หักหลังผู้มีพระคุณ

กระดาษแพรตี่ว์สีชาดในมือสั่นไหวเล็กน้อย มิใช่เพราะความหวาดกลัวต่ออำนาจแห่งราชโองการเบื้องสูง หากแต่เป็นเพราะแรงบีบจากปลายนิ้วเรียวของถังจิ่นเซ่อที่ออกแรงจนเนื้อกระดาษยับย่น "ไม่ต้องตามหาศัตรูที่ไหนหรอกเพคะ ท่านอ๋อง..." เสียงของหลี่เฟยอวี้เหายังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ดุจเสียงระฆังสำริดที่ตีปลุกสติในยามวิกาล แววตาสمเพชเวทนาราวกับนางเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่หมดประโยชน์แล้วถูกปัดตกกระดาน ช่างบาดลึกยิ่งกว่าคมเข็มเงินเคลือบยาพิษนับร้อยเล่มรวมกัน ภายในตำหนักอักษรของฉินอ๋อง บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานไม้กฤษณาที่มักช่วยให้จิตใจสงบ แต่ในยามนี้กลับกดทับจนแทบหายใจไม่ออก เงาร่างสูงสง่าของฉินอ๋องหลี่เฟยประทับยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า แสงเทียนสีส้มวูบไหวสะท้อนลงบนใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบเฉยราดรดด้วยน้ำแข็ง ไม่มีร่องรอยความตกใจ ไม่มีแม้แต่ความอาลัยอาวรณ์ มีเพียงดวงตาดั่งเหยี่ยวราตรีที่กำลังอ่านลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งหัวใจของนาง เขารู้... เขารู้ทุกอย่างมาโดยตลอด แต่กลับปล่อยให้นางเดินเข้าสู่หลุมพรางที่สำนักตระกูลถังและขั้วอำนาจเก่าขุดรอไว้ "หึ..." ถังจิ่นเซ่อหลุดหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่กลกลั่นออกมาจากความเจ็บปวดอันไร้ที่สิ้นสุด นางเงยหน้าขึ้นสบตาบุรุษผู้กุมชะตาแผ่นดิน "ที่แท้ หมากกระดานนี้ แท้จริงแล้วท่านมิได้ต้องการให้หม่อมฉันเป็นผู้ชนะตั้งแต่แรก... แต่ต้องการใช้หัวของหม่อมฉัน เพื่อแลกกับการล้างบางสภาขุนนางเก่าต่างหากเล่าเพคะ ท่านอ๋อง" หลี่เฟยไม่หลบสายตา ร่างสูงก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงดั่งเสียงกลองศึกในค่ายทหาร กลิ่นอายบุรุษผู้ทรงอำนาจแผ่ซ่านจนน่าอึดอัด ฝ่ามือหนายื่นออกหมายจะแตะลงบนพวงแก้มเนียนที่ซีดเผือด แต่นางกลับเบี่ยงกายหลบอย่างไม่แยแส ปลายแขนเสื้อปักลายดอกโบตั๋นสีเงินสะบัดผ่านอากาศราวกับใบมีดเฉือนใจ "จิ่นเซ่อ เจ้าควรเข้าใจข้า" น้ำทุ้มต่ำเอื้อiนเอ่ยอย่างระมัดระวัง เป็นครั้งแรกที่น้ำเสียงเยือกเย็นนั้นเจือแววความร้าวราน "สำนักตระกูลถังเลี้ยงเจ้ามาเพื่อเป็นอาวุธ มิใช่บุตรี พวกมันจงใจส่งเจ้ามาแทรกซึมข้างกายข้าตั้งแต่วันแรก ราชโองการฉบับนั้น... หากข้าไม่เป็นคนหยิบยื่นให้เจ้าด้วยมือตนเอง คนที่จะถือมันมาสังหารเจ้าจะไม่ใช่ราชสำนัก แต่จะเป็นเงาหัวหน้าสำนักของเจ้าเอง" หัวใจของถังจิ่นเซ่อกระตุกวูบ ภาพความทรงจำวัยเยาว์ที่ถูกฝึกฝนในห้องมืด กลิ่นคาวเลือดของพี่น้องร่วมสำนักที่ต้องฆ่าฟันกันเองเพื่อแย่งชิงตำแหน่ง 'เข็มเงินมรณะ' ผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ พวกมันไม่เคยรักนาง... อาจารย์ที่นางเคารพรักดั่งบิดา แท้จริงแล้วฝังพิษสะกดจิตไว้ในร่างนางมาเนิ่นนาน เพื่อรอวันใช้ชีวิตของนางเป็นสะพานทอดสู่บัลลังก์มังกร และในตอนนี้ เมื่อนางหมดประโยชน์... คำสั่งฆ่าล้างโคตรจึงถูกส่งตรงมาจากสำนักที่นางเคยอุทิศทั้งชีวิตให้ "พวกมันสั่งฆ่าข้า..." นางพึมพำกับตนเอง หยดน้ำตาอุ่นร้อนรินไหลลงมาอาบแก้ม แต่นัยน์ตากลับลุกโชนด้วยเปลวไฟแห่งความแค้นที่แผดเผา "ทั้งๆ ที่ข้าสร้างชื่อเสียง สร้างผลงาน และกวาดล้างศัตรูให้พวกมันมานับไม่ถ้วน แต่สุดท้าย... ข้าก็เป็นเพียงสุนัขตัวหนึ่งที่หมดค่า" "เจ้าไม่ใช่สุนัข" หลี่เฟยคว้าข้อมือนางไว้แน่น บังคับให้สตรีตรงหน้าหันกลับมาเผชิญหน้า แรงบีบที่ข้อมือสื่อถึงความอัดอั้นตันใจที่เขากลบเกลื่อนมานาน "เจ้าคือสตรีเพียงคนเดียวในใจของหลี่เฟยผู้นี้! ราชโองการฉบับนี้สั่งประหารนักฆ่าแซ่ถัง... แต่มันไม่ได้หมายความว่า ถังจิ่นเซ่อ จะต้องตายตามไปด้วย" ถังจิ่นเซ่อชะงัก ดวงตากลมโตมองลึกลงไปในดวงตาของบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเหี้ยมโหดที่สุดในแคว้น นางเห็นเงาของตนเองสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นั้น... เงาของสตรีที่เขาพร้อมจะพลิกแผ่นดินเพื่อปกป้อง แม้จะต้องแลกด้วยหยาดเลือดของคนครึ่งค่อนราชสำนักก็ตาม แต่ทว่า... บาดแผลจากการถูกหักหลังโดยผู้มีพระคุณที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่แบเบาะ ยังคงกรีดลึกจนยากจะประสาน นางจะเชื่อใจบุรุษผู้เล่นเกมการเมืองเหนือชีวิตคนได้อีกหรือ? "ท่านต้องการให้ข้าทำอะไร..." นางเอ่ยถามเสียงแหบพร่า พยายามดึงมือตนเองกลับอย่างนุ่มนวล "ตัดขาดจากพวกมันเสีย" หลี่เฟยกล่าวเสียงเฉียบขาด แววตาเปลี่ยนเป็นดุดันดั่งพญาเหยี่ยวที่พร้อมขย้ำเหยื่อ "ใช้ชื่อเสียงและวิชาฝีมือที่พวกมันเคยมอบให้ ย้อนกลับไปเด็ดหัวผู้นำสำนักตระกูลถังด้วยมือของเจ้าเอง... จงทำให้พวกมันรู้ว่า การลบชื่อ 'เข็มเงินมรณะ' ออกจากบัญชีโลหิต มีราคาที่ต้องจ่ายด้วยความพินาศของทั้งสำนัก!" ความเงียบเข้าปกคลุมตำหนักอักษรชั่วขณะ มีเพียงเสียงเปลวเทียนที่เผาไหม้ไส้เทียนดังปะทุเบาๆ ถังจิ่นเซ่อสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายความตายและความแค้นตีรวนขึ้นมาในอก ความลังเลใจทั้งหมดเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยวเยือกเย็นอย่างที่เคยเป็นมาตลอดในฐานะนักฆ่า นางค่อยๆ คุกเข่าลงข้างหนึ่งเบื้องหน้าฉบับราชโองการสีชาด ปลายเรียวนิ้วจิ้มลงบนหมึกจีนสีดำสนิท ก่อนจะจรดลงบนกระดาษแผ่นนั้นเพื่อประกาศิตการตัดสินใจครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต ในเมื่อสำนักตระกูลถังเลือกที่จะสละนาง... นางก็จะขอเป็นผู้ล้างบางบัญชีเลือดนี้ด้วยมือของนางเอง "หม่อมฉัน... น้อมรับพระราชโองการเพคะ ท่านอ๋อง" รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของสตรีงาม นางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประกายตาคมกริบดั่งคมเข็มพร้อมซัดออกไปทุกเมื่อ การหันหลังให้ผู้มีพระคุณไม่ใช่บาปกรรม หากแต่เป็นการทวงคืนความยุติธรรมให้แก่ดวงวิญญาณที่ถูกหลอกใช้มาทั้งชีวิต ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะหันหลังเดินออกจากตำหนักเพื่อเตรียมตัวเดินทางสู่แดนสังหาร เสียงฝีเท้าฝลุกฝล่านอันเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านนอก ขัดจังหวะความเงียบสงบยามราตรี ปัง! ประตูไม้สักทองถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ขันทีคนสนิทของหลี่เฟยวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าลงแทบเท้า เนื้อตัวสั่นเทิราบบาดเจ็บจนมีคราบเลือดติดกาย รายงานด้วยน้ำเสียงขาดห้วง "ท... ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! กองกำลังลับของสำนักตระกูลถัง... นำโดยผู้นำสำนักเฒ่า บุกทะลวงค่ายกลนอกเมืองเข้ามาถึงเขตพระราชฐานแล้วพ่ะย่ะค่ะ! และพวกมัน... กำลังมุ่งหน้ามาที่ตำหนักนี้ พร้อมกับ... ศพของไป๋เหลียน ที่ถูกส่งมาเป็นคำประกาศิตสุดท้าย!" ถังจิ่นเซ่อเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อในพริบตา ศิษย์น้องร่วมสำนัก... ตายแล้วอย่างนั้นหรือ? และพวกมันมาเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้มาก! หลี่เฟยขมวดคิ้วแน่น รังสีสังหารแผ่ซ่านออกจากร่างจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที มือหนากระชับดาบประจำกายที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ทว่า ก่อนที่ใครจะได้ขยับตัว เสียงปรบมือเยือกเย็นและน่าสะพรึงกลัวก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องนอกหน้าต่างตำหนัก *แปะ... แปะ... แปะ...* "ช่างเป็นภาพที่น่าซาบซึ้งใจยิ่งนัก... ฉินอ๋องผู้ยิ่งใหญ่ กับอดีตมือสังหารทรยศ..." เสียงแหบพร่าอันคุ้นเคยดังลอดเข้ามา พร้อมกับเงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวเหยียบลงบนระเบียงตำหนักอย่างแผ่วเบาราวกับภูตผี "แต่可惜นะจิ่นเซ่อ... เจ้าคิดจะหันหลังให้ผู้มีพระคุณเช่นข้า... เจ้าคิดว่าเจ้ามีปัญญาเดินออกไปจากที่นี่จริงๆ หรือ?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและก้าวผ่านความมืดมิดไปพร้อมกับถังจิ่นเซ่อนะคะ