พายุในใจ

คมเข็มเงินในมือสั่นระริก—เพียงเสี้ยวลมหายใจที่เงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิททาบทับลงบนแผ่นกระเบื้องเคลือบสีชาด เงาโครงหน้าภายใต้ฮู้ดสีนิลนั้นซ่อนรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมไว้มิดชิด แต่ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่เคยใช้ล่าเหยื่อในคืนเดือนมืด และบังคับให้ถังจิ่นเซ่อต้องแปดเปื้อนเลือดเนื้อของผู้บริสุทธิ์มานับไม่ถ้วน กลับกำลังจ้องมองนางราวกับสุนัขล่าเนื้อที่พยายามจะหันแว้งกัดเจ้าของ "ตระกูลถัง... หนี้เลือดที่บรรพบุรุษของเจ้าติดค้างไว้กับสำนักเงาโลหิต เจ้าคิดจะชำระด้วยการเอาชีวิตของฉินอ๋องมาแลกอย่างนั้นหรือ จิ่นเซ่อ" เสียงแหบพร่าดั่งเสียงเสียดสีของโลหะบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท ถังจิ่นเซ่อสูดลมหายใจเข้าลึกระงับความสั่นเทา ปลายเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือจนเนื้อแทบปริ ประสบการณ์นักฆ่าสอนให้นางสงบนิ่งในยามวิกฤต ทว่ายามนี้ หัวใจของนางกลับถูกฉีกกระชากออกเป็นสองเสี่ยงระหว่าง ‘ความกตัญญูและคำสาบานเลือด’ กับ ‘ความรักที่เพิ่งผลิบานดั่งดอกไม้กลางกองเพลิง’ นางหันกลับไปช้าๆ ปลายชายเสื้อผ้าแพรต่วนสีมรกตสะบัดไหวตามแรงหมุน วรยุทธขั้นสูงถูกโคจรเพื่อกดขี่กลิ่นอายคุกคามที่แผ่ออกมาจากผู้มาเยือน ดวงตารูปหงส์หรี่ลงครึ่งส่วน ฉายแววเย็นเยียบที่คมกริบยิ่งกว่าศาสตราชิ้นใดในอาณัติ "ผู้อาวุโส... ท่านยังจำได้ด้วยหรือว่าข้ามีแซ่ถัง" น้ำเสียงของนางราบเรียบ เย็นชา และเจือรังสีสังหารที่แผ่ออกมาโดยไม่รู้ตัว "แต่กรงขังที่ท่านสร้างขึ้นมาตลอดสิบปี มีวันไหนบ้างที่ข้าเป็นมนุษย์? ท่านใช้ข้าเป็นเครื่องมือล้างบางขั้วอำนาจ ท่านหลอกลวงข้าเรื่องความตายของท่านพ่อ... บัญชีแค้นนี้ สมควรถึงคราวสะสางแล้วกระมัง" เงาร่างสีดำหัวอกสั่นสะท้านด้วยความโกรธเกรี้ยว หัวเราะฮื่อในลำคอจนน่าขนลุก "นังเด็กเนรคุณ! ปีกกล้าขาแข็งแล้วสินะ ตั้งแต่ได้ใกล้ชิดกับบุรุษสกุลหลี่ผู้นั้น เจ้าคงลืมไปแล้วว่าพิษเจ็ดราตรีในร่างของเจ้า ใครเป็นผู้ถือครองยาถอน!" *พิษเจ็ดราตรี...* คำคำนี้ดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ถังจิ่นเซ่อชะงักไปชั่วลมหายใจ ความเจ็บปวดแปลบปลาุกขึ้นที่กลางอก ราวกับมีเข็มนับพันเล่มกำลังทิ่มแทงเข้าที่ชีพจรหัวใจ นางรู้ดีว่าร่างกายนี้เป็นของสำนักเงาโลหิตมาตั้งแต่เยาว์วัย ยาพิษที่ฝังรากลึกในกายคือกุญแจมือที่ไร้โซ่ตรวน หากปราศจากโอสถบรรเทาในคืนจันทร์เต็มดวง นางจะต้องทนทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตกนรกทั้งเป็น และนั่นคือเหตุผลที่นางต้องอดทนก้มหัวให้อาจารย์ผู้ชั่วช้ามาโดยตลอด ทว่า... ภาพของหลี่เฟย—ฉินอ๋องผู้หยิ่งทะนง ทรงอำนาจ และเย็นชาต่อคนทั้งหล้า แต่กลับยอมมอบหัวใจและแผ่นหลังให้อยู่ในความคุ้มครองของนางอย่างไม่มีเงื่อนไข ชายผู้ใช้ปลายนิ้วอุ่นๆ เกลี่ยปอยผมที่ระแก้มของนางในยามดึกสงัด พร้อมกระซิบคำสัญญาว่า *‘ต่อให้แผ่นดินนี้ลุกเป็นไฟ เราก็จะปกป้องเจ้าไว้ในอ้อมกอด’* กลับสว่างวาบขึ้นในมโนสำนึก ความรักดั่งหินผาที่หล่อหลอมขึ้นจากหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อ กำลังปะทะเข้ากับพันธนาการแห่งความแค้นอย่างดุเดือดภายในอก ถังจิ่นเซ่อหลับตาลงชั่วพริบตา เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววลังเลทั้งหมดได้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเด็ดเดี่ยวระดับที่แม้แต่ความตายก็ไม่อาจสั่นคลอน นางตวัดแขนเสื้อ ปลดปล่อยเข็มเงินสามเล่มพุ่งแหวกอากาศออกไปด้วยความเร็วเหนือแสง! *ช้ง!* เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น เงาร่างสีดำสะท้อนถอยหลังไปสามก้าวด้วยความตกตะลึง ปลายฮู้ดขาดวิ่นเผยให้เห็นใบหน้าครึ่งซีกที่มีรอยแผลเป็นน่าเกลียดน่ากลัว "เจ้า... กล้าลงมือกับอาจารย์ผู้ให้กำเนิดวิชาฝีมือแก่เจ้าหรือ!" "ท่านไม่ได้ให้กำเนิดชีวิตข้า ท่านเพียงแต่ขโมยวัยเยาว์ของข้าไป!" ถังจิ่นเซ่อก้าวเท้าออกไปข้างหน้าทีละก้าว ลมปราณรอบกายแผ่พุ่งจนม่านผ้าไหมริมระเบียงปลิวไสว "วันนี้ ไม่ว่าข้าจะต้องตายด้วยพิษเจ็ดราตรี หรือต้องแลกด้วยชีวิตของข้าเอง ข้าก็จะลากพวกท่านลงนรกไปพร้อมกัน!" บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด กลิ่นอายความตายลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นหอมจางๆ ของดอกอู๋ถงยามราตรี ทว่าในวินาทีที่เงาร่างสีดำกำลังจะพุ่งทะยานเข้าประชิดตัวเพื่อใช้มาตรการขั้นเด็ดเดี่ยว เสียงฝีเท้าหนักแน่นและทรงพลังก้าวเข้ามาทางประตูทิศใต้ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน— "มือสังหารจากที่ใดกัน กล้าอาจหาญถึงขนาดบุกรุกเข้ามาในห้องบรรทมส่วนตัวของชายาอ๋อง?" ถังจิ่นเซ่อเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปมองยังทิศทางนั้น... หลี่เฟยยืนสง่านิ่งอยู่ตรงกรอบประตู ในชุดคลุมตัวยาวสีดำปักด้ายทองอร่าม ดวงเนตรคมกริบดั่งพญาอินทรีทอดมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความเยือกเย็นไร้ก้นบึ้ง ทว่าในมือหนานั้น กลับถือถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวบริสุทธิ์ ที่มีไอร้อนลอยกรุ่นขึ้นมา พร้อมกับกลิ่นหอมจางๆ ของโอสถลึกลับที่นางไม่เคยคุ้นเคยมาก่อน... และรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออกว่าเขากำลังซ่อนแผนการใดไว้ใต้รอยยิ้มนั้นกันแน่! *** ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับอักษรทุกหยดน้ำหมึกด้วยกันนะคะ