คำขอโทษผ่านลูกบาส

เสียงฝนเม็ดแรกกระทบหลังคารatrium ของโรงยิมดังสนั่น กลบเสียงลมหายใจหอบถี่ของกวินที่ยืนเผชิญหน้ากับธันวา และยิ่งตอกย้ำความเงียบงันระหว่างเขากับรินรดาที่ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงข้าม แต่บุคคลที่สามที่เพิ่งก้าวผ่านประตูกระจกเข้ามาในเสี้ยววินาทีนั้น กลับทำให้บรรยากาศที่คุกรุ่นอยู่แล้วกลายเป็นศูนย์ญากาศในทันที... "ฉันบอกแกแล้วไงไอ้วิน ว่าอย่าทำตัวเป็นภาระของทีม" สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นท่ามกลางเสียงสายฝน 'โค้ชทรงเกียรติ' อดีตนักกีฬาทีมชาติผู้เป็นทั้งพ่อและเงาทับซ้อนในใจกวิน ก้าวเข้ามาพร้อมกับสีหน้าเรียบเฉยเย็นชา สายตาคมกริบกวาดมองสภาพยับเยินของลูกชายสลับกับธันวาที่ยืนจัดปกเสื้อตัวเองอย่างไม่ทุกข์ร้อน รินรดากำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว ปลายเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือจนเจ็บ ตัวเลขสถิติและเปอร์เซ็นต์ความน่าจะเป็นในหัวเธอรวนเรไปหมดเมื่อเผชิญหน้ากับสถานการณ์จริงที่อยู่นอกเหนือสมการ เธอมองกวินที่สันกรามขบเข้าหากันจนนูนเด่น ดวงตาคมที่เคยดื้อรั้นและเต็มไปด้วยพะยศ ตอนนี้กลับฉายแววไหววุ่นอย่างปิดไม่มิด—ไม่ใช่เพราะกลัวพ่อ แต่เพราะกลัวสายตาที่มองมาด้วยความผิดหวังคู่นั้น "ผมไม่ได้เป็นภาระของใคร" กวินเค้นเสียงลอดไรฟัน ตอบกลับผู้เป็นพ่อโดยไม่ยอมก้มหน้าลงแม้แต่น้อย "แล้วนี่ก็ไม่ใช่เวลาซ้อมของทีม ทำไมพ่อถึงมาอยู่ที่นี่" "ถ้าฉันไม่มา ฉันคงไม่ได้เห็นภาพที่กัปตันทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยกำลังทำตัวไร้สติ ต่อยตีกับคนในทีมตัวเองเพื่อผู้หญิงคนเดียว" โค้ชทรงเกียรติปรายตามามองรินรดาแวบหนึ่ง ทำเอาหญิงสาวสะท้อนใจวูบ รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวปัญหา เป็นตัวแปรที่ทำให้สมดุลทุกอย่างพังทลาย ธันวาแอบยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า เขารู้ดีว่าจังหวะนี้ควรวางตัวอย่างไรจึงจะได้เปรียบที่สุด "สวัสดีครับโค้ช พอดีผมแค่เข้ามาเคลียร์ความเข้าใจเรื่องแทกติกกับไอ้วินเฉยๆ ครับ ไม่มีอะไรเกินเลย" "หุบปากไปซะไอ้ธันวา!" กวินตวาดลั่น ดวงตาวาวโรจน์พุ่งเข้าใส่คู่ปรับ แต่ก่อนที่เขาจะทันพุ่งตัวเข้าไปซัดหน้ามันอีกรอบ มือเล็กเรียวที่สั่นเทาเล็กน้อยก็เอื้อมมาจับชายเสื้อแจ็คเก็ตของเขาไว้เสียก่อน กวินชะงัก กลิ่นอายความโกรธเกรี้ยวระเหยหายไปในพริบตาเมื่อหันไปสบตากับรินรดา ดวงตาคู่สวยของเธอไม่ได้มองเขาด้วยความตำหนิ แต่มันเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและร้องขอ... ขอให้หยุด "พอเถอะกวิน..." รินรดากระซิบเสียงเบาหวิว แต่ก้องกังวานในความรู้สึกของเขา "นายพิสูจน์อะไรให้คนอื่นเห็นไม่ได้หรอก ถ้าตัวนายเองยังไม่ยอมฟังเสียงหัวใจตัวเองจริงๆ" พูดจบ รินรดาก็ผถอยหลัง1ก้าว เธอกำลังจะหันหลังเดินหนີออกไปเผชิญกับสายฝนข้างนอกเพื่อตัดปัญหาทั้งหมด แต่กวินจะยอมให้มันเป็นแบบนั้นได้อย่างไร ในเมื่อเขาใช้เวลาตั้งนานในการวิ่งไล่ตามความคิดที่ซับซ้อนของเธอ จนเกือบจะสูญเสียตัวตนไปแล้ว "ริน!" กวินคว้าข้อมือเธอไว้แน่นพอดี แรงดึงนั้นทำให้รินรดาต้องหันกลับมามอง ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างมีความหมาย ท่ามกลางสายตาของพ่อและธันวาที่ยืนมองอยู่ กวินไม่สนสายตาใครอีกต่อไป เขาหันไปหยิบลูกบาสเกตบอลWilson สีส้มคุ้นมือที่กลิ้งอยู่ข้างเสาขึ้นมา หมุนมันสองรอบด้วยฝ่ามือใหญ่ก่อนจะยัดเยื้อนมันใส่มือของรินรดาแทน รินรดากะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง "นาย... เอาลูกบาสมาให้ฉันทำไม ฉันเล่นไม่เป็น นายก็รู้" "ฉันไม่ได้ให้นายเอาไปเดาะหรือชู้ตลงห่วง" กวินก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับเธอ เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจังที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยินมา "นายชอบใช้สถิติคำนวณทุกอย่างในชีวิตใช่ไหมริน? นายชอบบอกว่าความรู้สึกของฉันมันคาดเดาไม่ได้และไม่มีเหตุผล..." รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดรดอยู่ข้างแก้ม ใจเธอดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล "งั้นลองคำนวณสิ่งนี้ดูสิ..." กวินประคองมือเรียวที่ถือลูกบาสไว้อย่างทะนุถนอม บังคับให้ปลายนิ้วของเธอสัมผัสลงบนรอยตะเข็บสีดำของลูกบาส "อัตราการเต้นของหัวใจฉันตอนนี้มันทะยานเกิน 140 ครั้งต่อนาทีตั้งแต่นายวิ่งเข้ามาในโรงยิม... เปอร์เซ็นต์ที่ฉันจะหันไปสนใจคนอื่นนอกจากนาย มีค่าเท่ากับศูนย์... และสมการสุดท้าย..." กวินเว้นจังหวะ ดวงตาคมกริบมองลึกลงไปในนัยน์ตาคู่สวยที่สั่นระริก "...คือความจริงที่ว่า กวินคนนี้รักรินรดาคนเดียว ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง" เพล้ง! เหมือนมีเสียงกระจกแตกกระจายในอกของรินรดา เลือดในกายสูบฉีดจนใบหน้าร้อนผ่าว ลืมสิ้นทั้งสายตาของพ่อเขาและท่าทางฮึดฮัดของธันวา สมองส่วนเหตุผลที่เคยแม่นยำดั่งคอมพิวเตอร์พังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงหัวใจที่กำลังประท้วงเสียงดังว่าเينพ่ายแพ้ให้กับผู้ชายคนนี้ราบคาบแล้ว โค้ชทรงเกียรติขมวดคิ้วมุ่นกับพฤติกรรมของลูกชาย กำ 
หมัดแน่นแต่ไม่ได้เอ่ยขัดจังหวะอะไรออกมา ขณะที่ธันวากัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ กวินยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนเคย แต่เป็นรอยยิ้มของเสือร้ายที่ยอมจำนนต่อเหยื่อตัวเล็กๆ อย่างเต็มใจ เขาใช้นิ้วเกลี่ยปอยผมที่เปียกชื้นของรินรดาอย่างเบามือที่สุด "นี่คือวิธีง้อของนักกีฬาบาสเกตบอลไร้มารยาทคนนี้แหละ... นายจะให้ใบแดงฉัน หรือจะยอมรับคำขอโทษ แล้วเป็นแฟนกับฉันซะดีๆ หึ?" รินรดายังไม่ทันได้อ้าปากตอบคำถามที่ทำเอาเขินจนแทบแทรกแผ่นดินหนี จู่ๆ ไฟฟ้าในโรงยิมก็เกิดกระพริบวูบวาบเสียงดังเปรี๊ยะ ก่อนที่แสงไฟทั้งหมดจะดับสนิทลง เหลือเพียงความมืดมิดที่ถูกกลืนกินด้วยเสียงฝนกระหน่ำ และในเสี้ยววินาทีที่ความมืดเข้าปกคลุมนั่นเอง... มือปริศนาก็เอื้อมมาคว้าข้อมือของรินรดาจากด้านหลังอย่างแรง พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบที่ทำให้เลือดในกายของกวินเย็นเฉียบลงทันที "ระวังตัวหน่อยนะ... ว่าที่แฟนกัปตัน" สแลมดังก์สื่อรัก ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและอินไปกับความคลั่งรักของน้องวินในตอนนี้นะครับ