สถิติพังพินาศ

เสียงปลายปากกาหมึกซึมของอาจารย์ฝ่ายปกครองที่กระทบลงบนกระดาษรายงานความประพฤติ ดังบาดแก้วหูจนกวินอยากจะคว้าลูกบาสเกตบอลมาอัดใส่หน้ากระจกห้องให้แตกเป็นเสี่ยงๆ บรรยากาศในห้องปกครองเวลานี้ไม่ได้อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความรักสีชมพูที่เขาเพิ่งสร้างขึ้นเมื่อไม่กี่นาาทีก่อนเลยแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความอึดอัด กลิ่นน้ำยาถูพื้นฉุนๆ และสายตาคมกริบของธันวาที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตู ส่งยิ้มมุมปากเย้ยหยันมาให้ราวกับผู้ชนะในสนามรบ "พวกเธอสองคนคิดว่าสนามบาสเกตบอลใต้ถุนตึกคณะบริหารเป็นสถานที่จัดกิจกรรมส่วนตัวหรือยังไง?" อาจารย์ฝ่ายปกครองเงยหน้าขึ้นจากสมุดปกแข็ง สายตาดุดันกวาดมองระหว่างกวินที่ยืนหน้าบึ้งตึงกับรินรดาที่กำลังนั่งก้มหน้าเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด "มันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรขนาดนั้นนะครับอาจารย์" กวินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงห้วนจัดจนรินรดาต้องเอื้อมมือไปดึงชายเสื้อยืดของเขาไว้เบาๆ เป็นเชิงปราม แต่กวินกลับสะบัดไหล่หนีด้วยความหงุดหงิดที่สุมอก "ไม่ใช่เรื่องใหญ่เหรอคุณกวิน? คลิปที่คุณกับแฟน... อะแฮ่ม... นักศึกษาสถิติคนนี้ยืนกอดกันกลมอยู่ข้างแป้นบาส มันถูกส่งต่อไปครึ่งมหาวิทยาลัยแล้ว!" อาจารย์ตบโต๊ะเบาๆ "แล้วไหนจะเรื่องที่คุณธันวาเขาร้องเรียนเรื่องการใช้พื้นที่สนามซ้อมนอกเวลาอย่างไร้ระเบียบอีก หักคะแนนความประพฤติคนละสิบคะแนน!" ปัง! เสียงประตูปิดลงพร้อมกับร่างของทั้งคู่ที่เดินออกมาสู่ระเบียงทางเดินด้านนอก ความเงียบเข้าปกคลุมทันที มีเพียงเสียงฝีเท้าและเสียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความกรุ่นโกรธ "เธอโง่หรือเปล่ารินรดา?" กวินหันขวบไปมองหน้าหญิงสาวทันทีที่พ้นรัศมีสายตาของอาจารย์ คำพูดที่พ่นออกมาเต็มไปด้วยอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้ "บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเพิ่งเดินมาหาที่สนาม ทำไมต้องทำตัวเป็นภาระให้ฉันต้องคอยระแวงอยู่เรื่อย!" รินรดาชะงักกึก ดวงตากลมโตที่ปกติมักจะฉายแววเฉลียวฉลาดและเต็มไปด้วยตัวเลขคำนวณ บัดนี้กลับไหวระริก รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากของเธออย่างน่าใจหาย "ภาระเหรอคะ?" เธอทวนคำ เสียงสั่นพร่าแต่แฝงด้วยความเจ็บปวด "ที่ฉันเดินไปวันนั้นเพราะฉันเป็นห่วงคุณ กลัวว่าอาการบาดเจ็บที่หัวเข่าของคุณจะกำเริบจากการซ้อมหนักเกินไป... แต่สิ่งที่ฉันได้กลับมาคือคำดูถูกเนี่ยนะกวิน?" "ความเป็นห่วงของเธอรั้งแต่จะทำให้ฉันพัง!" กวินตวาดกลับอย่างลืมตัว ความกดดันจากเรื่องพ่อ เรื่องทีมชาติ และสายตารอบข้างหลอมรวมระเบิดออกมาที่เธอ "สถิติ บัญญัติ ไตรยางค์ ความน่าจะเป็นบ้าบออะไรนั่น มันช่วยให้ฉันชู้ตลงห่วงไหมริน! เธอไม่เคยเข้าใจอะไรเลยสักอย่าง!" "ใช่! ฉันมันแค่คนน่าเบื่อที่เอาแต่คิดเรื่องตัวเลข ไม่ได้เท่ ไม่ได้เป็นฮีโร่สนามบาสแบบที่คุณเป็นหรอก!" รินรดาแค่นหัวเราะ น้ำตาคลอเบ้าแต่เธอพยายามกลั้นมันไว้สุดชีวิต "ในเมื่อสถิติของฉันมันไร้ค่าในสายตาคุณนัก งั้นก็เลิกยุ่งกันสักทีเถอะค่ะ!" เธอหันหลังกลับและก้าวเดินฉับๆ ออกไปทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้กวินได้พูดอะไรต่อ ร่างสูงยืนนิ่งค้างกลางทางเดิน หมัดทั้งสองข้างกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความรู้สึกวูบโหวงในอกตีรวนขึ้นมาอย่างรุนแรง แต่ความทิฐิและอีโก้ที่สูงลิ่วทำให้เขาทำได้เพียงยืนมองแผ่นหลังบางนั้นเดินลับหายไป สนามซ้อมบาสเกตบอลในช่วงบ่ายวันต่อมากลายเป็นนรกบนดินสำหรับสมาชิกในทีม กวินหงุดหงิดจนแทบคลั่ง ลูกบาสเกตบอลในมือถูกส่งออกไปอย่างไร้ทิศทาง การจ่ายบอลที่เคยเฉียบคมและแม่นยำราวจับวาง บัดนี้กลับผิดพลาดติดต่อกันเป็นครั้งที่สี่ บอลกระดอนชนขอบห่วงกระเด็นออกนอกสนาม ท่ามกลางความตกตะลึงของเพื่อนร่วมทีมที่ยืนมองหน้ากันเลิกลั่ก "กวิน นายเป็นบ้าอะไรวะ?" รองกัปตันทีมวิ่งเข้ามาเก็บลูกบอลแล้วโยนคืนให้ "จ่ายบอลแบบนี้สามรอบติดแล้วนะเว้ย คู่แข่งอย่างธันวามันนั่งยิ้มแป้นอยู่ข้างสนามแล้วนั่นเห็นไหม!" กวินไม่ตอบ เขาหันไปมองทางอัฒจันทร์ฝั่งตรงข้าม ธันวากำลังยืนกอดอกพิงเสา ส่งสายตาท้าทายมาให้อย่างเปิดเผย รอยยิ้มเยาะนั้นยิ่งราดน้ำมันลงบนกองไฟในใจกวิน "หยุดพักก่อนไหมกัปตัน สภาพนายตอนนี้เหมือนคนอดนอนมาสามวัน" เพื่อนร่วมทีมเตือนด้วยความหวังดี "ไม่ต้อง! เล่นต่อ!" กวินคำรามในลำคอ ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยความโมโห เขาคว้าลูกบาสแล้วเลี้ยงฝ่าวงล้อมเพื่อนร่วมทีมเข้าไปอย่างรวดเร็ว ความเร็วของเขายังคงน่ากลัว แต่ขาดซึ่งความไหลลื่นและสติสัมปชัญญะ ที่มุมหนึ่งของอัฒจันทร์ รินรดากำลังนั่งก้มหน้าอยู่หลังแถวที่นั่งตัวอื่น เธอวางสมุดโน้ตสถิติเล่มหนาไว้บนตัก ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาขณะมองลงไปยังสนาม สายตานักวิเคราะห์ของเธอไม่ได้มองแค่เกมบาส แต่มันกำลังคำนวณความผิดพลาดที่เกิดขึ้นอย่างแม่นยำเกินไป *อัตราการจ่ายบอลพลาดสูงถึง 40%... เปอร์เซ็นต์การชู้ตลงห่วงลดลงจากเดิมครึ่งต่อครึ่ง... กวินกำลังเล่นด้วยอารมณ์ ไม่ใช่สมอง* ใจหนึ่งเธออยากจะลุกขึ้นเดินหนีไปให้พ้นจากตรงนี้ ไม่อยากสนใจผู้ชายปากร้ายเอาแต่ใจคนนั้นอีกแล้ว แต่อีกใจหนึ่ง—ใจที่ยังคงซื่อตรงกับความรู้สึกข้างใน—กลับเจ็บแปลบทุกครั้งที่เห็นเขาล้มลงกระแทกพื้นแล้วไม่มีใครประคอง สนามบาสที่เคยเป็นพื้นที่แห่งชัยชนะและความผูกพัน บัดนี้กลับกลายเป็นลานประลองความพินาศที่เกิดจากความดื้อรั้นของคนสองคน เมื่อเกมซ้อมทีมย่อยดำเนินมาถึงช่วงท้าย กวินเลี้ยงลูกหลบตัวประกบด้วยความเร็วก่อนจะกระโดดขึ้นชู้ตทำแต้มปิดเกม แต่จังหวะนั้นเอง ธันวาที่ยืนดูอยู่ข้างสนามก็ตะโกนแทรกขึ้นมาเสียงดังลั่น เพื่อทำลายสมาธิ "ระวังตัวหน่อยเถอะกวิน! เล่นห่วยแตกแบบนี้ เตรียมตัวสละตำแหน่งตัวจริงให้ฉันได้เลย!" คำพูดนั้นทำให้กวินชะงักกลางอากาศ สมาธิที่กระเจิงอยู่แล้วขาดผึ่งทันที ร่างสูงlandingลงพื้นด้วยท่าทางที่ผิดองศา เสียงข้อเท้าพลิกดังกร๊อบเบาๆ พร้อมกับร่างของกวินที่ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นสนาม ท่ามกลางเสียงอุทานด้วยความตกใจของทุกคนในทีม "กวิน!" รินรดาลุกพรวดขึ้นจากอัฒจันทร์โดยไม่ทันได้คิด สัญชาตญาณทั้งหมดสั่งให้เธอวิ่งลงไปหาเขา ทว่าก่อนที่เธอจะไปถึงตัวกวิน ธันวาก็เดินเข้ามาถึงตัวเขาก่อน พร้อมกับเอื้อมมือจะเข้าไปประคองด้วยรอยยิ้มเยาะ แต่กวินกลับปัดมือของธันวาออกอย่างแรง ดวงตาคมดึงดันเงยขึ้นมอง และในวินาทีที่สายตาของกวินปะทะเข้ากับร่างของรินรดาที่ยืนหอบหายใจอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ท้องฟ้าเหนือสนามกลางแจ้งก็พลันมืดครึ้มลงพร้อมกับเสียงฟ้าคำรามลั่น... และก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว ประตูทางเข้าโรงยิมก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ในเวลานี้มากที่สุด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความเจ็บปวดและเคมีเดือดๆ ในตอนนี้ด้วยกันนะครับ