การตัดสินใจของรินรดา

"ความเงียบในห้องพักนักกีฬาหลังความพ่ายแพ้... ไม่เคยใจร้ายเท่ากับเสียงถอนหายใจของกวินในตอนนี้เลยครับ" รินรดากำแฟ้มข้อมูลสถิติในมือแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ ตัวเลขเปอร์เซ็นต์การชู้ต 3 แต้มที่ดิ่งลงเหวในเกมเมื่อคืนไม่ใช่สิ่งที่เธอกำลังกังวล สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือพาดหัวข่าวหน้ากีฬาในสมาร์ทโฟนบนโต๊ะ ซึ่งกำลังประโคมข่าวโจมตีกวินอย่างสนุกปาก *[ทายาทตำนานทีมชาติฟอร์มตก เพราะไขว้เขวเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ในแคมป์เก็บตัว?]* รูปถ่ายเบลอๆ ขณะที่เธอกำลังยื่นขวดน้ำให้กวินหลังซ้อม ถูกนำมาตัดต่อคู่กับบทสัมภาษณ์เหน็บแนมจากฝั่งของธันวา กัปตันทีมคู่ปรับที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้ตัวนี้มานาน นัยน์ตาคมกริบของรินรดาสั่นไหว เธอมองแผ่นหลังกว้างของกวินที่กำลังนั่งก้มหน้าเอาผ้าขนหนูคลุมหัวอยู่บนม้านั่งยาว ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจุกอกจนแทบหายใจไม่ออก "อ่านอะไรอยู่หน้าเครียดเชียว" เสียงทุ้มต่ำลอดออกมาจากผ้าขนหนู กวินเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาคมดุคู่นั้นแดงก่ำจากการอดนอนและอารมณ์กรุ่นโกรธ แต่พอลอบมองเห็นใบหน้าซีดเผือดของรินรดากรุ่นโกรธในแววตาก็แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สาวเท้าเข้ามาใกล้แล้วดึงแฟ้มเอกสารออกจากมือเรียวบางนั้นทันที "บอกแล้วไงว่าอย่าไปสนใจพวกสื่อเสี้ยมพวกนั้น พวกมันก็แค่อยากขายข่าว" "แต่มันกระทบกับคุณกวินนะครับ... เอ๊ย... กระทบกับคุณกวินนะคะ... เอ่อ... กระทบกับคุณกวินครับ!" รินรดารีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเผลอใช้สรรพนามตามความคุ้นชินในห้องแล็บ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ถ้ากรรมการสมาคมเรียกสอบสวนเรื่องความประพฤติขึ้นมา ชื่อเสียงที่คุณพ่อของคุณสร้างไว้..." "หยุดพูดชื่อนั้นเถอะน่าริน" กวินขมวดคิ้วมุ่น ความหงุดหงิดฉายชัดบนใบหน้าหล่อเหลา เขาเกลียดที่สุดเวลาที่รินรดาพยายามผลักไสเขาไปหาความคาดหวังของคนอื่น "ฉันโตพอที่จะรับผิดชอบชีวิตตัวเองได้แล้ว และเรื่องข่าวไร้สาระพวกนั้น ฉันให้ฝ่ายกฎหมายจัดการอยู่..." "แล้วเรื่องอนาคตในทีมชาติล่ะครับ?" รินรดาแทรกขึ้นเสียงแข็ง ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างหาญกล้า "คุณจะเอาความฝันสี่ปีไปแลกกับการเดินควงแขนฉันรอบมหาวิทยาลัยเพื่อประกาศให้โลกรู้เหรอครับ... เอ่อ... เพื่อประกาศให้โลกรู้เหรอคะ... ให้ตายสิ!" เธอยกมือขึ้นกุมขมับเมื่อเผลอหลุดปากผิดอีกรอบท่ามกลางความเครียด กวินหลุดหัวเราะพรืดออกมาเบาๆ แม้สถานการณ์จะตึงเครียดแค่ไหน รินรดาก็มักจะมีมุมโก๊ะๆ มาทำให้เขาหลุดยิ้มได้เสมอ มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าข้อมือเล็กมาจับไว้ตามความเคยชิน ทว่ารินรดากลับก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ปัดมือเขาออกอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว การถอยหลังก้าวเดียวของเธอ... หนักหน่วงยิ่งกว่าโดนหมัดฮุกเข้าที่ลิ้นปี่เสียอีก "ริน..." กวินชะงัก สีหน้าขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไปกับตา "เธอเป็นบ้าอะไรเนี่ย?" "ฉันไม่ได้บ้าค่ะ... เอ๊ย... ผม... ฉันหมายถึง ฉันมีสติครบถ้วนดีครับ!" รินรดาหายใจเข้าลึกๆ เพื่อรวบรวมความกล้าทั้งหมดในชีวิต เธอมองหน้าผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า ผู้ชายที่ดื้อรั้น เอาแต่ใจ และพร้อมจะพังกำแพงทุกอย่างบนโลกใบนี้เพื่อปกป้องเธอ "เราเลิกกันเถอะครับ... เอ่อ... เราเลิกยุ่งกันเถอะค่ะ... โอ๊ย รินรดา เธอจะสับสนสรรพนามอะไรนักหนาเนี่ย!" หญิงสาวกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความกดดันทำให้สมองเธอรวนไปหมด แต่เธอก็ต้องรีบดึงสกลับมาพูดประโยคที่ยากที่สุดในชีวิตให้จบ "หมายถึง... เราควรหยุดความสัมพันธ์นี้ไว้แค่นี้ค่ะคุณกวิน" ห้องพักนักกีฬาตกอยู่ในความเงียบงันสนิท เสียงแอร์ตัวเก่าฮัมเบาๆ ราวกับจะเยาะเย้ยบรรยากาศที่เย็นเยียบยิ่งกว่า กวินนิ่งค้างไปราวกับถูกสาบให้เป็นหิน ประโยคเมื่อครู่แล่นวนซ้ำไปซ้ำมาในโสตประสาท แต่มันสมองระดับอัจฉริยะของพอยต์การ์ดตัวท็อปกลับประมวลผลคำว่า *'หยุดความสัมพันธ์'* ไม่ออก "เธอพูดว่าอะไรนะ?" กวินถามเสียงพร่า ทอดมองเธอด้วยสายตาที่เจ็บปวดจนคนมองแทบใจสลาย "คุณได้ยินชัดเจนแล้วนี่คะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้น พยายามกลั้นหยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาขอบตา "สถิติไม่เคยโกหกครับ... เอ่อ... ไม่เคยโกหกค่ะ! ทุกครั้งที่เราอยู่ใกล้กัน ฟอร์มการเล่นของคุณตกลง 15% และคะแนนความนิยมในตัวคุณร่วงลง 22% ในฐานะนักวิเคราะห์ข้อมูล ฉันปล่อยให้ตัวเลขเหล่านี้ทำลายอนาคตของคุณไม่ได้หรอกค่ะ" "ตัวเลขบ้าบออะไรวะ!" กวินระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างเหลืออด เขาปรี่เข้ามาประชิดตัวแล้วใช้มือหนาจับไหล่บางทั้งสองข้างไว้แน่น แรงบีบที่สะท้อนถึงความโกรธและเคืองระคนหวาดกลัว "เธอกำลังเอาสบู่มาล้างอนาคตของเรา แล้วบอกว่านี่คือความรักงั้นเหรอ? รินรดา! มองหน้าฉันสิ! เธอกล้าพูดว่าไม่รู้สึกอะไรเลยจริงๆ เหรอวะ!" รินรดารู้สึกใจสั่นสะท้านกับกลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยและสัมผัสอุ่นจัดจากตัวเขา เธอยอมรับตรงนี้เลยก็ได้ว่าหัวใจเธอกำลังกรีดร้องอยากโผเข้ากอดเขาแน่นๆ แต่ถ้ารินรดาใจอ่อนตอนนี้ ทุกสิ่งที่กวินทุ่มเทซ้อมมาตลอดชีวิตก็จะพังทลายลงเพราะความเห็นแก่ตัวของเธอ "ความรู้สึกมันกินไม่ได้หรอกค่ะคุณกวิน" เธอกลั้นใจพูดประโยคที่ใจร้ายที่สุดออกไป "สิ่งที่กวินต้องโฟกัสตอนนี้คือการพาบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยคว้าแชมป์ระดับประเทศ และก้าวไปติดทีมชาติ ไม่ใช่มามัวกังวลกับผู้หญิงน่าเบื่อที่เอาแต่นั่งจดสถิติอย่างฉัน" "แต่ฉันต้องการเธอ!" กวินตะโกนลั่นห้อง ดวงตาคมกริบมีร่องรอยของหยาดน้ำตาคลอหน่วยอย่างที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน "ต่อให้แชมป์ประเทศหรอกจะสลายหายไป หรือฉันไม่ได้เป็นนักทีมชาติ ฉันก็ไม่แคร์เว้ย! ถ้าแลกกับการที่ฉันต้องสูญเสียเธอไป!" คำสารภาพที่พรั่งพรูออกมาจากปากของคนหยิ่งยโสอย่างกวิน ทำให้กำแพงความเข้มแข็งของรินรดาทลายลงในพริบตา เธอกลั้นสะอื้นจนตัวโยン เธอรักเขา... รักจนไม่รู้จะรักอย่างไรแล้ว แต่เพราะรักนี่แหละ เธอถึงต้องยอมเป็นคนใจร้ายในสายตาเขา "แต่ฉันแคร์ค่ะ..." รินรดาหลบสายตาคู่นั้น พลางแกะมือใหญ่ออก2ข้างอย่างแผ่วเบา "ลากาะ... เอ่อ... ลาก่อนนะคะกวิน ขอให้โชคดีกับเกมการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศ" พูดจบ รินรดาก็หันหลังวิ่งพรวดพราดออกจากห้องพักนักกีฬา ปล่อยให้กวินยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า หัวใจของพอยต์การ์ดตัวร้ายแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความโกรธแค้นพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขีดสุด ไม่ใช่เพราะโกรธรินรดา แต่เขาโกรธตัวเองที่ไร้พลังจะรั้งเธอไว้ได้ พรึ่บ! ประตูห้องพักนักกีฬาถูกผลักเปิดออกอีกครั้งอย่างแรงด้วยฝีเท้าหนักหน่วงของใครบางคน กวินหันขวับไปด้วยแววตาคาดหวัง เผื่อว่าจะเป็นรินรดาที่เปลี่ยนใจวิ่งกลับมา ทว่า... ร่างสูงโปรดของ **'ธันวา'** คู่ปรับตัวฉกาจกลับก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก ในมือถือสมาร์ตโฟนหน้าจอเปิดภาพข่าวซุบซิบฉบับล่าสุด "อ้าว กัปตันกวิน หน้าซีดเชียววะ หรือว่า... ยัยสถิติคนสวยเขาเพิ่งมาบอกเลิกนายในห้องนี้เอง?" ธันวาหัวเราะในลำคอ สายตาวาวโรจน์ด้วยความสะใจ "น่าเสียดายนะ... แต่ก็นั่นแหละ คนระดับนายมันเหมาะกับการอยู่ตัวคนเดียวเพื่อแบกรับความกดดันมากกว่าจะมามีภาระถ่วงแข้งถ่วงขา... ว่าแต่ สนใจจะมาลงแข่งตัวต่อตัวกับฉันเดิมพันตำแหน่งกัปตันทีมชาติรอบหน้าไหมล่ะ?" กวินนิ่งเงียบ แววตาที่เคยฉายแววเจ็บปวดเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความมืดมนดูลึกล้ำ น่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจกระหายเลือด ออร่าความกดดันแผ่ซ่านจนอากาศในห้องแทบจะกลายเป็นพิษ มือหนาค่อยๆ เอื้อมไปหยิบบาสเกตบอลลูกโปรดขึ้นมาหมุนช้าๆ ในมือ พลางเงยหน้าขึ้นจ้องมองธันวาด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก "มึงอยากได้ตำแหน่งนั้นมากใช่ไหมธันวา..." กวินเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน แววตาคมกริบฉายประกายอันตรายที่ทำเอาคนฟังถึงกับขนลุกซู่ "งั้นจำคำวันนี้ไว้ให้ดี... เพราะกูจะเหยียบหัวมึง และคว้าทุกอย่างที่มึงอยากได้... มาไว้ใต้ฝ่าเท้าของกูให้ดู!" --- ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงเดินทางเคียงข้างและส่งกำลังใจให้ความรักของกวินและรินรดานะครับ