ความหึงหวงสไตล์นักกีฬา

"ถ้าคิดว่าเอกสารชุดนี้จะทำให้ทีมบริหารเปลี่ยนใจเลือกนายล่ะก็... นายคงประเมินความฉลาดของรินรดาต่ำเกินไป ธันวา" เสียงทุ้มต่ำของกวินดังขึ้นทำลายความเงียบในห้องเก็บอุปกรณ์สำรอง แรงกดอากาศรอบตัวลดต่ำลงจนแทบหายใจไม่ออก ร่างสูงของกัปตันทีมบาสเกตบอลก้าวขยับบังร่างบางของรินรดาไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ แม้ในสถานการณ์ที่หลักฐานสำคัญตกอยู่ในมือคู่แข่งตัวฉกาจ แต่สิ่งที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคมกริบของกวินกลับไม่ใช่ความตื่นตระหนก หากแต่เป็นความดุดันราวกับพญาอินทรีที่กำลังปกป้องอาณาเขต ธันวายืนพิงกรอบประตูด้านหลัง รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลานั้นช่างกวนประสาทและเต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจ ในมือเรียวยาวของกัปตันทีมคู่ปรับถือแฟ้มสีน้ำเงินเข้ม ซึ่งบรรจุสถิติการฝึกซ้อมลับที่รินรดาใช้เวลาวิเคราะห์นานนับเดือน "กวิน นายพูดเหมือนกับว่าความพยายามทั้งหมดของฉันมันไร้ค่า..." ธันวาหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบกวาดมองคนทั้งคู่ด้วยสายตาพิจารณา "แต่ก็น่าแปลกใจเหมือนกันนะ ที่คนฉลาดอย่างรินรดา ยอมเอาอนาคตทางวิชาการมาทิ้งไว้กับคนเอาแต่ใจอย่างนาย... สถิติที่แม่นยำที่สุด ก็ยังคำนวณความดื้อรั้นของนายไม่ได้ไม่ใช่เหรอครับ คุณนักสถิติ?" รินรดาขยับตัวเล็กน้อยเพื่อก้าวพ้นจากเงาของกวิน ดวงตากลมโตฉายแววเย็นชา เธอนิ่งสงบราวกับกระแสน้ำลึกที่ไม่ว่าใครก็คาดเดาความเชี่ยวชาญไม่ได้ "ข้อมูลในแฟ้มนั้นเป็นแค่ตัวเลขดิบค่ะธันวา" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "และตัวเลขพวกนั้นจะไม่มีความหมายอะไรเลย ถ้าคุณปราศจากความเข้าใจในบริบทของทีม... ซึ่งน่าเสียดาย ที่สิ่งนั้นไม่มีทางปริ้นท์ออกมาเป็นกราฟแท่งให้คุณเอาไปรายงานบอร์ดบริหารได้" ธันวายิ้มค้างเล็กน้อย ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่งเมื่อโดนรอยยิ้มเยือกเย็นของหญิงสาวเชือดนิ่มๆ แต่ก่อนที่บรรยากาศจะปะทุไปมากกว่านั้น กวินก็ก้าวประชิดตัวธันวาด้วยความเร็วที่เหนือกว่า มือหนาคว้าหมับเข้าที่สันแฟ้มสีน้ำเงินในมือของอีกฝ่ายทันที แรงกดมหาศาลจากฝ่ามือของนักกีฬาอาชีพทำให้ธันวาต้องออกแรงยื้อไว้เช่นกัน "คืนของของเธอมา ธันวา" กวินกดเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดใบหน้าของคู่ปรับ ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยเสียจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความเดือดดาล "ถ้าไม่อยากให้สนามซ้อมพรุ่งนี้กลายเป็นสังเวียนนองเลือด" "ใจร้อนเป็นบ้าเลยนะกวิน... นายกลัวว่าความลับอะไรจะรั่วไหลออกไปงั้นเหรอ?" ธันวากระซิบเสียงเบา ดวงตาท้าทาย "กลัวว่าคนอื่นจะรู้ว่ากัปตันทีมคนเก่งอย่างนายแอบพึ่งพาผู้หญิงคนนี้มากกว่าที่คิด... หรือว่ากลัวความรู้สึกของตัวเองที่มันชัดเจนขึ้นทุกวันกันแน่?" คำพูดนั้นสะกิดต่อมบางอย่างในตัวกวินอย่างจัง ดวงตาคมเข้มหันกลับไปมองรินรดาแวบหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะกระชากแฟ้มเอกสารออกจากมือธันวาอย่างแรงจนกระดาษด้านในยับย่นเล็กน้อย ธันวาเซถอยหลังไปสองก้าวตามแรงดึง แต่รอยยิ้มเยาะบนใบหน้ากลับยิ่งกว้างขึ้น "เก็บเอาไว้เป็นที่ระลึกเถอะครับ" ธันวาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหมุนตัวเดินหายลับไปในความสลัวของทางเดินด้านหลัง ทิ้งให้กวินและรินรดายืนอยู่ท่ามกลางความเงียบงันที่อบอวลไปด้วยฝุ่นละอองและแรงอารมณ์ที่ยังคุกรุ่น กวินหันกลับมามองรินรดา ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นวางอุปกรณ์เสียงดังทึบ ดวงตาคมกริบจดจ้องมองใบหน้าหวานที่เงยขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว "ทำไมเธอต้องไปยืนคุยกับมันสองต่อสองด้วย?" คำถามแรกที่หลุดออกจากปากกวินไม่ได้มีเรื่องเอกสารหรือคะแนนสถิติเข้ามาเกี่ยวข้องเลยแม้แต่น้อย น้ำเสียงห้าวทุ้มนั้นเจือปนความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามจะกลบเกลื่อนแต่ไม่อาจซ่อนมิด ความหงุดหงิดฉายชัดผ่านสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่น รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาสั่นไหวด้วยความประหลาดใจระคนขัน "ฉันไม่ได้เดินมาคุยค่ะกวิน... ฉันกำลังทำงาน และบังเอิญว่าธันวาเขาเดินเข้ามาพอดี" "แต่เธอยิ้มให้มัน" กวินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มขึ้นจนเกือบเป็นเสียงคำราม "ฉันยืนอยู่ตรงนั้น... แต่รอยยิ้มของเธอเมื่อกี้มันไม่ใช่รอยยิ้มที่เธอใช้มองฉันเวลาทำงานด้วยซ้ำ ทำไม? หรือว่าตัวเลขของหมอนั่นมันน่าสนใจกว่าฉัน?" รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว เธอเอียงคอมองกัปตันทีมจอมเกเรที่ตอนนี้กำลังทำหน้าเหมือนเด็กหวงของเล่นจนน่ามันเขี้ยว ความรู้สึกขัดแย้งในใจของรินรดาพลุ่งพล่านขึ้นมา — ด้านหนึ่งเธอกำลังใจเต้นแรงกับความใกล้ชิดและท่าทีแสดงความเป็นเจ้าของที่ไร้เหตุผล แต่อีกด้านหนึ่ง ความเป็นนักสถิติก็ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะหยอกล้อเขา "นี่คุณกำลังหึงฉันเหรอคะกวิน?" รินรดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตาระยิบระยับไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "ไร้สาระ!" กวินปฏิเสธเสียงแข็งทันที ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงเรื่ออย่างเห็นได้ชัดแม้ในแสงสลัว เขารีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตารู้ทันของเธอ "ฉันแค่ไม่อยากให้ใครหน้าไหนมาขโมยข้อมูลของทีมไปต่างหาก เธอก็รู้ว่าการแข่งขันรอบหน้ามันสำคัญแค่ไหน" "อ๋อ... ข้อมูลของทีม" รินรดาพยักหน้ารับช้าๆ น้ำเสียงลากยาวอย่างจงใจ "งั้นที่ดึงฉันมาติดชั้นวางของนี่ ก็เพราะกลัวข้อมูลรั่วไหลสินะคะ ไม่ใช่เพราะกลัวว่าฉันจะไปสนใจคนอื่นมากกว่า" กวินหันขวับกลับมามองเธอ ดวงตาคมเข้มดุจเสือร้ายจดจ้องริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับพูดจายั่วเย้า มือหนาทั้งสองข้างยกขึ้นท้าวกับชั้นวางของ กักตัวรินรดาไว้ตรงกลางโดยสมบูรณ์ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นมินต์จางๆ ปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน "รินรดา..." กวินเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่เสียงหงุดหงิดแบบเด็กๆ อีกต่อไป แต่เป็นน้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวล และทรงพลังพอจะทำให้สติสัมปชัญญะของนักสถิติสาวกระเจิงได้ในพริบตา "ปากดีนักนะ... รู้ตัวไหมว่าเวลาเธอทำหน้าแบบนี้ ฉันอยากจะทำอะไรสักอย่างเพื่อให้เธอหยุดพูดแทบแย่" หัวใจของรินรดาเต้นรัวราวกับกลองเพล ตัวเลขและสูตรคำนวณนับพันในหัวมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงสัมผัสจากไอร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของชายหนุ่มตรงหน้า เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แต่ยังคงฝืนเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา "ถ้ามีความสามารถพอ... ก็ลองดูสิคะ" คำท้าทายนั้นเปรียบเสมือนการจุดชนวนระเบิดครั้งสุดท้าย กวินไม่รอช้าโน้มใบหน้าลงมาหาทันที ปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มเนียน รอร่อจังหวะที่ริมฝีปากจะทาบทับลงไปเพื่อปิดปากช่างเจรจานั้นให้สนิท **ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก!** เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหันจากด้านหน้าห้องเก็บอุปกรณ์ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกที่ทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน "กวิน! รินรดา! พวกเธออยู่ข้างในนั้นใช่ไหม? อาจารย์ที่ปรึกษาเรียกประชุมด่วนเรื่องงบประมาณทีมบาสฯ ทุกคนต้องไปเดี๋ยวนี้!" ร่างของกวินชะงักกึกทันที ลมหายใจที่พ่นออกมาด้วยความร้อนรุ่มสะดุดกักค้าง รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่กวินสบถเบาๆ ในลำคออย่างหัวเสียที่สุด เขายังคงยืนค้ำตัวคร่อมเธอไว้ ดวงตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตากลมโตที่สั่นระริกด้วยความตื่นเต้นปนโล่งอก ชายหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียดอย่างจำยอม ก่อนจะยอมผละตัวออกช้าๆ ปล่อยให้รินรดาเป็นอิสระ แต่ก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินไปเปิดประตู กวินก็โน้มตัวลงมา กระซิบเบาๆ ข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "เรื่องของเรายังไม่จบแค่นี้แน่... เตรียมตัวคำนวณหาทางหนีทีไล่ไว้ให้ดีก็แล้วกัน รินรดา" กวินหันหลังเดินก้าวออกไปเปิดประตู ทิ้งให้รินรดายืนพิงชั้นวางของอย่างไร้เรี่ยวแรง หัวใจเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก และในจังหวะที่ประตูห้องถูกเปิดออกกว้าง เเสงไฟสว่างจ้าจากภายนอกก็สาดส่องเข้ามา... พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ยืนรออยู่หน้าประตู และนั่นไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมทีมธรรมดา แต่เป็น **ธันวา** ที่ยืนกอดอกยิ้มมุมปากรออยู่ พร้อมกับเอกสารอีกชุดในมือที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ บทนี้ฟินและเดือดขนาดนี้ ตอนหน้าเตรียมตัวรับแรงกระแทกความคลั่งรักของกวินแบบนับถอยหลังได้เลยนะครับ!