เดิมพันสูงลิ่ว

"ถ้านายมั่นใจว่าแผนสถิติของยัยเด็กบัญชีนั่นจะพาพวกเราไปถึงแชมป์... กล้าพอที่จะเอาตำแหน่งกัปตันทีมเป็นเดิมพันไหมล่ะ กวิน" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยแรงกดดันมหาศาลดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องชมรมบาสเกตบอลยามวิกาล ธันวายืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทีผ่อนคลาย รอยยิ้มมุมปากของเขายิ่งขับเน้นความเย่อหยิ่งให้เด่นชัดขึ้นไปอีก ราวกับว่าเขากำลังถือไพ่เหนือกว่าในมือ และรู้ดีว่ากวินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรับคำท้านั้น กวินขบกรามแน่นจนสันกล้ามเนื้อขึ้นเป็น1ลายชัดเจน ดวงตาคมกราบกวาดมองเอกสารบนหน้าจอแท็บเล็ตในมือของรินรดา สลับกับใบหน้าท้าทายของคู่ปรับตัวฉกาจ สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็วภายใต้ความกดดันที่ถาโถมเข้ามาตั้งแต่เรื่องของพ่อ จนกระทั่งมาถึงเกมเดิมพันศักดิ์ศรีในคืนนี้ "นายมันบ้าไปแล้วหรือไง ธันวา" รินรดาเป็นฝ่ายทนไม่ไหว เธอขยับตัวยืนขึ้นบังหน้าจอคอมพิวเตอร์และกวินไว้เล็กน้อย แววตาหลังกรอบแว่นใสฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด "นี่ไม่ใช่การแข่งขันเล่นๆ ในสวนสาธารณะนะ มันคืออนาคตของทีม และที่สำคัญ... นายไม่มีสิทธิ์เอาตำแหน่งกัปตันของกวินมาล้อเล่น" ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาคมกริบกวาดมองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกดูแคลนที่ไม่ได้ปิดบัง "โอ๊ะ... คุณนักสถิติสาวผู้เคร่งครัด เดือดร้อนแทนกันขนาดนี้เลยเหรอครับ? หรือว่ากลัวว่าโมเดลคำนวณที่เธอภาคภูมิใจนักหนา จะพังไม่เป็นท่าต่อหน้าฉันกันแน่?" "ฉันไม่ได้กลัว" รินรดาเชิดหน้าขึ้น น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อยด้วยความโกรธแต่ยังคงความเยือกเย็นตามสไตล์คนคำนวณ "แต่ฉันเกลียดคนขี้โกงที่ชอบฉวยโอกาสบนความขัดแย้งของคนอื่นต่างหาก" "ปากเก่งใช้ได้นี่..." ธันวาหรี่ตามองรินรดาอย่างพิจารณา ก่อนจะหันกลับมาสบตากับกวินที่เงียบมานาน "ว่าไงล่ะ กวิน? หรือว่ากลัวแพ้จนหดหัวเหมือนพ่อของนาย ที่หนีออกจากแคมป์ทีมชาติเมื่อสิบปีก่อน?" *เพล้ง!* เหมือนมีกระจกใสบางๆ แตกละเอียดอยู่ในอก กวินพุ่งตัวเข้าประชิดตัวธันวาด้วยความเร็วสูงจนอีกฝ่ายผถอยหลังไปครึ่งก้าว มือหนากระชากคอเสื้อของกัปตันทีมคู่ปรับเข้าหาตัวอย่างแรงจนกระดุมหลุดกระเด็น บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันทีจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายความเป็นความตายและความเกลียดชังคละคลุ้งในอากาศ "อย่าเอาพ่อฉันมาเกี่ยว" เสียงทุ้มต่ำของกวินลอดไรฟันออกมาทีละคำ ดวงตาคู่คมแดงก่ำด้วยความโกรธจัด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "อยากเดิมพันนักใช่ไหม? ได้... ถ้าทีมฉันแพ้ในการแข่งแมตช์หน้า ตำแหน่งกัปตันทีมนี้ยกให้นายทันที!" "กวิน! นายบ้าไปแล้วเหรอ!" รินรดาอุทานเสียงดัง พยายามพุ่งเข้ามาดึงแขนเขาให้ออกห่างจากธันวา มือเรียวบางสัมผัสโดนต้นแขนแกร่งที่เกร็งเครียดจนแข็งเป็นหิน ความร้อนจากตัวกวินส่งผ่านเนื้อผ้ามาถึงฝ่ามือของเธอ ทำให้เธอรับรู้ได้ทันทีว่าเขากำลังใช้อารมณ์เหนือเหตุผลขนาดไหน ธันวาอมยิ้มอย่างผู้ชนะ แม้จะถูกกระชากคอเสื้ออยู่แต่เขากลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นแตะข้อมือของกวินเบาๆ เป็นเชิงท้าทาย "แต่ถ้าพวกนายแพ้... ไม่ใช่แค่ตำแหน่งกัปตันนะ รินรดาต้องมาเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้ทีมฉันเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม ดีลไหม?" คำพูดนั้นทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปมองหน้าธันวาสลับกับกวิน ส่วนกวินถึงกับชะงัก ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความโกรธแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบที่น่ากลัวกว่าเดิม "เรื่องอะไรฉันจะต้อง..." รินรดากำลังจะปฏิเสธเสียงแข็ง "ฉันรับข้อเสนอ" กวินสวนกลับขึ้นมาทันควัน น้ำเสียงของเขาเฉียบคมและเด็ดเดี่ยว ราวกับเหล็กกล้าที่ผ่านการตี "กวิน นายพูดบ้าอะไรออกมา!" รินรดาหันมาขึ้นเสียงใส่เขา ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความไม่เข้าใจ "นายเอาอนาคตของฉันไปเดิมพันด้วยทำไม นายไม่มีสิทธิ์..." "ฉันมีสิทธิ์" กวินหันมามองเธอ สายตาของเขาอ่อนลงเสี้ยววินาทีเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก แต่ความดื้อรั้นและความมั่นใจในตัวเธอยังคงฉายชัด "ฉันเชื่อในสถิติของเธอ รินรดา และที่สำคัญ... ฉันไม่มีทางยอมให้ผู้หญิงของฉันไปยืนอยู่ข้างกายไอ้สารเลวค่านแน่นอน" คำว่า *"ผู้หญิงของฉัน"* ลอยเคคว้างอยู่ในบรรยากาศที่ตึงเครียด ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบอย่างแรง เลือดในกายสูบฉีดจนใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ แม้จะอยู่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน แต่ความหมายแฝงในน้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นกลับทรงพลังจนทำให้เธอพูดไม่ออก ธันวาหัวเราะในลำคอด้วยความชอบใจ ปล่อยมือจากกวินแล้วจัดคอเสื้อตัวเองให้เรียบร้อย "ดีมาก... ฉันชอบความมั่นใจแบบนี้ของนายจริงๆ กวิน หวังว่าพรุ่งนี้บนสนามแข่ง นายจะเล่นได้ดีเหมือนปากที่พูดนะ" ธันวาหมุนตัวเดินหันหลังออกจากห้องชมรมไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้บรรยากาศที่เหลืออวลไปด้วยความกดดันและความร้อนรุ่มที่ยังไม่จางหาย ประตูห้องปิดลงพร้อมกับเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของรินรดา เธอยกมือขึ้นดันแว่นตาเล็กน้อยเพื่อซ่อนความประหม่าในแววตา ก่อนจะหันมามองคนตัวสูงที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า "นายมันคนเอาแต่ใจที่สุด ดื้อรั้น ไม่ฟังใครเลย!" รินรดาต่อว่าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย พลางใช้กำปั้นเล็กๆ ทุบเบาๆ ที่อกแกร่งของเขา "ถ้านายแพ้ขึ้นมาจริงๆ ฉันต้องไปอยู่ทีมนั้น... นายคิดบ้างไหมเนี่ย!" กวินไม่หลบเลี่ยง เขาปล่อยให้เธอทุบตีระบายอารมณ์อยู่พักใหญ่ ก่อนจะใช้มือหนาคว้าจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ รั้งร่างบางให้เข้ามาประชิดตัวจนแทบไม่มีช่องว่าง กลิ่นกายสะอาดผสมกับเหงื่อจางๆ จากการฝึกซ้อมโชยเข้าจมูก ยิ่งทำให้หัวใจของรินรดาเต้นผิดจังหวะ "ฉันไม่ทางแพ้" ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัดจนคนฟังขนลุกซู่ "และฉันไม่มีวันยอมปล่อยให้เธอไปไหนทั้งนั้น เข้าใจไหม ยัยสถิติศาสตร์" ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนรินรดาแทบจะหยุดหายใจ ดวงตากลมโตมองลึกเข้าไปในนัยน์ตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักซ่อนอยู่ภายใต้ความดื้อรั้น ความเงียบงันเริ่มทำหน้าที่ของมันอีกครั้ง ดึงดูดให้พวกเขาก้าวเข้าหา Biên อารมณ์ที่ค้างคาจากเหตุการณ์เมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความหวั่นไหวที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม ทว่า ในจังหวะที่กวินกำลังจะโน้มใบหน้าลงไปใกล้กว่าเดิมเพื่อปิดระยะห่าง... *กริ๊ก... แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูด้านหลังห้องเก็บอุปกรณ์สำรองดังขึ้นเบาะๆ พร้อมกับร่างของใครบางคนก้าวออกมาจากเงาสลัว พร้อมกับเอกสารลับสุดยอดในมือที่ทำให้ลมหายใจของทั้งกวินและรินรดากระชากวูบ ธันวาไม่ได้เดินกลับออกไปจริงอย่างที่พวกเขาคิด! และสิ่งที่อยู่ในมือของเขานั้น... คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะพลิกเกมการแข่งขันทั้งหมดไปตลอดกาล! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "สแลมดังก์สื่อรัก" เสมอมานะครับ