พิษที่ไร้กลิ่น

"พระราชโองการด่วนในยามวิกาลเช่นนี้ เกรงว่าฮ่องเต้คงมิได้ประสงค์จะให้เราไปร่วมงานเลี้ยงน้ำชาเป็นแน่" ซุ่มเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงหินกระทบหยกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงอักษร หลี่เฟยประทับนั่งอยู่เบื้องหลังโต๊ะไม้จันทน์แดง ลายมือพู่กันที่เพิ่งจรดลงบนฎีกาหยุดชะงักลงเพียงนิด ก่อนที่ปลายนิ้วแกร่งจะเคาะลงบนพนักเก้าอี้เป็นจังหวะเชื่องช้า ทว่าทรงพลัง ถังจิ่นเซ่อยืนสงบนิ่งอยู่ในชุดคลุมผ้าไหมปักดิ้นเงินลายเมฆมงคล อาภรณ์ที่ตัดเย็บอย่างประณีตนี้มิได้ช่วยขับเน้นความอ่อนหวานของสตรี หากแต่ส่งเสริมให้ร่างเพรียวบางดูเยือกเย็นและลึกลับดั่งเงาพ면จันทร์ในคืนไร้ดาว ภายใต้แขนเสื้อกว้าง ซ่อนเข็มเงินอาบยาพิษเจ็ดเล่มที่ถูกเตรียมไว้สำหรับภารกิจที่นางคาดคิดว่าจะต้องจบลงในคืนนี้—หากแต่มันกลับตาลปัตรด้วยพระราชโองการฉบับนั้น "หม่อมฉันมิบังaniอาจคาดเดาพระราชประสงค์ของโอรสสวรรค์เพค่ะ" นางเอ่ยตอบ น้ำเสียงเรียบสนิทไร้ระลอกคลื่น ทว่าสายตาคู่คมกลับกวาดมองคราบหมึกบนโต๊ะและถ้วยชาที่ยังคงมีไอควันลอยกรุ่น เพื่อประเมินสถานการณ์รอบตัวอย่างรวดเร็ว หลี่เฟยเงยพระพักตร์ขึ้น ชายหนุ่มผู้กุมอำนาจครึ่งหนึ่งของราชสำนักแย้มสรุปจางๆ ที่มุมพระโอษฐ์ รอยยิ้มนั้นงดงามจนบาดตา ทว่าแฝงไว้ด้วยคมมีดที่พร้อมเชือดเฉือนผู้คนได้ทุกเมื่อ "เจ้าเก่งกาจเรื่องการซ่อนความรู้สึกเสมอ จิ่นเซ่อ... แต่แววตาของนักล่าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบนั้น มันชัดเจนเสียจนเปรียบเสมือนแสงไฟในความมืดสำหรับเรา" หัวใจของถังจิ่นเซ่อกระตุกวูบไปชั่วขณะ นางกระชับนิ้วมือเข้าหากันแน่นในความมืดของแขนเสื้อ *เขารู้*—เขารู้ตั้งแต่แรกว่านางเข้ามาใกล้เขาด้วยจุดประสงค์ใด และการที่เขาปล่อยให้นางเดินทางมาจนถึงจุดนี้ ก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งในหมากกระดานที่เขากำลังควบคุมอยู่เท่านั้น ม่านผ้าแพรโปร่งสีนวลสะบัดไหวตามสายลมยามดึกที่พัดผ่านช่องหน้าต่าง กลิ่นอายความหนาวเหน็บของฤดูเหมันต์โชยเข้ามาปะทะผิวกาย ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับระอุด้วยแรงกดดันที่แทบจะทำให้หายใจไม่ออก รถพระที่นั่งของฉินอ๋องจอดรออยู่แล้วที่เบื้องล่างตำหนัก ทว่าก่อนที่ทั้งสองจะก้าวออกไปเผชิญหน้ากับพายุการเมืองในท้องพระโรง ถังจิ่นเซ่อรู้ดีว่า... หากนางไม่ลงมือในตอนนี้ โอกาสเดียวที่จะปลิดชีพเป้าหมายอาจไม่มีวันหวนกลับมาอีก "ท่านอ๋องทรงพระandอุตสาหะทำงานราชการจนดึกดื่น หม่อมฉันเกรงว่าพระวรกายจะรับไม่ไหว จึงได้ต้มโอสถบำรุงกำลังมาถวายเพค่ะ" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างยิ่งยวด กิริยาท่าทางนอบน้อมดั่งคุณหนูในห้องหอผู้เพียบพร้อมด้วยคุณธรรม นางก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะไม้จันทน์ทีละน้อย มือเรียวดดั่งลำหยกยกถาดกระเบื้องเคลือบสีฟ้าครามขึ้น บนนั้นมีถ้วยชาอุ่นๆ ที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของดอกกุ้ยฮวาผสมผสานกับกลิ่นสมุนไพรจีนชั้นดี—กลิ่นที่หอมหวานจนกลบเกลื่อนพิษไร้สีไร้กลิ่น "พิษหมื่นลี้" ยาชาอัมพาตที่จะค่อยๆ กัด 10 ลมหายใจเข้าออก ก่อนที่หัวใจจะหยุดเต้นโดยไร้ร่องรอยการถูกฆาตกรรม หลี่เฟยทอดพระเนตรมองถ้วยชาในมือของนาง รอยยิ้มบนพระโอษฐ์ลึกซึ้งขึ้น ดวงเนตรคมกริบราวกับพญานัคราชที่กำลังมองดูเหยื่อตัวน้อยเดินเข้ามาในกรงขังด้วยความสมัครใจ "หอมยิ่งนัก..." หลี่เฟยตรัสเบาๆ พระองค์ทรงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงสง่าในอาภรณ์ปักลายมังกรห้าเล็บก้าวเข้ามาประชิดตัวนาง ระยะห่างระหว่างกันสั้นลงจนถังจิ่นเซ่อได้กลิ่นอายบุรุษจางๆ เจือด้วยกลิ่นหมึกและชาชั้นดี ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดอยู่ข้างพระปรางยิ่งทำให้สมาธิที่ฝึกฝนมาแรมปีเกือบจะพังทลาย "หม่อมฉันเพียงปรารถนาดีเพค่ะ..." นางกราบทูล เสียงเริ่มสั่นพร่าเล็กน้อยเมื่อพระหัตถ์แกร่งเอื้อมมารับถ้วยชาจากมือของนาง นี่คือจังหวะเวลา! ปลายนิ้วของนางเตรียมดีดเข็มเงินอาบยาพิษเข้าสู่จุดชีพจรใต้พระatของเขาในเสี้ยววินาทีที่เขารับถ้วย ทว่า... หลี่เฟยกลับมิได้ยื่นพระหัตถ์มารับถ้วยชาตามที่คาดการณ์ พระองค์กลับใช้พระหัตถ์ข้างหนึ่งรวบเอวบางของนางเข้าหาพระองค์อย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ แรงปะทะกะทันหันทำให้ถังจิ่นเซ่อเสียหลัก ร่างระหงเซถลาเข้าแนบชิดกับพระuraกว้างอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ถ้วยชาในมือเกือบจะหกกระเด็น หากแต่พระหัตถ์อีกข้างของพระองค์กลับคว้าข้อมือนางไว้มั่น กดมันลงกับแผงอกอุ่นร้อนของพระองค์เอง "ทรงทำอะไรเพค่ะ!" ถังจิ่นเซ่ออุทานออกมาอย่างลืมตัว ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างแนบชิด ระยะห่างเพียงลมหายใจกั้น นางสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่มั่นคงและทรงพลังของเขา—มันมิได้เต้นเร็วด้วยความตื่นกลัว หรือช้าด้วยพิษร้ายแม้แต่น้อย "เราต่างหากที่ต้องถามเจ้า..." หลี่เฟยโน้มพระพักตร์ลงมา กระซิบข้างใบหูของนางด้วยสุ้มเสียงที่พร่าและเต็มไปด้วยความเย้ายวนอันตราย "จิ่นเซ่อ... เจ้าคิดว่าพิษ 'หมื่นลี้' ของสำนักเงาโลหิต จะออกฤทธิ์ภายในสิบลมหายใจ หรือว่า... เจ้าอยากให้เราทด 10 ลมหายใจนั้น กับอ้อมกอดนี้ก่อนดีเล่า?" ความเย็นวาบแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลังของถังจิ่นเซ่อ นางเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงระคนหวาดหวั่น เขารู้! เขารู้มาตลอดว่าในถ้วยชานั้นคืออะไร และเขายังรู้กระทั่งว่านางมาจากสำนักใด! "ท่าน..." นางพยายามจะถอยร่างหนี ทว่าอ้อมแขนที่โอบกอดนางไว้นั้นราวกับคงเหล็กกล้าที่หลอมหล่อขึ้นจากความมืดมิด นางไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลยแม้แต่น้อย หลี่เฟยแย้มสรุปหยัน ทรงใช้พระหัตถ์เชยคางนางขึ้นบังคับให้สบพระเนตร "เจ้าประเมินฉินอ๋องผู้นี้ต่ำเกินไปแล้ว... ถังจิ่นเซ่อ ยาพิษที่ไม่มีกลิ่น ย่อมพ่ายแพ้ให้กับผู้ที่รู้ทันเกมตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้าสู่จวนอ๋อง" พระองค์ทรงยกถ้วยชาขึ้นจิบต่อหน้าตานางอย่างไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย รสชาติของชาผสมพิษไหลผ่านพระโอษฐ์ลงไปช้าๆ ท่ามกลางสายตาที่ตื่นตะลึงของหญิงสาว ทว่า... ไม่มีอาการสำลัก ไม่มีเลือดกำเดาไหล และไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความเจ็บปวด! หลี่เฟยยังคงยืนหยัดอย่างองอาจ ดวงพระเนตรฉายแววเย้ยหยันและท้าทาย "เจ้าแปลกใจใช่หรือไม่?" หลี่เฟยตรัสด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงอำนาจ "เพราะตั้งแต่สามปีก่อน ที่เราสูญเสียมารดาไปเพราะยาพิษไร้กลิ่นชนิดนี้ เราก็ฝึกฝนร่างกายให้คุ้นชินกับพิษร้ายทุกชนิดบนโลกใบนี้มาโดยตลอด... พิษของเจ้า จึงมีค่าไม่ต่างอะไรกับน้ำชาธรรมดาถ้วยหนึ่งเท่านั้น" ถังจิ่นเซ่อสูญสิ้นความเยือกเย็น นางสูญเสียความมั่นใจในฐานะนักฆ่าอันดับหนึ่งไปจนหมดสิ้น เมื่ออาวุธที่ร้ายกาจที่สุดของนางกลับไร้ผลต่อบุรุษผู้นี้อย่างสิ้นเชิง แผนการทั้งหมดที่วางไว้พังทลายลงในพริบตาเดียว ทันใดนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยนายก็ดังขึ้นกึกก้องที่เบื้องล่างตำหนัก ตามด้วยเสียงประกาศก้องกังวานของขันทีหลวงที่ดังทะลุผ่านประตูเข้ามา "ราชโองการด่วนจากฮ่องเต้! สั่งให้ฉินอ๋องและคุณหนูถัง รีบเสด็จเข้าเฝ้าท้องพระโรงด่วนในราตรีนี้อย่างไร้ข้อแม้! ผู้ใดขัดขืนถือเป็นกบฏ มีโทษประหารทั้งโคตร!" เสียงประกาศนั้นยังไม่ทันจางหาย ประตูห้องโถงก็ถูกผลักเปิดออกด้วยกำลังพลของราชสำนัก แสงคบเพลิงสว่างจ้าสาดส่องเข้ามาจนแสบตา ท่ามกลางความอลหม่านนั้นเอง หลี่เฟยกลับมิได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย พระองค์ทรงกระชับข้อมือของถังจิ่นเซ่อไว้แน่นขึ้น ดึงร่างนางเข้ามาใกล้จนแนบชิด แล้วก้มลงกระسิบข้างริมฝีปากของนางด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก "ดูเหมือนว่า... หมากกระดานนี้ไม่ได้มีเพียงแค่เรากับเจ้าเสียแล้วซิ จิ่นเซ่อ... เตรียมตัวให้พร้อม เพราะศึกที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในคืนนี้เท่านั้น" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในเกมการเมืองอันเชือดเฉือนนี้ด้วยกันนะคะ