คมกระบี่โลหิตหลั่ง

กลิ่นอายคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับไอหมอกยามราตรี ณ หุบเขาไร้เงา เม็ดฝนสีชาดที่โปรยปรายลงมาจากนภามืดมิดหาใช่หยาดน้ำฟ้าไม่ หากแต่เป็นหยดโลหิตจากเหล่าศิษย์สำนักกระบี่เมฆาที่ถูกสังหารอย่างไร้ความปรานี ท่ามกลางซากศพเกลื่อนกลาดนั้น เงาร่างสองร่างยืนเผชิญหน้ากันราวกับเวลาหยุดหมุน "เจ้าสำนักทรยศ... วิถีกระบี่ที่ท่านร่ำเรียนมาตลอดชีวิต เพื่อแลกกับการเป็นสุนัขรับใช้ให้พญามารโลหิตเช่นนั้นหรือ?" น้ำเสียงของมู่อี้หลานราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น แม้ว่าทั่วร่างของเขาจะอาบไปด้วยคราบเลือดและพิษร้ายที่แผ่ซ่าน ชายหนุ่มยืนหยัดด้วยความทะนงตนในวิถีกระบี่ แววตาคมกริบดั่งพญาอินทรีจ้องมอง "เฟิงเทียน" ศิษย์พี่ผู้พี่ใหญ่แห่งสำนัก ผู้ซึ่งบัดนี้ดวงตาทั้งสองข้างกลายเป็นสีแดงฉานย้อมด้วยลมปราณมาร เฟิงเทียนหัวร่อออกมาเสียงดังลั่น ยามนี้พลังปราณรอบกายของมันแปรเปลี่ยนเป็นอสูรโลหิตคำรามก้องฟ้า "ฮ่าๆๆ... มู่อี้หลาน เจ้าเด็กอวดดี! บนเส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียร ผู้ใดเล่าไม่ต้องการก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์? คุณธรรม ความกตัญญู หรือสัจธรรมที่อาจารย์พร่ำสอน ล้วนเป็นเพียงโซ่ตรวนรั้งวิญญาณ! วันนี้ ข้าจะใช้กระบี่โลหิตกลืนกินวิญญาณของเจ้า เพื่อปูทางไปสู่ขอบเขตเซียนที่แท้จริง!" สิ้นเสียงคำราม ร่างของเฟิงเทียนก็พุ่งทะยานเข้ามาดุจสายฟ้าสีเลือด คมกระบี่ในมือแผดเสียงหวีดหวิวบาดแก้วหู มันคือ "กระบวนท่าหัตถ์โลหิตสลายวิญญาณ" วิชาต้องห้ามที่ใช้ชีวิตของมนุษย์นับร้อยหล่อหลอมเป็นอานุภาพทำลายล้าง ทว่า มู่อี้หลานหาได้ขยับเขยื้อนถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น แววตาของไป๋หลิงเซียนที่ยืนอยู่เบื้องหลังพลันไหววูบ นางเซียนผู้เย็นชาดั่งน้ำแข็ง นางผู้ไม่เคยหวั่นไหวต่อสิ่งใดในใต้หล้า บัดนี้กลับรู้สึกราวกับหัวใจหยุดเต้น กระบี่น้ำค้างสวรรค์ในมือของนางสั่นสะท้อน ร่างระหงเตรียมพุ่งเข้าไปช่วยรับกระบวนท่าอันน่ากลัวนั้นแทนเขา "อี้หลาน... ระวัง!" น้ำเสียงที่มักจะเยือกเย็นและห่างเหิน บัดนี้กลับเจือด้วยความร้อนรนและห่วงหาอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน แต่มู่อี้หลานกลับชำเลืองสายตากลับมามองนางเพียงชั่วพริบตา พร้อมกับมุมปากที่ยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์และมั่นใจ สายตานั้นสื่อความหมายชัดเจน—*เชื่อใจข้า* ฉับพลัน! มู่อี้หลานสะบัดข้อมืออย่างรวดเร็วดั่งอสนีบาตฟาดฟัน กระบี่นิลกาฬในฝักถูกชักออกมาครึ่งหนึ่ง ประกายแสงสีม่วงอมดำระเบิดออกแผ่รัศมีกดดันฟ้าดินจนสรรพสิ่งต้องสยบ นั่นคือวิชากระบี่ลับที่ผสานเข้ากับพิษสลายวิญญาณอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว "เพลิงกระบี่โลหิต... กลืนฟ้าดิน!" เปรี้ยง! เสียงระเบิดดังกึกก้องสะท้านเลื่อนลั่น แรงปะทะของลมปราณทั้งสองสายแผ่ขยายเป็นวงกว้างจนพื้นดินรอบกายแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ร่างของเฟิงเทียนที่พุ่งเข้ามาด้วยความมั่นใจ พลันชะงักงัน ดวงเบิกโพรงด้วยความตื่นตระหนกเมื่อพบว่าพิษร้ายของมู่อี้หลานกำลังกัดกินกระดูกและลมปราณมารของมันจากภายใน เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกจากปากของเฟิงเทียน มันทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นดิน ด้ามกระบี่หลุดจากมือ ร่างกายสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดทรมานเกินกว่าจะทานทน มู่อี้หลานยืนหอบหายใจเล็กน้อย เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมคาย ทว่าเขากลับยืนหยัดอย่างสง่างาม คมกระบี่จดจ่ออยู่ที่ลำคอของศิษย์พี่ทรยศ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงในพริบตา เหลือเพียงเสียงสายฝนที่ยังคงโปรยปราย ไป๋หลิงเซียนก้าวเข้ามาใกล้ แววตาคู่สวยที่เคยว่างเปล่าบัดนี้สะท้อนภาพของชายหนุ่มผู้ยืนอยู่เบื้องหน้าอย่างเด่นชัด นางเอื้อมมือเรียวดุจหยกขาวมาสัมผัสรอยแผลที่หัวไหล่ของเขาเบาๆ ความอบอุ่นจากปลายนิ้วของนางส่งผ่านเข้ามาบรรเทาความเหนื่อยล้า ทว่ายังไม่ทันที่ใครจะได้กล่าววาจาใด... บรรยากาศโดยรอบก็เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบราวกับถูกแช่แข็งในมหาสมุทรน้ำแข็ง ท้องนภาที่เคยมีฝนโปรยปรายกลับถูกย้อมด้วยความมืดมิดสนิท เงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทปรากฏขึ้นบนยอดไม้สูงตระหง่าน ไอสังหารอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านกดทับจนลมหายใจติดขัด เสียงหัวเราะแหบพร่าและเย็นเยียบดังลอยมาตามสายลม "นึกไม่ถึงว่า... ศิษย์สำนักกระบี่เมฆาจะไร้ความสามารถถึงเพียงนี้..." ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งจ้องมองลงมาจากความมืด พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้หัวใจของมู่อี้หลานและไป๋หลิงเซียนต้องกระตุกวูบ "พญามารโลหิต... มาเยือนด้วยตนเองแล้วกระนั้นหรือ?" ขอขอบคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคมกระบี่และหยาดโลหิตนี้ไปด้วยกันนะครับ