่ซ่อนอยู่ลึกสุดในโฟลเดอร์รหัสผ่านของระบบสถิติส่วนกลาง ไม่ได้มีแค่สถิติการชู้ตลูกโทษหรือเปอร์เซ็นต์การทำแต้มของทีมมหาวิทยาลัยคู่แข่งอย่างที่เธอคาดคิดในตอนแรก แต่สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าในเวลานี้คือรายงานทางการแพทย์ ประวัติการผ่าตัดหัวเข่าขวา และตารางการใช้ยาต้านการอักเสบชนิดรุนแรง ซึ่งมีชื่อของ "ธันวา" เป็นเจ้าของ มือเรียวบางที่สวมนาฬิกาเรือนเล็กกระชับเข้าข้อพับสั่นเทาเล็กน้อย รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ท่ามกลางความเงียบงันของห้องสมุดคณะสถิติในยามวิกาลที่มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศของเครื่องเซิร์ฟเวอร์ดังฮัมเบาๆ เป็นเพื่อน *นี่มันหมายความว่ายังไง...* สมองอันชาญฉลาดและคุ้นเคยกับการประมวลผลตัวเลขของเธอกำลังคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมดอย่างรวดเร็ว ธันวา กัปตันทีมบาสเกตบอลผู้เป็นคู่ปรับตัวฉกาจของกวินและเป็นความหวังสูงสุดของทีมมหาวิทยาลัยในการคัดตัวนักกีฬาระดับชาติ กำลังแบกรับสภาพร่างกายที่แทบจะไม่สมบูรณ์เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ไว้ภายใต้รอยยิ้มมั่นใจและท่าทีเย่อหยิ่งในสนาม ตัวเลขเปอร์เซ็นต์ความสำเร็จในการเล่นของธันวาที่เธอกับกวินเคยวิเคราะห์ร่วมกัน แท้จริงแล้วถูกขับเคลื่อนด้วยความเสี่ยงระดับที่อาจทำให้เขาต้องอำลาสนามบาสเกตบอลไปตลอดกาลหากเกิดการกระทบกระแทกเพียงครั้งเดียว “กำลังทำอะไรอยู่เหรอครับ คุณนักสถิติคนเก่ง” เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นกะทันหันจากด้านหลังทำให้รินรดาสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบจนแทบจะกระกระโดดออกมานอกอก เธอลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้หมุนจนล้อพลาสติกครูดไปกับพื้นห้องสมุดเกิดเสียงดังเอี๊ยดอาร์ด กวินยืนกอดอกพิงขอบประตู สายตาคมกริบกวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงเปิดเอกสารลับนั้นค้างไว้ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเปื้อนรอยยิ้มกวนประสาทและแววตาดื้อรั้นในยามปกติ บัดนี้กลับเรียบเฉยจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะคาดเดา “กวิน... นายมาตั้งแต่เมื่อไหร่” รินรดาพยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น เธอยกมือขึ้นดันกรอบแว่นเพื่อซ่อนพิรุธ “แล้วนายเข้ามาในนี้ได้ยังไง ห้องนี้มันควรจะล็อกไม่ใช่เหรอ” กวินไม่ตอบคำถามของเธอทันที ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ท่าทางคุกคามโดยธรรมชาติของนักกีฬาบาสเกตบอลระดับแนวหน้าทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดขึ้นมาถนัดตา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นอายเหงื่อจางๆ จากการฝึกซ้อมในช่วงหัวค่ำลอยแตะจมูก ยิ่งทำให้ประสาทสัมผัสของเธอตื่นตัว “ผมมีกุญแจสำรองที่ขอมาจากอาจารย์ที่ปรึกษา... เพื่อมาเคลียร์ข้อมูลสถิติย้อนหลัง” กวินหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่ก้าวเดียว ดวงตาสีนิลคู่นั้นก้มลงมองหน้าจอคอมพิวเตอร์สลับกับใบตื่นตระหนกของหญิงสาว “แต่ดูเหมือนว่า สิ่งที่คุณกำลังสนใจอยู่ตอนนี้ จะไม่ใช่แค่เรื่องสถิติธรรมดาๆ ซะแล้วล่ะมั้งครับ” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอยื่นมือไปหมายจะพับฝาแล็ปท็อปปิดลงเพื่อซ่อนความลับ แต่เร็วกว่าที่เธอจะทำเช่นนั้น มือหนาของกวินก็เอื้อมมาแตะขอบจอไว้ก่อน แรงกดเพียงเบาๆ กลับตรึงหน้าจอให้อยู่ในตำแหน่งเดิมอย่างมั่นคง ปลายนิ้วของเขาเฉียดผ่านหลังมือเธอไปนิดเดียว สร้างกระแสความร้อนวูบวาบที่แล่นริ้วขึ้นมาจนเธอต้องรีบชักมือกลับราวกับถูกไฟลวก “อย่าเพิ่งปิดครับ” เสียงของกวินทุ้มต่ำและจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ไหนๆ ก็บังเอิญเห็นแล้ว มาดูกันให้ชัดเจนดีกว่าไหมครับว่าไอ้ตัวเลขและข้อมูลพวกนี้มันบอกอะไรเราบ้าง” “นายรู้อยู่แล้วใช่ไหม... กวิน” รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ตรงๆ แววตาของเธอเต็มไปด้วยคำถาม “นายรู้เรื่องอาการบาดเจ็บของธันวามาก่อนหน้านี้แล้วใช่หรือเปล่า” กวินแค่นหัวเราะในลำคอเล็กน้อย รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่มันไม่ได้ไปถึงดวงตา คราบความกวนประสาทหายวับไป เหลือเพียงความดื้อรั้นและร่องรอยของความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความแข็งกระด้าง “คุณคิดว่าผมเป็นคนยังไงล่ะครับ รินรดา” กวินเอ่ยเสียงเรียบ “คิดว่าผมเป็นพวกเล่นสกปรก คอยสืบความลับคู่แข่งเพื่อหาทางเหยียบเขาให้จมดินตอนลงสนามอย่างนั้นเหรอ” “ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น!” รินรดาเถียงกลับทันควัน ความถือดีและนิสัยไม่ยอมคนทำให้เธอยืดตัวขึ้นสู้สายตา “แต่ข้อมูลพวกนี้มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ ธันวากำลังฝืนร่างกายตัวเองเพื่อการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศสัปดาห์หน้า ถ้าเขาเกิดเป็นอะไรขึ้นมาในสนาม มันไม่ใช่แค่เรื่องของเกมบาสเกตบอล แต่มันหมายถึงอนาคตทั้งชีวิตของเขาเลยนะ!” น้ำเสียงที่หลุดออกมาด้วยความห่วงใย—แม้จะพยายามเคลือบด้วยเหตุผลเชิงสถิติ—ทำให้กวินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตหลังกรอบแว่นของเธอ ความรู้สึกบางอย่างที่ตีรันวนอยู่ในอกของชายหนุ่มทำให้สันกรามของเขาขบเข้าหากันแน่น “เป็นห่วงมันเหรอครับ” กวินถามออกไปโดยไม่ทันยับยั้งชั่งใจ น้ำเสียงเจือความน้อยใจและหึงหวงอย่างปิดไม่มิด “คุณกำลังกังวลว่าไอ้ธันวาจะเจ็บจนลงเล่นไม่ได้ หรือคุณกลัวว่าถ้าไม่มีมันในสนาม เกมของผมกับมันจะไม่สนุกพอที่จะให้คุณนั่งคำนวณตัวเลขความแม่นยำกันแน่” “กวิน! นายพูดบ้าอะไรเนี่ย!” รินรดาหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ เธอผลอกอกกว้างของเขาเต็มแรง แต่คนตัวโตกว่ากลับแทบไม่ขยับเขยื้อน “ฉันกำลังพูดถึงความเป็นความตายของนักกีฬา นายเอาเรื่องพวกนี้มาประชดประชันเพื่ออะไร!” “ก็เพราะว่า...” กวินสวนกลับทันควัน ประโยคที่เกือบจะหลุดจากปากถูกกลืนหายไปเมื่อเขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน ความใกล้ชิดที่กะทันหันทำให้รินรดาลมหายใจสะดุด สมองที่เคยประมวลผลตัวเลขได้อย่างแม่นยำร้อยเปอร์เซ็นต์ตอนนี้กลับว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง บรรยากาศในห้องสมุดเงียบสงบจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นโครมคราม กวินมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันด้วยความประหม่าของหญิงสาว ความโกรธขึงเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความรู้สึกคลั่งรักที่พยายามอดกลั้นมาตลอดหลายสัปดาห์ “เพราะว่าผมสนใจแต่คุณคนเดียวต่างหากล่ะครับ...” กวินกระซิบเสียงพร่า แววตาอ่อนลงจนน่าใจหาย “ไม่ว่าไอ้ธันวาจะซ่อนความลับอะไรไว้ หรือมันจะมีอาการบาดเจ็บรุนแรงแค่ไหน สิ่งเดียวในโลกที่ผมสนใจในเวลานี้... คือทำไมคุณถึงต้องไปใส่ใจข้อมูลสุขภาพของไอ้บ้านั่นมากกว่าสายตาที่ควรมองมาที่ผม” รินรดาเบิกตากว้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับคำสารภาพที่พุ่งตรงมาอย่างไร้การป้องกัน หัวใจเต้นรัวเร็วกว่าอัตราการเต้นของนักกีฬาตอนวิ่งสبرินท์เสียอีก เธอกำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย แต่ทว่า... *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูกระจกบานใหญ่ของห้องสมุดที่ควรจะล็อกสนิทดังขึ้นทำลายความเงียบงัน รินรดากับกวินผละออกจากกันตามสัญชาตญาณ เงาร่างสูงโปร่งของใครบางคนทอดยาวผ่านแสงไฟจากโถงทางเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงธรณีประตู “ดึกป่านนี้แล้ว... สองคนมาทำอะไรกันในห้องลับของคณะเหรอครับ” เสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ธันวายืนกอดอกพิงกรอบประตู สีหน้าของเขาไม่ได้แสดงความตกใจเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าเขารู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าใครจะมาอยู่ที่นี่ และกำลังรอเวลาที่จะเปิดเผยความจริงบางอย่างที่น่าตกใจยิ่งกว่าเอกสารบนหน้าจอคอมพิวเตอร์เสียอีก สแลมดังก์สื่อรัก ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับตัวละครทุกท่านด้วยนะครับ