แผนซ้อนแผน

กลิ่นอายของกำยานหมื่นลี้ลอยอบอวลเคล้ากับกลิ่นคาวสนิมจางๆ ที่โชยมาจากปลายนิ้ว ปลายพู่กันขนหมาป่าราคาแพงในมือเรียวของถังจิ่นเซ่อจรดลงบนกระดาษซวนจื่อเนื้อดีอย่างมั่นคง น้ำหมึกสีชาดเข้มข้นถูกลากผ่านเป็นตัวอักษรรายงานลับที่เต็มไปด้วยช่องโหว่จงใจ ท่วงท่าของนางสง่างามดั่งหงส์รำแพน ทว่าแววตาภายใต้ร่มเงบทรงผมมวยสูงประดับปิ่นหยกขาวกลับเย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็งในเหมันต์ฤดู "รายงานปลอมฉบับนี้ หากตกไปถึงมือเสนาบดีหลิวเมื่อใด ความโลภของเขาจะบังคับให้รีบเคลื่อนไหวในคืนเดือนมืดทันทีค่ะ" เสียงทุ้มต่ำกังวานดังขึ้นจากมุมมืดของห้องทรงอักษร ฉินอ๋องหลี่เฟยเสด็จก้าวออกมาจากเงาของฉากกั้นไม้จันทน์แกะสลักลวดลายมังกรห้าเล็บ ฉลองพระองค์ด้วยชุดคลุมผ้าไหมปักดิ้นทองสีนิลสนิทขับเน้นให้พระพักตร์คมคายยิ่งดูเยียบเย็นและทรงอำนาจ พระเนตรคู่คมกวาดมองตัวอักษรบนโต๊ะด้วยความพึงพอใจระคนทึ่ง ก่อนจะหยุดลงที่ใบหน้าเนียนนุ่มไร้ที่ติของสตรีเบื้องหน้า ถังจิ่นเซ่อมิได้เงยหน้าขึ้นทันที นางเพียงแต่ตวัดพู่กันเป็นเส้นสุดท้ายอย่างประณีต วางมันลงบนแท่นหินฝนหมึกอย่างเชื่องช้า แล้วจึงค่อยๆ เงยสบพระเนตรของบุรุษผู้กุมชะตาแผ่นดินด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา "หม่อมฉันเพียงแต่สนองความต้องการของท่านเสนาบดีผู้มักใหญ่ใฝ่สูงเท่านั้นเพคะ ในเมื่อเขาอยากได้แผนผังคลังอาวุธลับของกองทัพพิทักษ์พยัคฆ์นัก หม่อมฉันก็แค่ 'ทำหล่น' ให้เขาเก็บได้ง่ายขึ้น... ช่างเป็นการบริการที่น่าประทับใจยิ่งนักว่าไหมคะ ท่านอ๋อง" หลี่เฟยแย้มพระโอษฐ์น้อยๆ รอยยิ้มที่ทำให้ผู้คนทั่วทั้งราชสำนักหวาดผับ ทว่ากับนางแล้ว มันคือรอยยิ้มที่ซ่อนความลึกล้ำอันตราย พระองค์ก้าวเข้ามาใกล้จนกลิ่นกายบุรุษเจือกลิ่นชาผู่อ่อเอ่อล้อมรอบร่างระหง นิ้วพระหัตถ์แข็งแกร่งเอื้อมไปแตะปิ่นหยกบนมวยผมของนางแผ่วเบາ ราวกับจะหยอกเย้าแต่ก็เต็มไปด้วยการแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเด่นชัด "เจ้าช่างกล้าเล่นกับไฟนัก จิ่นเซ่อ... หากหลิวไห่เฉิงเกิดไหวตัวทันขึ้นมา เจ้าก็รู้ว่าเก้าอี้ตัวนี้ หรือแม้แต่ชีวิตของเจ้า... จะต้องแขวนอยู่บนเส้นด้ายบางๆ เพียงใด" "ถ้าไม่มีความเสี่ยง แล้วความตื่นเต้นของการชิงอำนาจจะอยู่ที่ใดเล่าเพคะ?" ถังจิ่นเซ่อตอบกลับทันควันโดยไม่หลบสายตา ดวงตากลมโตคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน "อีกอย่าง... หม่อมฉันเชื่อมั่นว่า ฉินอ๋องผู้ปราดเปรื่อง ย่อมไม่ยอมให้หมากตัวสำคัญเช่นหม่อมฉันต้องเดินไปสู่ความตายอย่างสูญเปล่าหรอกค่ะ" คำเยินยอที่เจือด้วยความท้าทายนี้ทำให้หลี่เฟยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ พระองค์ชื่นชอบสตรีผู้นี้ก็ตรงความเด็ดเดี่ยวและสติปัญญาที่เฉียบคมราวกับใบมีด ภายใต้หน้ากากของนักฆ่า 'เข็มเงินมรณะ' ที่ไร้หัวใจ นางกลับซ่อนแผนการซ้อนแผนที่สามารถพลิกแผ่นดินได้ทั้งแผ่นดิน "ดี... ในเมื่อเจ้ากล้าเดิมพันถึงเพียงนี้ เปิ่นหวางก็ย่อมต้องจัดฉากให้ใหญ่โตสมฐานะ" หลี่เฟยตรัสด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด "คืนนี้ จงปล่อยให้สายสืบของหลิวไห่เฉิงลักลอบนำสำเนาแผนผังปลอมนี้ออกไปจากจวนอ๋องอย่างราบรื่นที่สุด อย่าให้มีพิรุธ... และเตรียมกำลังพลหน่วยเงาทมิฬปิดล้อมเส้นทางหลบหนีทุกจุด ทันทีที่ปลาติดเบ็ด เปิ่นหวางจะกระชากหน้ากากของพวกมันออกมาให้หมดสิ้น" บรรยากาศภายในห้องทรงอักษรพลันกดดันขึ้นมาทันที ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ราวกับเสียงลมหายใจของทั้งคู่คือจังหวะของกลองศึกที่กำลังจะดังขึ้นในไม่ช้า ถังจิ่นเซ่อพยักหน้ารับช้าๆ นางเอื้อมมือไปหยิบกาชาเคลือบกระเบื้องลายคราม รินน้ำชาสีอำพันอุ่นๆ ลงในถ้วยกระเบื้องบางเฉียบ ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของชาดอกเหมย กลิ่นหอมละมุนตัดกับบรรยากาศตึงเครียดรอบตัวได้อย่างน่าประหลาด "หม่อมฉันจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยเพคะ... เพื่อเป็นการฉลองชัยล่วงหน้า เชิญท่านอ๋องเสวยชาสักจอกเถิดค่ะ" นางยื่นถ้วยชาถวายด้วยกิริยาอ่อนช้อยงดงามตามธรรมเนียมราชสำนัก ทว่าในจังหวะที่ปลายนิ้วเรียวสัมผัสกับนิ้วพระหัตถ์ของหลี่เฟย แววตาของทั้งคู่ต่างก็สื่อความหมายลึกซึ้งที่คนนอกไม่มีวันล่วงรู้ มันคือความผูกพันที่หล่อหลอมขึ้นจากเลือด หยาดเหงื่อ และเล่ห์เหลี่ยมทางการเมือง—ความรักของคนสองคนที่ต่างก็ยืนอยู่บนปากเหวแห่งความตาย หลี่เฟยรับถ้วยชามาถือไว้ พระเนตรคมกริบมองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยของสตรีตรงหน้า พระองค์กำลังจะยกขึ้นจิบเพื่อเป็นสัญญานเริ่มต้นของเกมล่าสัตว์ในคืนนี้ ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างร้อนรน ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงวิ่งเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูกั้นห้อง ทหารองครักษ์ประจำพระองค์เอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกจนเสียงสั่นพร่า "ทูลท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! หน่วยข่าวกรองด่วนจากชายแดนอุดร... ม้าเร็วสี่ร้อยลี้กราบทูลว่า... กองกำลังทหารรักษาการณ์แคว้นเป่ยฉีบุกทะลวงค่ายกลคูเมืองแตกแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ถังจิ่นเซ่อชะงักค้าง มือที่ถือถ้วยชาอีกใบสั่นน้อยๆ จนน้ำกระฉอกเล็กน้อย ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ข้อมูลที่นางส่งไปให้หลิวไห่เฉิงคือแผนผังภายในเมืองหลวง เหตุใดเป่ยฉีถึงบุกทะลวงค่ายกลชายแดนในเวลาไล่เลี่ยกันเช่นนี้! หลี่เฟยชะงักค้างถ้วยชาที่จ่ออยู่ริมพระโอษฐ์ รอยยิ้มเยียบเย็นเมื่อครู่อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย พระเนตรคมกริบเปลี่ยนเป็นดุดันดั่งพญาเสือโคร่งที่ถูกลูบคม ความเงียบสงัดชั่ววินาทีนั้นถูกแทนที่ด้วยเสียงลมพายุที่พัดกระหน่ำหน้าต่างห้องจนบานไม้สั่นสะเทือน "เป่ยฉีบุก..." หลี่เฟยทวนคำด้วยน้ำเสียงต่ำต้อยเยือกเย็นจนน่ากลัว พระองค์หันกลับมามองหน้าถังจิ่นเซ่อช้าๆ "ดูเหมือนว่า... หลิวไห่เฉิงจะไม่ได้เป็นแค่สุนัขรับใช้ที่รอความตายในเมืองหลวงอย่างที่พวกเราคาดการณ์ไว้เสียแล้วกระมัง จิ่นเซ่อ" — ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในเกมการเมืองอันเชือดเฉือนนี้ไปด้วยกันนะคะ —