สนามที่เงียบเหงา

เสียงลูกบาสเกตบอลกระทบพื้นปูนในยามดึกสะท้อนก้องไปทั่วโรงยิมปิดไฟมืด มีเพียงแสงไฟนีออนสลัวจากด้านนอกสาดส่องลงมาเป็นเงายาวไกล กวินกระชากบอลผ่านอากาศด้วยความเร็วสูงก่อนจะเทคตัวขึ้นดังค์ลงห่วงเสียงดังสนั่นสะเทือนไปถึงโครงเหล็ก แต่ความรุนแรงของลูกนั้นไม่ได้ช่วยระบายความอึดอัดในอกของเขาให้เจือจางลงเลยแม้แต่น้อย ว่างเปล่า นั่นคือคำเดียวที่อธิบายบรรยากาศรอบตัวเขาได้ดีที่สุดในเวลานี้ ปกติแล้ว ในเวลาเที่ยงคืนแบบนี้ ข้างสนามฝั่งโน้นจะต้องมีแสงไฟจากจอแท็บเล็ตสว่างวาบ พร้อมกับร่างบางของใครบางคนที่นั่งไขว่ห้าง ขมวดคิ้วมุ่น และคอยส่งเสียงจู้จี้เรื่องเปอร์เซ็นต์ความแม่นยำในการชู้ตที่ตกลงไปสองจุดสามเปอร์เซ็นต์ให้เขาได้หงุดหงิดเล่น *“ถ้ายังชู้ตท่าเดิมแล้วองศาข้อมืองอแบบนั้น นายเตรียมตัวแพ้ธันวาในแมตช์หน้าได้เลย กวิน”* เสียงหวานๆ ที่มักจะมาพร้อมกับตัวเลขสถิติยับย่อยลอยวนเวียนอยู่ในหัว กวินหยุดยืนหอบหายใจโยนลูกบาสทิ้งลงข้างตัว ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งแปะกับพื้นสนามอย่างไร้ฟอร์มกัปตันทีมผู้เกริกไกร มือหนายกขึ้นขยี้ผมตัวเองจนยุ่งเหยิง ความรู้สึกหน่วงๆ ที่ก้นบึ้งของหัวใจมันประเดประดังเข้ามาจนน่ารำคาญ นี่เขา...กำลังเสพติดยัยสถิติศาสตร์จอมเนี้ยบคนนั้นเข้าแล้วจริงๆ หรือวะ “โถเว้ย...” กวินสบถกับความเงียบงัน ไม่มีเสียงตอบรับ ไม่มีแฟ้มเอกสารสถิติหนาเตอะถูกโยนมาเคาะหัว ไม่มีแม้กระทั่งถ้วยกาแฟกระป๋องยี่ห้อโปรดที่เธอชอบซื้อมาวางทิ้งไว้แล้วบ่นว่า *‘ดื่มเยอะระวังหัวใจวายตายคาคอร์ทนะกัปตัน’* ตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องปะทะคารมกันรุนแรงที่ห้องชมรม เพราะความดื้อรั้นและอีโก้บ้าบอของเขาที่ดันไปพูดจาทำร้ายความรู้สึกว่าเธอเป็นแค่คนนอกที่เข้ามายุ่มย่าม รินรดาเอกสารในมือก็ร่วงหล่น แววตานิ่งสนิทคู่นั้นไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะก้มเก็บมันเงียบๆ แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย สามวันแล้วที่สนามซ้อมไร้เงาร่างเล็ก สามวันแล้วที่ตัวเลขสถิติต่างๆ ในหัวของเขาตีรวนจนทำเกมพังไม่เป็นท่า ธันวาคู่ปรับตัวฉกาจถึงกับเดินมาเยาะเย้ยในคาบเรียนเมื่อเช้าว่าทีมของเขาดูไร้ระเบียบและขาด ‘สมองกล’ ไปเสียแล้ว กวินแค่นหัวเราะให้กับความจริงที่เจ็บปวด เขาเก่งกาจเรื่องเลี้ยงลูก หลบหลีกคู่ต่อสู้ และทำแต้มใต้แป้น แต่ทำไมเรื่องง่ายๆ อย่างการรั้งคนคนหนึ่งไว้ข้างกาย เขากลับทำมันพังไม่เป็นท่าด้วยความปากแข็งของตัวเองกันนะ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาในความมืดของโรงยิม กวินไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเพราะคิดว่าเป็นภารโรง เขายังคงนั่งกอดเข่ามองพื้นสนามอย่างไร้เรี่ยวแรง “ดึกดื่นป่านนี้ยังมานั่งทำหน้าหมาหงอยอะไรอยู่ตรงนี้ล่ะ กัปตัน” น้ำเสียงกวนประสาทที่คุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับลูกบาสอีกลูกที่ถูกโยนมากลิ้งหยุดแทบเท้า กวินเงยหน้าขึ้นหวังจะเห็นหน้าคู่ปรับตัวฉกาจ แต่กลับต้องชะงักเมื่อพบว่าเป็นธันวายืนกอดอกพิงเสาไฟอยู่ด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน “มีธุระอะไร ถ้าจะมาหาเรื่องตอนนี้กูไม่มีอารมณ์” กวินเสียงกร้าว ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงปัดฝุ่นตามกางเกง “เปล่า แค่ผ่านมาเห็นหมาตัวนึงมันกำลังจะตายเพราะขาดเจ้าของต่างหาก” ธันวาเดินเข้ามาใกล้ สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อย “รู้ไหมว่ารินรดาไปยื่นเรื่องขอถอนตัวจากการเป็นนักวิเคราะห์สถิติให้ทีมพวกนายกับทางอาจารย์ที่ปรึกษาแล้วนะ” ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางกะโหลก กวินรู้สึกว่าเลือดในกายเย็นเฉียบขึ้นมาทันที ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตกใจ “ว่าไงนะ...” “แปลกใจเหรอ? คิดว่าคนอย่างเธอจะทนความงี่เง่าของนายได้ตลอดไปหรือไง” ธันวาหัวเราะในลำคอ “ยัยนั่นแบกรับความกดดันเรื่องครอบครัวมาเยอะพออยู่แล้ว นายน่าจะรู้ดีที่สุดนี่ว่าทำไมเธอถึงต้องทำทุกอย่างให้มันสมบูรณ์แบบ... แต่พอนายไปเหยียบย่ำความตั้งใจของเธอวันนั้น เธอก็คงคิดได้ว่าการอยู่ข้างๆ นายมันไม่ได้มีค่าอะไรเลยนอกจากความเหนื่อยฟรี” คำพูดของธันวาเหมือนหมัดฮุกตรงเข้าที่ลิ้นปี่จนกวินจุกพูดไม่ออก ภาพวันเก่าๆ ที่รินรดาต้องนั่งอดหลับอดนอนคำนวณกราฟการเคลื่อนไหวของคู่แข่งให้เขาจนขอบตาดำคล้ำ วิ่งวุ่นหาข้อมูลโภชนาการมาบังคับให้เขากินทั้งที่เขาเกลียดมันเข้าไส้ ทุกอย่างย้อนกลับมาฉายชัดในหัวราวกับภาพสโลว์โมชั่น เขาไม่เคยขอบคุณเธอเลยสักครั้ง... มีแต่คำพูดร้ายๆ และท่าทีผลักไส “เธออยู่ที่ไหน” กวินพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อของธันวาด้วยความลืมตัว ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความร้อนรนที่ปิดไม่มิด ธันวาไม่ได้ขัดขืน ปัดมืออีกฝ่ายออกเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบแต่น่าหมั่นไส้ “พรุ่งนี้เช้า เที่ยวบินตีห้า... เธอกำลังจะไปเรียนต่อซัมเมอร์ที่ต่างประเทศเพื่อเคลียร์ปมในใจเรื่องครอบครัว และอาจจะ... ไม่กลับมาทำหน้าที่ตรงนี้อีก” กวินปล่อยมือจากคอเสื้อทันที โลกทั้งใบคล้ายจะหมุนเคว้งคว้าง ความกลัวที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนกัดกินหัวใจจนเจ็บแปลบ เขาไม่เคยคิดเลยว่าโลกที่ไม่มีผู้หญิงคนนี้คอยบ่นคอยเคี่ยวเข็ญ มันจะเงียบเหงาและอ้างว้างได้ถึงเพียงนี้ เสียงลมหายใจของตัวเองดังสะท้อนก้องในความเงียบ ขณะที่กวินยืนนิ่งงันอยู่กลางสนามบาสเกตบอลที่เคยมีความทรงจำนับไม่ถ้วนร่วมกับเธอ เท้าทั้งสองข้างขยับไปเองโดยอัตโนมัติ กวินคว้ากระเป๋าและเสื้อแจ็คเก็ตวิ่งทะยานออกไปจากโรงยิมด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่ชีวิตนี้เคยทำมา ท่ามกลางความมืดมิดของยามวิกาลที่บีบคั้นหัวใจให้เต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก รถสปอร์ตคันหรูพุ่งทะยานออกไปจากมหาวิทยาลัยมุ่งตรงไปยังอพาร์ตเมนต์ของรินรดาด้วยความเร็วเกินกำหนด เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องไปทั่วท้องถนนที่ไร้ผู้คน ความคิดในหัวมีเพียงสิ่งเดียว... เขาต้องไปรั้งเธอไว้ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป ติ๊ด! เสียงรหัสผ่านห้องพักถูกกดผิดพลาดติดต่อกันเป็นครั้งที่สามด้วยมือที่สั่นเทาของกวิน ดวงตาคมกวาดมองไปรอบห้องโถงทางเดินที่เงียบสงบ หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อหน้าจอแสดงผลขึ้นตัวอักษรสีแดงเตือนการล็อกระบบ “โธ่เว้ย! รินรดา เปิดประตูให้ฉันเถอะนะ!” กวินทุบกำปั้นลงกับบานประตูไม้เสียงดังสนั่น ลืมศักดิ์ศรีและความเย่อหยิ่งทุกลมหายใจจนหมดสิ้น ความเงียบงันภายในห้องคือคำตอบที่โหดร้ายที่สุด กวินทรุดตัวลงพิงหลังกับบานประตู ใบหน้าหล่อเหลาซบลงกับฝ่ามือที่สั่นเทา ความรู้สึกผิดและหวาดกลัวถาโถมเข้าใส่จนน้ำชายชาตรีแทบจะร่วงหล่น แกร็ก... เสียงกลอนประตูด้านในถูกบิดหมุนเบาๆ พร้อมกับบานประตูที่เปิดแง้มออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างเพรียวบางในชุดนอนผ้าฝ้ายสีอ่อน ดวงตากลมโตบวมช้ำเล็กน้อยบ่งบอกว่าเธอเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก กำลังยืนมองเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า รินรดากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำพูดบางอย่างออกมา แต่กวินกลับไม่รอให้เธอได้ทันตั้งตัว ร่างสูงโถมเข้าหาร่างบางแล้วดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอดแน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา ลมหายใจอุ่นร้อนซบลงที่ซอกคอระหง พร้อมกับเสียงกระซิบพร่าสั่นที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของกวินอย่างคนหมดฟอร์ม “อย่าไป... รินรดา อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียวในสนามที่ไม่มีเธอนะ...” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่เดินทางร่วมหัวจมท้ายกับกวินและรินรดามาจนถึงวินาทีบีบคั้นนี้นะครับ