เสียงนกหวีดแรก

เสียงส้นรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นสนามยางสังเคราะห์ดังปึ้งปั๊ง สะท้อนก้องไปทั่วโรงยิมอเนกประสงค์ของมหาวิทยาลัย กลิ่นอายของยางใหม่ คราบเหงื่อไคล และสนิมเหล็กจากแป้นบาสเกตบอลลอยอบอวลในอากาศ บรรยากาศรอบด้านตึงเครียดเสียจนแทบจะใช้มีดกรีดให้ขาดได้ นี่ไม่ใช่แค่การซ้อมธรรมดา แต่มันคือสนามประลองเลือดที่จะคัดเลือกตัวจริงชุดสู้ศึกมหาวิทยาลัย ประเดิมด้วย "เสียงนกหวีดแรก" ที่กำลังจะดังขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า "ถ้าคิดจะวิ่งนำหน้าฉันด้วยความเร็วแค่ห้าเมตรนั่น นายคงต้องไปฝึกปอดมาใหม่นะกวิน" เสียงหวานเยือกเย็นที่คุ้นเคยดังขึ้นจากริมสนาม รินรดายืนกอดอกอยู่หลังเส้นทุ่มบอล สวมเสื้อกั๊กสะท้อนแสงสีส้มทับเสื้อยืดสีขาว แว่นทรงเหลี่ยมกรอบบางสะท้อนแสงไฟนีออนในยิมจนมองไม่เห็นแววตา แต่มือข้างหนึ่งของเธอกลับถือแท็บเล็ตหน้าจอเปิดกราฟิกสถิติความฟิตของนักกีฬาไว้ครบถ้วน เธอยังคงเป็นยัยสถิติศาสตร์จอมเนี้ยบคนเดิม เพิ่มเติมคือสายตาที่มองตรงมายังกวินราวกับกำลังผ่าตัดสมองเขาออกเป็นส่วนๆ เพื่อประเมินประสิทธิภาพการทำงาน กวินที่กำลังสะพายกระเป๋าเป้และถือลูกบาสฯ ไว้ในมือชะงักฝีเท้า เขาปรายตาคมกริบมองหญิงสาวด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความเย่อหยิ่งตามเคย "ห่วงสถิติของตัวเองให้รอดก่อนเถอะ รินรดา ข้อมูลตัวเลขโง่ๆ บนจอของเธอน่ะ มันช่วยฉันบล็อกลูกยิงของไอ้ธันวาไม่ได้หรอกนะ" กวินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือความกวนประสาทที่จงใจสะกิดต่อมโมโหของเธอโดยเฉพาะ "ตัวเลขไม่เคยโกหกใคร กวิน... ต่างจากปากของนายที่ชอบพูดจาอวดดีไปวันๆ" รินรดาก้าวเข้ามาใกล้สนามอีกนิด ปลายนิ้วเรียวเคาะหน้าจอแท็บเล็ตเบาๆ "อัตราการจ่ายบอลของนายในควอเตอร์สุดท้ายนัดที่แล้วดรอปลงร้อยละสิบสองเพราะความหัวร้อน และถ้าวันนี้ นายยังเล่นตามอารมณ์แบบนั้น ฉันจะแนะนำให้โค้ชถอดปลอกแขนกัปตันทีมของนายออกซะ" คำพูดนั้นคมกริบราวกับใบมีดโกน กวินหยุดเดิน เขาสืบเท้าเข้าไปประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ เจือจางกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ของความตื่นเต้นลอยเข้าจมูก กวินโน้มใบหน้าลงไปหาคนที่เตี้ยกว่าเล็กน้อย ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในกรอบแว่นนั้นจนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจ "กล้าดีนี่... อยากลองเดิมพันดูไหมล่ะ ถ้าวันนี้ฉันพา [...] ทีมชนะขาดลอยตามเกมเพลย์ที่เธอเกลียดนักเกลียดหนา เธอต้องเลี้ยงข้าวฉันหนึ่งสัปดาห์ แต่ถ้าฉันพลาด..." กวินเว้นจังหวะ ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มขณะที่มุมปากกระตุกยิ้มพราวเสน่ห์ "เธออยากให้ฉันทำอะไร เพื่อแลกกับการตักเตือนของเธอล่ะ" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นร้อนที่แผ่มาจากตัวเขา และแววตาคู่นั้นที่จ้องมองมาเหมือนเสือตะครุบเหยื่อ เธอยกแท็บเล็ตขึ้นกั้นกลางระหว่างอกของเขากับตัวเธอเพื่อรักษาระยะห่าง "ถ้านายแพ้ นายต้องก้มหัวแล้วทำตามข้อมูลสถิติทุกบรรทัดที่ฉันเขียนโดยไม่มีข้อแม้... ตกลงไหมล่ะ กัปตันจอมดื้อ" ก่อนที่กวินจะได้ตอบโต้อะไร เสียงทุ้มทรงอำนาจของโค้ชสุชาติก็คำรามก้องผ่านไมโครโฟนสนาม "เอาล่ะทุกคน! รวมแถว! การคัดตัวตัวจริงเริ่มต้น ณ บัดนี้!" เสียงนกหวีดแรกกรีดแหลมบาดแก้วหู ดังขึ้นพร้อมกับแรงสั่นสะเทือนของหัวใจนับสิบคู่ในยิม บรรยากาศผ่อนคลายเมื่อครู่ถูกปัดกวาดหายไปในพริบตา กวินละสายตาจากรินรดาอย่างไม่เต็มใจนัก เขาสลัดความลังเลทิ้งไป สัญชาตญาณดิบของพอยต์การ์ดมือหนึ่งตื่นเต็มตา ร่างสูงโปร่งก้าวเข้าสู่สนามด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ความดุดัน ทรงพลัง และเย่อหยิ่ง ฝั่งตรงข้ามของสนาม ธันวา กัปตันทีมคู่ปรับตัวฉกาจยืนรออยู่ก่อนแล้ว ดวงตาคมปลาบของธันวาจ้องมองมาที่กวินด้วยรังสีอำมหิตที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มสุภาพบุรุษจอมปลอม ทั้งสองสบตากันเพียงเสี้ยววินาที แต่ประกายไฟฟาดฟันก็แลบแปลบออกมาจนคนดูรอบสนามสัมผัสได้ "ระวังตัวไว้ให้ดีนะกวิน ตำแหน่งตัวจริงในทีมชาติปีนี้... ฉันไม่ได้มาเพื่อสำรองนาย" ธันวาเอ่ยเสียงลอดไรฟันขณะเดินสวนสนามเพื่อเข้าประจำตำแหน่ง "ถ้ามีความสามารถพอก็แย่งไปสิ อย่าดีแต่เห่าสนามซ้อมเลยไอ้คุณธันวา" กวินย้อนกลับเสียงเรียบแต่เฉียบขาด เกมเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ! เสียงรองเท้าเอี๊ยดอาดดังระรัว ลูกบาสเกตบอลสีส้มถูกโยนขึ้นกลางอากาศในจังหวะ 'จัมพ์บอล' ร่างของเซนเตอร์ทั้งสองทีมกระโดดขึ้นแย่งกันอย่างดุเดือด และเป็นฝ่ายของกวินที่ปัดบอลมาเข้าทางเพื่อนร่วมทีมได้อย่างแม่นยำ "ส่งมาทางนี้!" กวินตะโกนลั่นสนาม พอยต์การ์ดตัวร้ายรับบอลไว้ด้วยมือเดียว ก่อนจะเลี้ยงหลบผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามด้วยสเต็ปครอสส์โอเวอร์ที่รวดเร็วจนแทบมองไม่เห็น ร่างสูงเลื้อยผ่านแนวรับของธันวาไปได้อย่างงดงาม เสียงเชียร์จากข้างสนามเริ่มดังกระหึ่มขึ้นเรื่อยๆ รินรดายืนกอดอกมองหน้าจอแท็บเล็ตในมือ ตัวเลขการเคลื่อนที่และความเร็วของกวินวิ่งพล่านขึ้นลงอย่างรวดเร็วบนหน้าจอ แต่สายตาของเธอกลับไม่ได้ละไปจากแผ่นหลังกว้างที่กำลังพุ่งทะยานไปข้างนั้นเลยแม้แต่วินาทีเดียว กวินกระชากบอลเข้าสู่เขตโทษ ธันวากวดตามมาติดๆ หมายจะบล็อกลูกยิงนี้ให้จมดิน กวินย่อเข่าลงเตรียมจะกระโดดชู้ตตามสัญชาตญาณ แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ภาพกราฟิกตัวเลขสถิติความเหนื่อยล้าของเพื่อนร่วมทีมที่รินรดาเคยเตือนไว้ผุดขึ้นมาในหัว สมองเขาสั่งการเร็วกว่าแสง กวินเปลี่ยนใจจากการชู้ตด้วยตัวเอง เป็นการส่งบอลลอดช่องแคบๆ ด้านหลังไปให้ฟอร์เวิร์ดที่ยืนโล่งอยู่ใต้แป้นแทน! *ปั้ง!* เสียงลูกบาสฯ ลอยอัดห่วงดังสนั่น คะแนนแรกของทีมถูกประเดิมอย่างสวยงาม! เสียงเฮลั่นยิมดังสนั่นหวั่นไหว เพื่อนร่วมทีมวิ่งเข้ามารุมล้อมตบไหล่กวินเป็นการใหญ่ แต่เจ้าตัวกลับไม่ได้ยิ้มระรื่น เขากลับหันขวับไปมองหญิงสาวข้างสนาม รินรดายืนนิ่งอยู่กับที่ เธอไม่ได้ส่งเสียงเชียร์ แต่ริมฝีปากบางเฉียบนั้นกำลังยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ยอมรับในตัวเขาโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดใดๆ ออกมา เคมีที่คุกรุ่นระหว่างทั้งสองคนกำลังระอุขึ้นท่ามกลางกลิ่นอายเหงื่อและการแข่งขันที่เดือดพล่าน แต่ทว่า... ท่ามกลางเสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องแสดงความยินดี จู่ๆ ประตูทางเข้าโรงยิมด้านทิศตะวันออกก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้เสียงมารยาท ร่างสูงโปรغاتของชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลเนี๊ยบกริบ เส้นผมสีดอกเลาที่ถูกหวีเสยไว้อย่างเป็นระเบียบ และใบหน้าดุดันที่ถอดแบบมาจากกวินราวกับพิมพ์เดียวกันก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างสนาม ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วสนามก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ตัวบุตรชาย "เล่นอะไรกันอยู่... ไร้สาระสิ้นดี" เสียงทุ้มทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียว แต่กลับทำให้เสียงเชียร์ทั้งหมดในโรงยิมเงียบกริบลงราวกับมีคนกดปุ่มปิดเสียง กวินชะงักกึก รอยยิ้มแห่งชัยชนะบนใบหน้าสลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงแววตาสั่นไหวที่ฉายความดื้อรั้นและรอยร้าวลึกในใจที่ถูกสะกิดขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโลดแล่นและลุ้นระทึกไปกับสนามความรักและสนามบาสเดือดๆ ในตอนนี้นะครับ