ดอกโบตั๋นเปื้อนเลือด

เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงคำรามของพายุทลายฟ้า ปลุกเร้าบรรยากาศยามราตรีภายในตำหนักอ๋องให้เดือดพล่านขึ้นในชั่วพริบตา กลิ่นคาวเลือดเจือจางลอยคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นหอมจางๆ ของกำยานไม้กฤษณาที่ยังคงค้างอยู่ในห้องทรงอักษร เป่ยฉี... เผ่าพันธุ์แดนเหนือผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและวิชาดาบอันไร้รูปแบบ บุกทะลวงเข้ามาถึงเขตชั้นในของจวนฉินอ๋องได้อย่างไร ไร้ซึ่งเสียงเตือนภัยจากกององครักษ์เงา นั่นหมายความว่าภายในจวนหลังนี้มีหนอนบ่อนไส้ระดับสูงที่เปิดประตูต้อนรับยมทูตเข้ามา ถังจิ่นเซ่อไม่แม้แต่จะกระพริบตา ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีเขียวเข้มปักลายใบบัวตวัดพลิ้วไหวราวกับภูตพราย นางดึงเข็มเงินยาวสามนิ้วออกจากมวยผมอย่างรวดเร็ว ปลายเข็มอาบยาพิษเรืองแสงสีฟ้าเรื่อในความมืด สะท้อนกับประกายไฟจากคบเพลิงที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างกระดาษที่ถูกฟันจนขาดวิ่น "ดูเหมือนว่าข่าวกรองของเราจะช้าไปก้าวหนึ่งนะเพคะ ท่านอ๋อง" น้ำเสียงของนางราบเรียบ เยือกเย็นราวกับน้ำค้างแข็งบนยอดเขา แต่แววตากลับคมกริบดั่งใบมีดที่พร้อมจะปลิดชีพผู้ใดก็ตามที่กล้าก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขตของพวกเขา ฉินอ๋องหลี่เฟยมิได้ตอบคำถาม พระองค์แย้มสรวลหยันที่มุมพระo-th-sอตร รอยยิ้มนั้นไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงประกายความดุร้ายของพยัคฆ์หนุ่มที่ถูกปลุกให้ตื่นจากการจำศีล มือหนาตวัดกระชับกระบี่ประจำพระองค์ ‘อวี้หลง’ (มังกรหยก) ที่เพิ่งชักออกจากฝัก ใบกระบี่สีขาวนวลทอประกายเย็นเยียบขับเน้นให้บุคลิกสง่างามนั้นน่าเกรงขามจนแทบหยุดหายใจ "พวกมันไม่ได้มาเพื่อลอบสังขารเรา... แต่พวกมันมาเพื่อตามหา 'บัญญัติกรงหยก' ที่อยู่ในกำมือเจ้าต่างหาก จิ่นเซ่อ" หลี่เฟยตรัสด้วยน้ำเสียงต่ำทุ้งทรงอำนาจ พระองค์ก้าวเข้ามาประชิดแผ่นหลังบางของนางโดยสัญชาตญาณ ไหล่กว้างของบุรุษและไหล่บอบบางของสตรีแนบชิดกันในระยะประชิด เคมีอันตรายและเร่าร้อนแผ่ซ่านท่ามกลางกลิ่นอายความตายรอบด้าน "ระวังตัวด้วย... ข้ายังไม่อนุญาตให้เจ้าตายจนกว่าเราจะได้ครองแผ่นดินนี้ด้วยกัน" สิ้นพระo-th-sอตร เงาดำร่างหนึ่งก็พุ่งทะยานผ่านกรอบหน้าต่างเข้ามาพร้อมประกายดาบโค้งแบบชาวเหนือที่หมายปลิดศีรษะ ฉับพลัน! หลี่เฟยไม่รอช้า พระองค์ตวัดกระบี่อวี้หลงออกไปเป็นวงกว้างด้วยพละกำลังมหาศาล พลังภายในสายหนึ่งพวยพุ่งปะทะร่างของนักฆ่าเป่ยฉีจนกระเด็นทะลุประตูไม้สักทองออกไปด้านนอก ทว่าในจังหวะนั้นเอง เงามืดอีกสามร่างก็พุ่งเข้ามาทางด้านหลังของหลี่เฟยอย่างเงียบเชียบ ประหนึ่งอสรพิษซ่อนพิษ "ระวังเพคะ!" ถังจิ่นเซ่อหมุนตัวกลับอย่างงดงามราวกับดอกโบตั๋นที่ผลิบานกลางพายุ ข้อมือเรียวเล็กสลัดออก เข็มเงินสามเล่มพุ่งแหวกอากาศออกไปด้วยความเร็วสูงปานสายฟ้าแลบ ปักเข้าที่จุดตายบริเวณลำคอและหัวใจของมือสังฆราชเป่ยฉีทั้งสามรายอย่างแม่นยำไร้ที่ติ ร่างทั้งสามทรุดฮวบลงกับพื้นโดยไร้เสียงกรีดร้อง นี่คือการประสานงานที่ไร้รอยต่อระหว่างยอดฝีมือผู้กุมอำนาจสูงสุด และนักฆ่าในเงามืดผู้เย็นชา สองชีวิตที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางห่าฝนโลหิต เสียงฝีเท้าหนักอึ้งนับสิบคู่ดังระรัวขึ้นที่ลานกว้างด้านนอก พร้อมกับเสียงตะโกนก้องของหัวหน้าองครักษ์ที่นำกำลังเข้ามาสมทบ "คุ้มครองท่านอ๋อง! อย่าให้พวกมันเล็ดลอดไปได้แม้แต่คนเดียว!" หลี่เฟยคว้าข้อมือเรียวของถังจิ่นเซ่อไว้แน่น กระชับให้ร่างของนางเข้ามาแนบชิดกับอกแกร่ง พระองค์ก้มพระพักตร์ลงกระซิบข้างใบหูของนาง แผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความลุ่มลึกที่สั่นสะเทือนหัวใจ "ดูท่าทาง... คืนนี้พวกเราคงต้องร่วมหอลงโรงกันท่ามกลางกองเลือดของพวกมันเสียแล้วกระมัง" ถังจิ่นเซ่อชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตไหววูบชั่วขณะก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม นางยิ้มเยาะที่มุมปาก "หม่อมฉันเกรงว่ากลิ่นเลือดจะทำให้ท่านอ๋องหมดอารมณ์สุนทรีย์เสียมากกว่านะเพคะ" ท่ามกลางสถานการณ์คับขันที่เส้นแบ่งระหว่างความเป็นกับความตายบางเบาราวกับปีกจั๊กจั่น หลี่เฟยกลับหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ พระองค์กระชับกระบี่ในมือแน่นขึ้น สายตาทอดมองออกไปเบื้องหน้าที่มีกองกำลังศัตรูกำลังดาหน้าเข้ามาประชิดระลอกใหญ่ ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด สายตาของถังจิ่นเซ่อเหลือบไปเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่บนด้ามดาบของศัตรูหัวหน้าหน่วยที่เพิ่งถูกปลิดชีพเมื่อครู่ สัญลักษณ์รูป 'ดอกบัวโลหิต' สลักไว้อย่างประณีต... สัญลักษณ์นี้ไม่ใช่ของคนจากแคว้นเป่ยฉี มันคือตราประลับลับของสำนักราชองครักษ์เสื้อแพรแห่งราชสำนักต้าเหลียง! หัวใจของถังจิ่นเซ่อกระตุกวูบ ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งแล่นริ้วขึ้นมาในสมอง นี่ไม่ใช่การบุกโจมตีจากภายนอก... แต่เป็นการจัดฉากเพื่อยืมมือคนนอกมาฆ่าล้างโคตรต่างหาก นางกำลังจะเอ่ยปากเตือนหลี่เฟย แต่ทว่า... ประตูลับด้านหลังห้องทรงอักษรที่ควรจะปิดตาย กลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างเชื่องช้า พร้อมกับร่างของขันทีเฒ่าคนสนิทผู้กุมกุญแจคลังหลวง ที่เดินถือถาดไม้รองรับถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดก้าวออกมาด้วยรอยยิ้มอันบิดเบี้ยว บนถาดนั้นมีราชโองการลับฉบับใหม่ที่เพิ่งถูกส่งมาถึงกลางดึก พร้อมกับกลิ่นอายของความตายที่อบอวลยิ่งกว่ากองเลือดภายนอก ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ดอกโบตั๋นพันปี" เสมอมานะคะ