ชัยชนะที่คำนวณไว้แล้ว

"ขยับนิ้วพลาดเพียงองศาเดียว ประวัติศาสตร์ของกิลด์ระดับท็อปเทนที่สั่งสมมานับสิบปีก็จะกลายเป็นเพียงเศษซากปรักหักพังทันทีครับ คุณลูเซีย" เสียงของผมเรียบเฉย ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของลมที่พัดผ่านรอยแยกมิติภายในดันเจี้ยนระดับ S-Rank ที่ถูกยึดครองโดยกิลด์ 'มังกรนิรันดร์' ผมไม่ได้หันไปมองคู่สนทนา สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ภาพโฮโลแกรมสามมิติของผังอาณาเขตที่กำลังถูกปรับเปลี่ยนโครงสร้างด้วยระบบรูนอาคมที่เราวางแผนกันไว้ ลูเซียที่ยืนอยู่เคียงข้างขยับรอยยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวยาวของเธอเคาะลงบนแผงควบคุมเบาๆ เป็นจังหวะที่แสดงถึงความมั่นใจ "การคำนวณของคุณแม่นยำจนน่าขนลุกเหมือนเดิมนะคะ... อ้อ ขออภัยที่ใช้คำผิดครับ ผมหมายถึง 'น่าขนลุกเหมือนเคย' ต่างหาก" ผมละสายตาจากจอ มองเธอนิ่งๆ เพียงครู่ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ "สำนวนของคุณเริ่มติดนิสัยประชดประชันมาตั้งแต่ตอนไหนกันครับ?" "ตั้งแต่ตอนที่รู้ว่าตัวเองกำลังเดิมพันทุกอย่างกับคนบ้าที่มองโลกเป็นตัวเลขครับ" เธอตอบสวนทันควัน ก่อนจะเปลี่ยนโหมดเป็นจริงจัง "ทางเข้าชั้นที่ 4 ถูกปิดตายด้วยค่ายกลดักจับที่เราวางไว้แล้ว ทีมหน้าของกิลด์มังกรนิรันดร์ติดกับดักกระแสมานาผกผัน พวกเขาจะใช้เวลาอย่างน้อยสองชั่วโมงในการทำลายเกราะพลังนั้น... ซึ่งเป็นเวลาที่มากพอจะให้เราเปลี่ยนพื้นที่นี้ให้กลายเป็นสุสานของพวกเขาครับ" เหตุการณ์ในพื้นที่ยุทธศาสตร์ 'หอคอยแห่งเถ้าถ่าน' กำลังดำเนินไปตามแผนที่ผมขีดเส้นไว้ทุกประการ การยึดพื้นที่นี้ไม่ใช่แค่การแย่งชิงทรัพยากร แต่มันคือการตัดเส้นเลือดใหญ่ของกิลด์มังกรนิรันดร์ ฮันเตอร์ระดับอีลีทกว่าสามร้อยชีวิตถูกต้อนเข้าสู่กับดักที่ผมออกแบบให้มีความซับซ้อนระดับที่แม้แต่ปัญญาประดิษฐ์ของสมาคมฮันเตอร์ก็ยังมองไม่เห็นช่องโหว่ ผมเดินไปที่หน้าต่างกระจกเวทมนตร์ที่มองเห็นทุ่งสังหารเบื้องล่าง เห็นเหล่าฮันเตอร์ที่เคยทะนงตนในชื่อเสียงกำลังตื่นตระหนก สายตาของผมเย็นชาพอๆ กับน้ำแข็งในขั้วโลก สิ่งที่คนอื่นเรียกว่าความโหดเหี้ยม ผมเรียกว่าการกำจัดปัจจัยส่วนเกิน "การสูญเสียทรัพยากรมนุษย์ระดับนี้จะทำให้ค่าหุ้นของกิลด์พวกเขาดิ่งลงเหวภายในเช้าวันพรุ่งนี้" ผมกล่าวพลางหยิบซิการ์ขึ้นมาจุดสูบ กลิ่นควันจางๆ อบอวลไปทั่วห้องบัญชาการ "ลูเซีย แจ้งหน่วยแทรกซึมให้เริ่มปฏิบัติการระยะที่สาม ไม่ต้องเก็บกวาดให้สะอาด เอาแค่ให้พวกเขารู้ว่า ใครคือเจ้าของที่แท้จริงของดันเจี้ยนแห่งนี้" "รับทราบครับ" ลูเซียโค้งตัวลงเล็กน้อย ความนับถือในแววตาของเธอไม่ใช่เรื่องเสแสร้ง แต่มันคือความหลงใหลในกลยุทธ์ที่ไร้พ่ายของผม ทว่า ในขณะที่ความเงียบงันเริ่มกลับมาปกคลุมบรรยากาศ จู่ๆ สัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดของระบบก็ดังสนั่นไปทั่วห้อง แผงโฮโลแกรมที่ควรจะแสดงสถานะการยึดครองพื้นที่ กลับกลายเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับกราฟิกรูปกะโหลกที่สั่นไหวอย่างรุนแรง "เซโร่... นี่มันอะไรกัน?" ลูเซียเสียงสั่น "ค่ายกลที่ชั้นที่ 4 ไม่ได้ถูกทำลาย แต่มันถูก 'ยึด' โดยรหัสผ่านที่ไม่อยู่ในฐานข้อมูลของเรา!" ผมหรี่ตาลงทันที หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะคงที่เริ่มเร่งเร้าขึ้นมาเล็กน้อย สิ่งนี้ไม่เคยอยู่ในสมการ ผมเดินเข้าไปที่แผงควบคุม นิ้วของผมรัวลงบนแป้นอย่างรวดเร็วเพื่อตรวจสอบแหล่งที่มาของสัญญาณ แต่สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาผมต้องชะงักไปชั่วขณะ รหัสผ่านที่ใช้ถอดรหัสค่ายกลของผม ไม่ใช่รหัสของใครที่ไหน แต่มันคือชุดคำสั่งแบบเดียวกันกับที่ผมเขียนขึ้นใน 'สมุดบันทึกส่วนตัว' ที่ผมทำหายไปเมื่อสามปีก่อน วันที่ผมถูกทรยศและทิ้งให้ตายในดันเจี้ยนใต้ดิน "ยินดีด้วยนะ เซโร่ นายคำนวณมาไกลมาก" เสียงทุ้มต่ำดังก้องออกมาจากลำโพงสื่อสารที่ถูกแฮกเข้ามา ก่อนจะมีชายในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงามืดของมุมห้องบัญชาการที่ควรจะมีเพียงเราสองคน นั่นไม่ใช่ฮันเตอร์จากกิลด์มังกรนิรันดร์ และไม่ใช่ใครที่ผมรู้จักในสารบบของโลกใบนี้ ภายใต้หมวกฮู้ดนั่น ผมเห็นดวงตาคู่หนึ่งที่สะท้อนเงาของผมราวกับกำลังมองกระจกเงาที่ไร้วิญญาณ "แกเป็นใคร?" ผมถาม น้ำเสียงยังคงนิ่งสงบ ทว่ามือขวาเริ่มกระชับอาวุธข้างกายแน่น ชายปริศนาคนนั้นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหยิบหน้ากากที่ผมคุ้นเคยที่สุดออกมาจากอกเสื้อ มันคือหน้ากากของ 'เซโร่' ในเวอร์ชันที่ผมเคยออกแบบไว้หากต้องซ่อนตัวตนในอนาคต "ฉันคือผลลัพธ์ที่เหลือจากสมการที่คุณพยายามลบออกจากโลกนี้ไงล่ะครับ... และดูเหมือนว่า 'ชัยชนะ' ที่คุณคำนวณไว้ วันนี้คงต้องถูกคำนวณใหม่เสียแล้ว" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของกิลด์ Zero มาจนถึงบทนี้นะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่ขอฝากให้ทุกท่านจับตาดูให้ดีว่า ชะตากรรมของเซโร่จะพลิกผันไปในทิศทางใดในตอนต่อไปครับ