วินาทีที่หัวใจเต้นแรง

กลิ่นสนามบาสเกตบอลอบอวลไปด้วยหยาดเหงื่อ กลิ่นยางรองเท้าที่เสียดสีกับพื้นปาร์เกต์จนเกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าด และเสียงหัวใจที่เต้นรัวกระหน่ำจนแทบจะทะลักออกมานอกอก สกอร์บนกระดานอิเล็กทรอนิกส์หยุดนิ่งที่แต้มห่างกันแค่แต้มเดียว เสียงนกหวีดเป่าหมดเวลาดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโรงยิมอเนกประสงค์ ทีมมหาวิทยาลัยของเราเฉือนชนะคู่ปรับตัวฉกาจอย่างทีมของธันวาไปได้อย่างเฉียดฉิว ท่ามกลางเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีของกองเชียร์ที่ดังกระหึ่มจนเพดานแทบพัง กวินยืนหอบหายใจโยนลูกบาสเกตบอลลูกสุดท้ายทิ้งลงพื้น หยาดเหงื่อไหลย้อยตามแนวสันกรามคมคาย ดวงตาคมกริบกวาดมองหาเป้าหมายท่ามกลางความอลหม่านในสนาม รินรดาในชุดเสื้อคลุมกันหนาวสีเทาและแว่นตากลมโตกำลังก้มหน้าก้มตาจดสถิติยิกๆ ลงในแท็บเล็ตคู่ใจเหมือนเช่นเคย เจ้าตัวคงคิดว่าไม่มีใครสังเกตเห็นว่ามือเรียวคู่นั้นกำลังสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น "เลิกจดสถิติแล้วเงยหน้ามามองผลงานของผมหน่อยครับ นักสถิติคนเก่ง" เสียงทุ้มต่ำติดจะหอบพร่าดังขึ้นใกล้ๆ จนรินรดาต้องสะดุ้งสุดตัว หญิงสาวเงยหน้าขึ้นปะทะกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว กวินโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ จนรินรดาเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "นาย... ชนะแล้ว จะมาเดินวนเวียนใกล้ฉันทำไมเนี่ย ถอยไปเลยนะ กวิน" รินรดาเอ่ยเสียงแข็ง พยายามซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงจัดด้วยการดันอกเสื้อกีฬาชื้นเหงื่อของอีกฝ่ายออกเบาๆ แต่มีหรือที่คนเอาแต่ใจอย่างกวินจะยอมขยับ "ไม่ถอยครับ" กวินตอบหน้าตาย ดวงตาสีนิลพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่ทำเอาคนถูกมองรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งร่าง "ถ้าผมถอยแล้วใครจะช่วยยืนยันตัวเลขความแม่นยำให้ผมล่ะครับ... ตัวเลขที่สำคัญที่สุดในชีวิตผมตอนนี้" รินรดาชะงักไป ดวงตากลมโตหลังกรอบแว่นกะพริบปริบๆ สมองอันปราดเปรื่องที่มักจะคำนวณสถิติและน่าจะเป็นเลิศเรื่องตรรกะกลับประมวลผลคำพูดของกวินไม่ทัน "วะ... ว่าอะไรนะ นายพูดเรื่องอะไรของนาย" "ผมไม่ได้พูดเรื่องบาสเกตบอล" กวินก้าวเข้าไปอีกก้าว บีบพื้นที่รอบตัวของหญิงสาวให้แคบลงจนแผ่นหลังของรินรดาแทบจะชิดติดกับอัปสแตนด์อัฒจันทร์ กลิ่นกายสะอาดผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ และความร้อนผ่าวจากร่างกายของนักกีฬาหนุ่มโอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง "ผมกำลังพูดถึง... อัตราการเต้นของหัวใจต่างหาก" บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกกดปุ่มให้เงียบสงบลงฉับพลัน เสียงเฮฮาของเพื่อนร่วมทีมที่กำลังฉลองชัยชนะรอบสนามราวกับถูกตัดขาดออกไปด้วยคลื่นความถี่บางอย่างระหว่างเขากับเธอ "รินรดา..." กวินเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ความเก๊กและท่าทางปากร้ายถูกถอดทิ้งไว้ในสนาม เหลือเพียงสายตาที่เต็มไปด้วยความจริงจังและความรู้สึกที่เก็บซ่อนไว้มานาน "รู้ไหมครับว่า... ทุกครั้งที่คุณยืนถือแท็บเล็ตข้างสนาม คอยชูนิ้วบอกแผนหรือจ้องมองผมด้วยสายตาดุๆ ตอนที่ผมเล่นพลาด..." รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจในอกเต้นกระหน่ำราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน เธ้ารู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านขึ้นมาถึงใบหู "...อัตราการเต้นของหัวใจผมมันพุ่งสูงเกินค่ามาตรฐานทุกที" กวินพูดต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น ทอดมองลึกลงไปในดวงตาของเธอ "มันไม่ใช่เพราะความเหนื่อยจากการแข่งบาสฯ หรอกนะครับ แต่มันเป็นเพราะ... คุณต่างหาก" คำสารภาพแบบอ้อมๆ ที่เจือความคลั่งรักแบบไม่ปิดบังทำเอารินรดาลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ นิ้วมือที่ถือแท็บเล็ตสั่นเทาจนเกือบจะทำมันหลุดมือ เธออ้าปากพะงาบๆ จะเถียงกลับด้วยประโยคคมๆ ตามนิสัยเดิม แต่คำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่ที่ลำคอ เมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของกวินเอื้อมมาแตะเบาๆ ที่ปอยผมซึ่งชื้นเหงื่อแล้วทัดให้เข้าที่อย่างทะนุถนอม "นาย..." รินรดาเสียงสั่น ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกพรั่งพรูที่กำลังตีรวนในอก "นายมัน... บ้าที่สุด กวิน" "ครับ บ้ามากด้วย" กวินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ละลายใจคนมองจนแทบยืนไม่อยู่ "บ้าจนยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ชนะเกมนี้ เพื่อจะได้ยืนอยู่ตรงนี้... แล้วบอกความจริงกับคุณ" ชายหนุ่มขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง สถิติ ความน่าจะเป็น หรือทฤษฎีทางคณิตศาสตร์ใดๆ ในโลกตอนนี้ล้วนใช้ไม่ได้ผลกับผู้ชายตรงหน้า ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองดวงกำลังเต้นตรงกันและระยะห่างลดลงจนเหลือเพียงลมหายใจกั้น *แอ๊ด... เสียงประตูโรงยิมฝั่งทิศเหนือถูกผลักเปิดออกกะทันหัน* เงาร่างสูงโปร่งของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หนักแน่น กวินขมวดคิ้วมุ่นอย่างขัดใจ ส่วนรินรดาผุดลุกขึ้นด้วยความตกใจ รีบผละออกจากวงแขนของกวินทันที ธันวาก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางสนาม ดวงตาคมกวาดตามองทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกวนประสาทที่ทำเอากวินอยากจะคว้าลูกบาสมาอัดหน้าสักที "ขอโทษที่ขัดจังหวะความหวานนะครับกัปตันกวิน..." ธันวาปรายตามองรินรดาก่อนจะหันมาสบตากวินตรงๆ "แต่มีเรื่องด่วนจากทางสมาคม... นายต้องไปเคลียร์ตอนนี้เลย" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันมาตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!