คืนแห่งการเปิดตัว

"ระวังตัวหน่อยนะ... ว่าที่แฟนกัปตัน" ประโยคทิ้งท้ายจากบทสนทนาเมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาทของรินรดา ราวกับเสียงกระซิบข้างใบหูในระยะประชิด ทว่าในเวลานี้ เสียงดนตรีเบสหนักหน่วงเคล้ากับเสียงหัวoเราะครึกครื้นภายในผับกึ่งเรสเตอรองต์ชื่อดังย่านมหาวิทยาลัย กลับดึงเธอกลับสู่โลกความเป็นจริง—โลกที่เต็มไปด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนร่วมทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัย ที่กำลังจับจ้องมายังเธอและกวินราวกับพวกเขาสองคนเป็นสัตว์หายากในสวนสัตว์เปิด งานเลี้ยงฉลองชัยชนะนัดกระชับมิตรจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ โต๊ะตัวยาวใจกลางร้านถูกยึดครองโดยเหล่านักกีฬาหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ส่งเสียงแซวกันไม่ขาดระยะ รินรดานั่งอยู่มุมหนึ่งของโซฟาหนังสีเข้ม เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่ายทับด้วยคาร์ดิแกนสีครีม พยายามทำตัวให้กลมกลืนกับบรรยากาศที่สุด แต่ดูเหมือนสถิติความน่าจะเป็นที่เธอคำนวณไว้ในหัวจะใช้ไม่ได้ผลเอาเสียเลย เมื่อ 'กวิน' กัปตันทีมตัวร้ายผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเอาแต่ใจ กลับจงใจทิ้งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแล้วหย่อนตัวลงนั่งเบียดชิดกับเธอชนิดที่ไหล่แทบชนกัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ลอยเข้าจมูก รินรดาขยับตัวออกห่างเล็กน้อยโดยอัตโนมัติ แต่คนข้างกายกลับไวกว่า เขายกแขนขึ้นพาดพิงกับพนักพิงโซฟาด้านหลังเธอ ท่าทางดูเผินๆ เหมือนคนนั่งสบายๆ แต่หากมองให้ลึก จะรู้ว่ามันคือการแสดงความเป็นเจ้าของทางพฤติกรรมที่ชัดเจนเสียจนคนรอบข้างเริ่มสะกิดกันยิกๆ "นั่งชิดขนาดนี้ เกรงใจพื้นที่ส่วนตัวของสถิติศาสตร์เข I บ้างสัปเหร่อกวิน" เสียงกระซิบเชิงหยอกล้อจากรุ่นพี่ในทีมดังขึ้น พร้อมเสียงหัวเราะคิกคัก กวินไม่สะทกสะท้าน มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจตามแบบฉบับ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะกระจกเป็นจังหวะ ก่อนที่เขาจะหันมามองคนข้างตัวที่กำลังก้มหน้าก้มตาจดจ่ออยู่กับการหมุนแก้วน้ำอัดลมในมือ "พื้นที่ส่วนตัวอะไรกันครับ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงเจือความเจ้าเล่ห์ที่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน "เธอยึดพื้นที่ในหัวผมไปหมดทุกลำดับตรรกะแล้วมั้งตอนนี้... ยัยตัวเลข" รินรดาใจกระตุกวูบ เธอหันขวับไปหมายจะต่อปากต่อคำ แต่ปลายจมูกของทั้งคู่กลับเฉียดผ่านกันไปเพียงเสี้ยวเซนติเมตร จนความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาวเนียนอย่างรวดเร็ว กวินชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบสีเข้มคู่นั้นไหววับ ประกายความคลั่งรักที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้มาดแบดบอยหลุดลอดออกมาให้เห็นชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะแกล้งโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิมเพื่อกดดันให้เธอจำนนด้วยสายตา "หน้าแดงอีกแล้วนะริน... คำนวณความดันโลหิตตัวเองตอนนี้ได้กี่มิลลิเมตรปรอทล่ะหึ?" "คุณกวิน..." รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนด้วยความหมั่นไส้ระคนเขินอาย "ถ้ายังไม่เลิกพูดจาประชดประชัน ฉันจะลุกไปนั่งโต๊ะอื่นจริงๆ ด้วย" "ลองดูสิครับ" กวินท้าทายด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่หนักแน่น ดวงตาคู่นั้นไม่ได้ล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย "ถ้าเธอขยับไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว ผมจะอุ้มเธอกลับคอนโดต่อหน้าทุกคนตรงนี้แหละ... อยากลองพิสูจน์ความน่าจะเป็นนั้นไหมล่ะ?" นี่คือความน่ากลัวของกวิน—เขาพูดจริงและทำจริงเสมอ รินรดากัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างจนมุม เธอรู้ดีว่าการต่อปากต่อคำกับผู้ชายคนนี้มีแต่จะทำให้ตัวเองเสียเปรียบทางอารมณ์ ร่างบางจึงเลือกที่จะสงบปากสงบคำแล้วหันไปสนใจบรรยากาศรอบตัวแทน เพื่อหลบสายตาคู่นั้นที่ร้อนแรงเสียจนหลอมละลายสถิติทุกบทเรียนในหัวเธอได้ ทว่า ความวุ่นวายไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น เมื่อจังหวะที่เสียงเพลงซอฟต์ลง ประตูร้านก็ถูกผลักเปิดออกพร้อมกับร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่ทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะเปลี่ยนไปในทันที 'ธันวา' กัปตันทีมคู่ปรับแห่งมหาวิทยาลัยร่วมเมือง ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มพราวเสน่ห์บนใบหน้า ในมือถือแก้วเครื่องดื่ม เดินตรงดิ่งมายังโต๊ะของพวกเขาอย่างไม่มีทีท่าเกรงใจสายตานับสิบที่มองมา "อ้าว... ฉลองชัยชนะกันอยู่เหรอครับเนี่ย? บรรยากาศดูอบอุ่นดีจัง" ธันวาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงกวนประสาท สายตาคมกริบกวาดมองไปที่กวิน ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่รินรดาที่นั่งอยู่ข้างกัน "แล้วนี่... ผู้จัดการทีมคนเก่ง หรือว่า... 'ว่าที่แฟนกัปตัน' อย่างที่เขาลือกันแน่ล่ะเนี่ย?" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศรอบโต๊ะก็ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ทุกสายตาหันขวับกลับมามองคู่รัก (ที่ยังไม่เปิดตัวอย่างเป็นทางการ) สลับกับธันวาด้วยความระทึก กวินที่นั่งนิ่งมาตลอดค่อยๆ ขยับตัวตรงขึ้น รัศมีกดดันแผ่ซ่านออกจากร่างหนาทันที นัยน์ตาสีเข้มฉายแววกรุ่นโกรธอย่างปิดไม่มิด รินรดาสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิความเดือดที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอสูดลมหายใจเข้าลึก แต่ก่อนที่กวินจะทันได้อ้าปากสวนกลับอะไรที่รุนแรง มือเรียวเล็กของรินรดากลับเอื้อมไปคว้าข้อมือหนาของเขาไว้แน่น เป็นการส่งสัญญาณห้ามปรามทางกายที่ทรงพลังยิ่งกว่าคำพูดใดๆ กวินชะงัก ก้มมองมือเล็กที่กุมข้อมือเขาไว้ ก่อนจะหันมาสบตาเธอนิ่ง ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ธันวาก็ก้าวเข้าไปประชิดอีกก้าว พร้อมกับโน้มตัวลงกระซิบเบาๆ ให้อได้ยินกันเพียงสามคนด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน "ระวังตัวไว้ให้ดีนะกวิน... ของเล่นชิ้นโปรดชิ้นนี้ นายอาจจะรักษาไว้ไม่ได้นานอย่างที่คิดหรอก" กวินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ รังสีอำมหิตแผ่กระจายรอบตัวจนน่ากลัว เขากระชากข้อมือตัวเองเบาๆ ก่อนจะดึงเอวบางของรินรดาให้เข้ามาแนบชิดกับตัวเขาอย่างไร้รอยต่อ จนไหล่ของเธอแนบติดกับอกแกร่ง ดวงตาคมกริบจ้องมองธันวากลับราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ของเล่นงั้นเหรอ?" กวินยิ้มเหี้ยม น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยลอดไรฟันทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ "จำใส่สมองนายไว้ให้ดีนะธันวา... ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ของเล่น และต่อให้คนทั้งโลกอยากแย่ง เขาก็เป็นของ 'กวิน' คนนี้แค่คนเดียว... ตั้งแต่แรก และตลอดไป" ความเงียบกริบปกคลุมโต๊ะอาหารทันที ทุกคนต่างกลั้นหายใจกับประกาศกร้าวที่ชัดเจนยิ่งกว่าคำสารภาพรักใดๆ รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้าและลำคอ ทว่าก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากท้วงติงอะไร กวินก็หันกลับมาสบตาเธออย่างรวดเร็ว นัยน์ตาคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความคลั่งรักที่ระอุยิ่งกว่าไฟ พร้อมกับโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกับใบหูของเธอในระยะประชิด ท่ามกลางเสียงโห่แซวและเสียงปรบมือเกรียวกราวจากเพื่อนร่วมทีมที่เริ่มควบคุมไม่อยู่ "เตรียมตัวรับคำอธิบายยาวๆ บนรถผมได้เลยครับ... ยัยตัวเลข" กวินกระซิบเสียงพร่าทิ้งท้าย ก่อนจะผละออกเพียงเล็กน้อยเพื่อมองปฏิกิริยาของเธอด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาคนอ่านอย่างเธอแทบจะละลายคาที่ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความคลั่งรักของกัปตันตัวร้ายคนนี้ด้วยกันนะครับ!