เมื่อความลับแตก

“ถ้านายคิดว่าการเอาเรื่องส่วนตัวของฉันไปป่าวประกาศในที่ประชุมทีมจะทำให้ตำแหน่งกัปตันของนายดูสูงส่งขึ้น... นายคิดผิดแล้วล่ะธันวา” เสียงกวินเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังร่างสูงโปร่งที่ยืนพิงกรอบประตูห้องพักนักกีฬา ท่าทางของธันวานั้นดูผ่อนคลายเกินเหตุ มือข้างหนึ่งถือแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินที่ดูเหมือนจะเป็นอาวุธร้ายแรงมากกว่าใบแจ้งวินัย “ผมไม่ได้ต้องการให้ตำแหน่งมันสูงขึ้นหรอกกวิน แต่ผมแค่คิดว่าในฐานะเพื่อนร่วมทีม พวกเขาควร ‘รู้เท่าทัน’ ว่ากัปตันที่แบกความหวังของทุกคนอยู่น่ะ กำลังวอกแวกไปกับการเล่นตุ๊กตาหน้ารถมากแค่ไหน” ธันวาเหยียดยิ้มที่มุมปาก “รินรดาไม่ใช่เหรอ? เด็กสถิติคนนั้น... หรือว่านายจะปฏิเสธว่าความสัมพันธ์ที่นายเพิ่งเริ่มน่ะ มันไม่มีผลต่อสมาธิในการฝึกซ้อมของนายเลย?” บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ที่ทำงานอย่างแผ่วเบา รินรดาซึ่งยืนอยู่ข้างหลังกวินรู้สึกเหมือนหัวใจถูกกระชากลงไปกองที่ตาตุ่ม ตัวเลขและสมการในหัวของเธอตีรวนจนไม่สามารถคำนวณความน่าจะเป็นของสถานการณ์ตรงหน้าได้เลย เธอไม่ได้กลัวความลับเปิดเผย แต่เธอห่วง... ห่วงผู้ชายที่กำลังกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดนูนอยู่ข้างๆ เธอคนนี้ “เรื่องของผมกับรินรดา ไม่เกี่ยวกับเรื่องในสนาม” กวินก้าวเข้าไปหาธันวา ระยะห่างลดลงจนเหลือเพียงคืบ “อย่าเอาความเน่าเฟะในใจของนายมาป้ายสีคนอื่น” “โอ้... กัปตันผู้รักความยุติธรรม” ธันวาหัวเราะในลำคอพลางก้าวถอยหลังออกไปที่โถงทางเดินจังหวะที่กวินขยับเข้าหา “งั้นพรุ่งนี้ตอนประชุมประเมินผล ลองดูแล้วกันว่าคณะกรรมการจะคิดเหมือนที่นายพูดไหม เมื่อหลักฐานที่ผมเตรียมไว้... ไม่ใช่แค่เรื่องเดท แต่มันคือเรื่อง ‘การใช้อภิสิทธิ์’ ของกัปตันทีม เพื่อช่วยให้ผู้หญิงคนหนึ่งผ่านโปรเจกต์งานวิจัยได้โดยไม่ต้องออกแรง... นายคิดว่าคนอย่างโค้ชจะมองยังไง?” คำพูดของธันวาเหมือนสายฟ้าฟาด รินรดาเบิกตากว้าง เธอรีบดึงแขนเสื้อกวินไว้แน่น “กวิน... อย่าไปฟังเขา นั่นมันไม่จริง!” “รู้ว่าไม่จริง แต่มันอธิบายยากนะครับรินรดา” ธันวาทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่หนักอึ้งดั่งขุนเขา กวินสูดลมหายใจเข้าลึก เขาหันกลับมามองรินรดา แววตาดุดันเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอ่อนล้าที่ซ่อนไว้ภายใต้ความแข็งแกร่ง เขาคว้ามือเล็กของเธอมากุมไว้แน่น ความอบอุ่นที่ส่งผ่านฝ่ามือไม่ได้ทำให้ความกังวลลดลงเลยแม้แต่น้อย “ผมขอโทษนะริน” กวินเอ่ยเสียงเบา “ผมไม่น่าพาคุณมาอยู่ในจุดที่ต้องโดนธันวาเอาไปเป็นเครื่องมือต่อรองแบบนี้เลย” “ฉันไม่เป็นไรค่ะ... ไม่สิ ฉันไม่เป็นไรกวิน” เธอเปลี่ยนสรรพนามทันทีที่เห็นแววตาเจ็บปวดของเขา “เรื่องสถิติ เรื่องผลการเรียนน่ะ มันแค่เรื่องตัวเลข ฉันจัดการเองได้ แต่คุณ... คุณกำลังโดนเขาจ้องเล่นงานที่ตำแหน่งกัปตันนะ ถ้าพรุ่งนี้เขาเอาเรื่องนี้ไปพูดต่อหน้าทีม หรือต่อหน้าโค้ชล่ะ?” “ถ้าเขาจะทำ ก็ให้เขาทำ” กวินยักไหล่ ราวกับเพิ่งตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ “ผมยอมเสียตำแหน่งกัปตัน ดีกว่าต้องเสียคุณไปเพราะความกลัวว่าคนอื่นจะมองยังไง” “แต่นั่นคือความฝันของคุณนะ!” “ฝันของผมเปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนที่รู้ว่า คุณคือคนที่ยืนอยู่ข้างผมตอนที่ผมล้ม... ไม่ใช่ถ้วยรางวัลพวกนั้น” บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนจากความตึงเครียดกลายเป็นความซาบซึ้งใจ กวินเชยคางรินรดาขึ้น สายตาของเขามีพลังงานบางอย่างที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ ใบหน้าของเขาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบสัมผัสกัน กลิ่นหอมจางๆ ของเหงื่อและโคโลญจน์ประจำตัวของเขามันทำให้สมองของเธอกลายเป็นสีขาวโพลน ในจังหวะที่โลกทั้งใบดูเหมือนจะหมุนช้าลง... *ปัง!* เสียงประตูห้องพักนักกีฬาถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงจนกระทบผนัง กวินผละออกจากรินรดาด้วยสัญชาตญาณของการป้องกันตัว แต่ทว่าคนที่ยืนหอบหายใจอยู่ตรงหน้าประตูนั้น ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากโค้ชใหญ่ของทีม และนักกีฬาตัวสำรองอีกสามคนที่ยืนทำหน้าตื่นตระหนกอยู่ด้านหลัง “กวิน... รินรดา...” เสียงของโค้ชทุ้มต่ำและสั่นเครือ “ฉันได้ยินมาว่ามีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้นที่นี่ และดูเหมือนสิ่งที่ธันวาบอกฉันไว้... มันจะไม่ได้เกินจริงไปเลย” กวินขมวดคิ้วแน่น เขายังคงยืนบังรินรดาไว้ข้างหลังอย่างมิดชิด ความกดดันที่พุ่งเข้าใส่ไม่ได้ทำให้เขากลัว แต่ในวินาทีที่โค้ชเดินเข้ามาใกล้แล้วยื่นเอกสารฉบับหนึ่งให้ กวินก็รู้ทันทีว่าเกมนี้มันไม่จบง่ายๆ อย่างที่เขาคิด “นี่คือคำสั่งพักการปฏิบัติหน้าที่กัปตันชั่วคราว... จนกว่าคณะกรรมการจะสอบสวนเสร็จ” โค้ชกล่าวจบก่อนจะเบนสายตาไปที่รินรดา “และเธอ... ทางคณะสถิติได้ส่งเรื่องมาว่า มีการร้องเรียนเรื่องความไม่โปร่งใสในโปรเจกต์วิจัยร่วมของเธอ” กวินกำหมัดแน่น ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ธันวาเล่นสกปรกถึงขั้นลากรินรดาเข้าไปในวังวนของหายนะครั้งนี้ แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรออกไป ประตูห้องพักก็ถูกผลักเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้เป็นธันวาที่เดินกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มผู้ชนะ และในมือของเขามีสมาร์ทโฟนที่กำลังบันทึกภาพทุกอย่างไว้ “อย่าโกรธไปเลยกวิน... ความจริงน่ะมันเจ็บปวดเสมอ แต่ถ้าอยากให้เรื่องนี้จบลงโดยที่รินรดาไม่ต้องถูกไล่ออก... นายก็แค่ต้องทำสิ่งที่ง่ายที่สุด” ธันวาพูดพร้อมกับสบตาเขานิ่ง “ทำอะไร?” กวินเค้นเสียงถาม “ประกาศลาออกจากทีมบาสฯ ของมหา’ลัยด้วยตัวเอง... เดี๋ยวนี้” กวินชะงักไป ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักอีกครั้ง แต่คราวนี้มันคือความเงียบที่สั่นคลอนไปถึงจิตวิญญาณ รินรดารู้สึกได้ถึงมือของกวินที่สั่นเทาเล็กน้อย เขาจะเลือกอนาคตที่เขารัก หรือจะเลือกปกป้องผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังเขาในวินาทีที่วิกฤตที่สุดของชีวิต... กวินหันกลับมามองรินรดา สายตาของเขามีประกายบางอย่างที่เธอยังไม่เคยเห็นมาก่อน มันคือความเสียสละ... หรือว่ามันคือการเริ่มต้นของแผนการตอบโต้ที่น่ากลัวกว่าเดิมกันแน่? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเดินทางร่วมกับตัวละครของผมมาถึงบทนี้ สัปดาห์หน้าจะเป็นอย่างไร หวังว่าทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้กันต่อไปนะครับ สแลมดังก์สื่อรัก